Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်သင့်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် တွမ်းဟိုင်လျန်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ "မင်း ဖမ်းလာတဲ့လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ထပ်ပြောစမ်း... သူ့နာမည် ဘယ်သူလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ တွမ်းဟိုင်လျန်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသွားပြီး "သူ့နာမည်က ယဲ့ပုဖန်ပါ။ စခန်းမှူး စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဒီကောင်လေးက နယ်ကလာတဲ့လူပါ..." ဟု ထိတ်လန့်တကြား ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာသိလို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းမှာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။ ထိုလူကို လုံးဝ (လုံးဝ) ပြဿနာ မရှာရမည့်သူအဖြစ် အထက်လူကြီးများက စာရင်းသွင်းထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤအရူးက နောက်ခံမရှိဘူးဟု ပြောနေသေးသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိအခြေအနေကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်နည်းဟု သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံထုတ်နေစဉ်မှာပင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်း မြည်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မူလက စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းသည် အလွန် စိတ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဖုန်းကို မကိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဖုန်းခေါ်ဆိုသူ၏ အမည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောက်ကိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ အသေအကြေ တိုက်ပွဲများကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော သူ၏ စစ်ဘက်ရေးရာ ရဲဘော်ဟောင်း ဟယ်ချင်းကျီထံမှ ဖြစ်သည်။ ဟယ်ချင်းကျီသည် ယခုအခါ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်တွင် တာဝန် ထမ်းဆောင်နေပြီး ရာထူးမှာလည်း အတော်လေး မြင့်မားသည်ဟု ကြားသိရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းက ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရာတွင် ကူညီပေးနိုင်မလားဟု သူ သိချင်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းချိတ်ဆက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟယ်ချင်းကျီက "လောင်ဖူ... မင်းလူတွေ ရူးနေကြပြီလား။ ငါတို့ရဲ့ နည်းပြချုပ်ကိုတောင် ဖမ်းရဲတယ်။ ပြီးတော့ ကျူးချွဲအသင်း တစ်ဖွဲ့လုံးကိုပါ သူ့အနားကနေ ခေါ်သွားသေးတယ်။ မင်း ရဲစခန်းကို ဆက်မလိုချင်တော့ဘူးလား" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းမှာ ခေါင်းမူးသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်က ဤကိစ္စကို သိနေပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ပြီးတော့ သူ၏ အရူးလို လက်အောက်ငယ်သားက ယဲ့ပုဖန်ကိုသာမက ကျူးချွဲအသင်း တစ်ဖွဲ့လုံးကိုပါ ဖမ်းဆီးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ဘယ်လို အရှုပ်အထွေးကြီးလဲ။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက ဆက်၍ "ငါတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်ကြောင့် မင်းကို ငါ သတိပေးမယ်... ဒီကိစ္စကို မြန်မြန် ဖြေရှင်းလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် နည်းပြချုပ် ဒေါသ ထွက်လာရင် မင်း ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းက ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရင်း "မင်းလည်း အခု ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်မှာ ရှိနေတာပဲ။ သမားတော်ယဲ့ကို စကားလေး ဘာလေးပြောပြီး ဒီကိစ္စကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပေးလို့ မရဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ ဟယ်ချင်းကျီက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "လောင်ဖူ... မင်း အခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေးဘူးပဲ။ နည်းပြချုပ်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ... သူက ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက် အထက်လူကြီးလေ။ ပြီးတော့ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ရဲ့ စတုတ္ထအကြီးအကဲ... အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး သုံးဦးပြီးရင် သူပဲ။ သူ ဘာလုပ်လုပ် ငါ့မှာ ပြောပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ ငါက နှစ်ပေါင်းများစွာ ရဲဘော်ရဲဘက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သံယောဇဉ်ကြောင့် သတိပေးရုံ သက်သက်ပါ။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကတော့ မင်း အပိုင်းပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် ဟယ်ချင်းကျီက ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းမှာ မှင်သက်သွားပြီး ဖုန်းကို ကိုင်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ငေးကြောင်စွာ ရပ်နေမိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်မှာလည်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး ဘာတွေ ဖြစ်သွားမှန်း မသိချေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူက သတိထားကာ "စခန်းမှူး... ဒီစာရွက်စာတမ်းကို