Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရမ်းကြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မလုပ်နဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက အလှပြင်ဆေးရည် မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားတော့သည်။ မည်သည့် အမျိုးသမီးမျှ အလှအပ၏ သွေးဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီပစ္စည်းက အသားအရေအတွက် အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ပစ္စည်းပြတ်နေတော့ လုံးဝ ဝယ်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတာ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြုံး၍ "အန်တီလျီ... ယူသွားပြီး သုံးကြည့်လိုက်ပါ။ နောက်ထပ် လိုချင်သေးရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ရပါတယ်။ အန်တီ လိုချင်သလောက် ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ယဲ့... ဒီပစ္စည်းက တော်တော် ဈေးကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်။ တစ်ဘူးကို ယွမ် တစ်သောင်းလောက် ပေးရတယ်ဆို။ မင်းဆီမှာ ငွေဘယ်လောက်တောင် ရှိနေလို့လဲကွယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီလျီက ကျွန်တော်နဲ့ ငွေကြေးကိစ္စတွေ လာပြောနေတော့ ကျွန်တော့်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို သဘောထားနေတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်၍ "ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒါတွေက မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်က လက်ဆောင် ပေးထားတာပါ။ ကျွန်တော်လည်း ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မကုန်ထားပါဘူး။ ဒါကြောင့် အန်တီ့ဆီကနေလည်း ပိုက်ဆံ ယူလို့မရဘူးလေ"</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့လည်း ဆက်ပြီး အားနာမနေတော့ပေ။ "ကောင်းပါပြီကွယ်... အန်တီက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးနောက် သူမက အလှပြင်ဆေးရည်များကို ပျော်ရွှင်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဆေးခန်းတွင် လူနာများ အများအပြား ရှိနေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမက ဆက်မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စီတုတျန့်မော့က "နည်းပြချုပ်... အလှပြင်ဆေးရည်တွေ ရှိသေးလားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေချာပေါက် ရှိသေးတာပေါ့။ မင်းတို့ အားလုံးအတွက်ပါ အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသား။ တစ်ယောက်ကို နှစ်ဘူးစီ ရမယ်။ အပေါ်ထပ်မှာ ရှိတယ်။ ခဏနေရင် ငါ လိုက်ဝေပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ နည်းပြချုပ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ"</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးများ အားလုံး အလှပြင်ဆေးရည် ရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်မိသားစု၊ ရှန်ကျန်း နတ်အပ်ဘုရင် ဆေးခန်းခွဲတွင်…</p> <p style="text-align:justify">မြို့တော်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော နတ်အပ်ဘုရင် ဆေးခန်းတွင် ဆေးခန်းခွဲ လေးခုနှင့် ဌာနချုပ်တစ်ခု စုစုပေါင်း ငါးခု ရှိလေသည်။ မနေ့က လောင်းကြေး ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် ဝမ်ရွှမ်တယ်သည် အကြီးဆုံး ဆေးခန်းခွဲသို့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဝမ်မိသားစုဝင်များလည်း ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်ကော်အန်းကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် "မင်းမှာ ဦးနှောက်ရော ရှိရဲ့လား။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ရက်တာလဲ" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကော်အန်းက "ကျွန်တော်က ဒီကောင်လေးကို မြင်ပြင်းကတ်လို့ပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဆေးခန်းကို အလကား ယူသွားတာဆိုတော့ သူ့ကို ပညာပေးဖို့ လူနည်းနည်းလောက် ရှာလိုက်တာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း လူရှာချင်ရင်တောင် ဆေးပညာ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုက လူတွေကို မရှာသင့်ဘူးလေ။ မနေ့က ယန်ကျန့်သောက် ဇနီးမောင်နှံက အဲဒီကောင်လေးကို ဘယ်လောက်တောင် အထင်ကြီးနေလဲဆိုတာ မင်း သတိမထားမိဘူးလား။ ဆေးပညာ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ကို နောက်ခံထားတဲ့သူကို သွားပြီး ပြဿနာရှာတာက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကော်အန်းက အနေခက်စွာဖြင့် "ကျွန်တော် အဲဒီလောက်အထိ မတွေးမိလိုက်ဘူး အဘိုး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း အသက် ၃၀ ပြည့်တော့မယ်။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ဆေးခန်းကို နောင်တစ်ချိန်ကျရင် မင်း ဆက်ခံရမှာ။ မင်း ဦးနှောက်ကို ဒီထက်ပိုပြီး အသုံးချလို့ မရဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">"သိပါပြီ အဘိုး" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကော်အန်းက ဆက်၍ "အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်းတော့ အဆုံးသတ်လိုက်လို့ မရဘူးနော်။ ဆေးခန်းကြီးကို သူများလက်ထဲ အလကား ပါသွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ဒီဒေါသကို မျိုမချနိုင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"သေချာပေါက် ဒီအတိုင်း အဆုံးသတ်လို့ မရဘူးပေါ့။ ငါတို့ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ဆေးခန်းကို ဘယ်သူမဆို အလွယ်တကူ ယူသွားလို့ မရဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်တယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ "ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို မင်း ဝင်ပါစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် ရှင်းဖို့ လူရှာလိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူ့မြေး၏ စရိုက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ သူသည် လုံးဝ အသုံးမကျဘဲ ကိစ္စများကို ပိုဆိုးအောင်သာ လုပ်တတ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ကောင်းအောင် မလုပ်နိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ကူယီမန် ဆေးခန်းတွင်မူ ယဲ့ပုဖန် တစ်မနက်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင်လည်း ဆက်လက်၍ လူနာကြည့်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖွင့်ပြီး မကြာမီမှာပင် အပေါက်ဝမှ ဆူညံသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူရှိလဲ။ အထဲမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူ ရှိသေးလား။ မြန်မြန် ထွက်ခဲ့ကြစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးက အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် အရပ်ရှည်ရှည် ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းနှင့် ဆံပင်တိုတို ညှပ်ထားပြီး ရွှေဆွဲကြိုး ကြီးကြီး ဆွဲထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ပန်းပွင့်ပုံစံ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဟထားရာ လူများက သူ၏ တက်တူးများကို မမြင်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင် ထင်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့နောက်တွင် ဆံပင်အရောင်စုံ ဆိုးထားသော လူငယ် နှစ်ဆယ်ကျော် ပါလာပြီး ဓားတိုများနှင့် သံပိုက်လုံးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူကောင်းများ မဟုတ်မှန်း သိသာလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး "ရှင်တို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဆေးကုချင်ရင် အနောက်ကို သွားပြီး နံပါတ်ယူ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကြီးနှင့် လူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မိန်းမချောလေး... မင်းက ဒီလောက်လှမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီမှာ သူနာပြုလုပ်နေရတာ ပျင်းစရာကြီးပါ။ ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ... ကိုယ်တို့ ဇာတ်လမ်းလေးတွေ ဖန်တီးကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့၏ မျက်နှာထားက အေးစက်သွားသည်။ "ဆေးမကုဘူး ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွား... မဟုတ်ရင် ငါ သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"အို... မိန်းမချောလေးက တော်တော် ရန်တွေ့တတ်တာပဲ။ မင်းလို ရန်တွေ့တတ်တဲ့ ကောင်မလေးတွေကို ကိုယ်က သဘောကျတာ"</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကြီးနှင့် လူက စကားပြောပြီးနောက် မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ့နောက်မှ လူမိုက်များကလည်း ဝိုင်းဝန်း ရယ်မောကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် စီတုတျန့်မော့ကို ယဲ့ပုဖန်က လှမ်းဆွဲထားလိုက်ပြီး ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကြီးနှင့် လူအား "ကျွန်တော်က ဒီက သူဌေးပဲ။ ခင်ဗျား ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်တမ်းတွင် မေးနေစရာပင် မလိုဘဲ ဤလူများကို ဝမ်မိသားစုမှ လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်သည်။ တရားဝင်လမ်းကြောင်းမှ မရသည့်အခါ တရားမဝင်သော နည်းလမ်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤလူမိုက်လေးများကို သူက အဖက်လုပ်နေစရာ လိုမည်လား။ သူကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရှင်းစရာပင် မလိုဘဲ ကျူးချွဲအသင်းမှ မည်သည့်အဖွဲ့ဝင်ကိုမဆို ခေါ်ထုတ်လိုက်လျှင်ပင် ဤလူများကို သွားတွေ ကျွတ်ထွက်သွားသည် အထိ ရိုက်နှက်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကြီးနှင့် လူကမူ ဤအချက်ကို တကယ်ကို မသိရှာပေ။ သူက ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဝံပုလွေခေါင်းပုံ တက်တူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မောက်မာစွာဖြင့် "ကောင်လေး... မင်းရဲ့ လေသံကို နားထောင်ရတာ နယ်ကလာတာ မဟုတ်လား။ မြို့တော်ကို ရောက်လာမှတော့ မြို့တော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်။ မင်းက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဆေးခန်းကို ဖွင့်ထားတာ ငါ့ကို လာဂါရဝပြုပြီးပြီလား။ ဆက်ကြေး ပေးပြီးပြီလား။ ဘယ်သူက မင်းကို ဖွင့်ခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ" ဟု မေးလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော့် ဆေးခန်းကို ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် ဖွင့်တာပဲ။ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့နောက်မှ ဆံပင်အဝါရောင်နှင့် လူမိုက်တစ်ဦးက "ကောင်လေး... မင်း ဒါဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။ ဒါ ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးဟောက်လေ။ ဒီမှာ ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးဟောက်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မရဘဲ ဘယ်သူမှ ဖွင့်လို့မရဘူး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ့ဆီမှ ဆက်ကြေး လာတောင်းသည်တဲ့လား။ ဤသည်မှာ သေကြောင်းကြံခြင်းနှင့် ဘာများ ကွာခြားတော့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားတို့ မြန်မြန် ထွက်သွားကြတော့။ ဝမ်မိသားစုကို သွားပြောလိုက်... ကစားချင်ရင် အဆင့်မြင့်မြင့် ကစားပါ။ ခင်ဗျားတို့လို အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေကို လွှတ်လိုက်တာက လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်း ဘယ်သူ့ကို အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဆွဲကြိုးကြီးနှင့် လူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူက အနောက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး "ညီအစ်ကိုတို့... ဒီကောင်လေးကို ပညာပေးလိုက်ကြ။ သူ့ဆေးခန်းကိုလည်း ရိုက်ခွဲပစ်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လူမိုက်များက သဘောတူလိုက်ကြပြီး ဓားတိုများနှင့် သံပိုက်လုံးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်ကို သေချင်နေတာပဲ" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လှည့်ကာ ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရင်း "သူတို့ကို ပညာပေးလိုက်ကြ။ အရမ်းကြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မလုပ်နဲ့။ တစ်ယောက်ကို ခြေထောက် တစ်ဖက်စီလောက် ချိုးလိုက်ရင် ရပြီ" ဟု ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်းက တော်တော် မောက်မာတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုတောင် အလိုရှိတယ်ပေါ့။ မင်းကို အခုချက်ချင်း အသေရိုက်ပြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဆွဲကြိုးကြီးနှင့် လူသည် အားနည်းပုံပေါ်သော ယဲ့ပုဖန်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက ဘေ့စ်ဘောတုတ် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ တုတ်ကို မြှောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ လက်ထဲမှ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး "ဂျွတ်..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ ညာဘက်ခြေထောက်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့မှာ ဒေါသကို အောင့်အီးထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခု နည်းပြချုပ်၏ အမိန့်ကို ရလိုက်သည်နှင့် သူမ လုံးဝ သက်ညှာနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမက ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကြီးနှင့် လူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချိုးပစ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးချွဲအသင်းမှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ လူမိုက်အရေအတွက်မှာ အယောက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိသဖြင့် သူတို့ လှုပ်ရှားမှု နှေးသွားပါက ဝေစု မရလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝံပုလွေများနှင့် ကျားများအလား ထိုလူများဆီသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လူမိုက်များမှာ လုံးဝ မှင်သက်သွားကြသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော အမျိုးသမီးများက တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဤမျှ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဒါတွေက တကယ်ရော သူနာပြုတွေ ဟုတ်ရဲ့လား။ ယောက်ျားတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆယ်စက္ကန့်ခန့် အတွင်းမှာပင် လူမိုက် ၂၀ ကျော်စလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အားလုံး ခြေထောက် တစ်ဖက်စီ ကျိုးသွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကြီးနှင့် လူမှာ လုံးဝကို ကြက်သေသေသွားတော့သည်။ မူလက သူသည် ဝမ်မိသားစုထံမှ ဖုန်းရပြီးနောက် ငွေကြေး အတွက် ဤနေရာသို့ လာရောက် အစွမ်းပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယခုတော့ အကျိုးအမြတ် မရသည့်အပြင် ခြေထောက် အချောင်း ၂၀ ကျော် အချိုးခံရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်မှာပင် ဥဩသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဝေးမှ ကင်းလှည့်ကား လေးငါးစီးခန့် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာကာ ကူယီမန် ဆေးခန်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကားများ ရပ်သွားပြီးနောက် ရဲအရာရှိ ဆယ်ဦးခန့် ဝံပုလွေများနှင့် ကျားများအလား အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထိုလူများကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်မိသားစု၏ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်ဟန်တူပြီး ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကြီးနှင့် လူအုပ်စုမှာ အမြောက်စာ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save