လက်မှတ်ထိုးမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းအစ်မကို သွားထိုး" </p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းမှာ ဤအရူးကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘယ်လောက်တောင် ပြဿနာ ရှာလာလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ ပြီးတော့ ချုပ်မိန့် အတွက် လက်မှတ်ထိုးချင်သေးတယ်ပေါ့။ အဲဒီလူက မင်း ဖမ်းလို့ရတဲ့လူလား"</p> <p style="text-align:justify">သူမှာ ဒေါသကြောင့် ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေချေပြီ။ </p> <p style="text-align:justify">ပြဿနာရှာစရာ လူတွေ အများကြီးထဲမှာမှ ယဲ့ပုဖန်ကို သွားပြီး ပြဿနာရှာရသလား။ </p> <p style="text-align:justify">ဒါတင် မကသေး... ကျူးချွဲအသင်း တစ်ဖွဲ့လုံးကိုပါ ခေါ်လာသေးသည်။ အထက်လူကြီး တစ်ယောက် အတွက် ဒီထက်ပိုပြီး ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေများ ရှိနိုင်ဦးမည်လား။</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်က မြေပြင်မှ ထလာကာ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် "စခန်းမှူး... စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီကောင်လေးမှာ နောက်ခံ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လူတွေကို အများကြီး ရိုက်နှက်ထားတာပဲ... သက်သေတွေက အခိုင်အမာ ရှိနေတာကို..." ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာသိလို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲမှ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ "မြန်မြန် သွားစမ်း။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးရ သုံးရ... ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့လူကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်။ နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်အတွင်းမှာ သူ ငါတို့ ရဲစခန်းထဲမှာ ရှိနေသေးရင် မင်း အလုပ်ပြုတ်ပြီမှတ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်..."</p> <p style="text-align:justify">နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ၏ အထက်လူကြီး ဤမျှ ဒေါသပေါက်ကွဲသည်ကို တွမ်းဟိုင်လျန် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သူ့ဗိုက်ထဲတွင် မေးခွန်းများ အပြည့်အသိပ် ရှိနေသော်လည်း အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ရဲတော့ဘဲ အမြန်ပင် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သေချာသည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ပြဿနာ မရှာအပ်သော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးကို သွားရောက် ထိပါးမိပြီး ကြီးမားသော ပြဿနာကို ဖန်တီးမိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အပြင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ မူလက ဤကိစ္စမှာ အဆင်ပြေ ချောမွေ့နေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အထက်လူကြီး အမိန့်ကို သူမလွန်ဆန်ရဲပေ။ သူ၏ ယောက်ဖကို စိတ်ပျက်စေရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဟန် တူသည်။ သူ အနှီကောင်လေးကို အရင်လွှတ်ပေးပြီးမှ ဆေးခန်းကို ပြန်သွားအောင် လုပ်ရန် နည်းလမ်း ရှာရတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း သူသည် စစ်ဆေးမေးမြန်းရေး အခန်းသို့ ပြန်သွားကာ တံခါးဝတွင် သူ၏ အမူအရာကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သမားတော်ယဲ့... ကျွန်တော် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါက နားလည်မှု လွဲသွားတာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးနောက် သူက ဘေးရှိ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးအား "မင်း ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန် သမားတော်ယဲ့ရဲ့ လက်ထိတ်ကို ဖြုတ်ပေးပြီး အိမ်ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလက်အောက်ငယ်သားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်း ချက်ချင်း နားမလည်နိုင်ဘဲ ငေးကြောင်စွာ ရပ်နေမိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့မှူးက ခုနလေးတင် တစ်ဖက်လူကို ထောင်ထဲမှာ ဆွေးသွားအောင် လုပ်မည်ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေခဲ့ပြီး အပြင်သို့ ခဏထွက်သွားရာမှ ပြန်လာတော့ ပြန်လွှတ်ပေးချင်နေပြီလား။</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်က "မင်း ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ သမားတော်ယဲ့ကို မြန်မြန် လက်ထိတ်ဖြုတ်ပေးစမ်း" ဟု ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ထိုလက်အောက်ငယ်သားက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သော့ကိုထုတ်ကာ ပြေးလာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို နောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ကာ "မင်းတို့က ငါ့ကို လက်ထိတ်ဖြုတ်ပေးဖို့ ဒီလောက် လွယ်မယ် ထင်နေတာလား။ ငါ့ကို ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ... ဖမ်းချင်တိုင်း ဖမ်း၊ လွှတ်ချင်တိုင်း လွှတ်လို့ရတဲ့လူလို့ ထင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုလက်အောက်ငယ်သားမှာ ထပ်မံ မှင်သက်သွားပြန်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒီနေ့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အရာအားလုံးက ဘာကြောင့် ပြောင်းပြန်တွေ ဖြစ်နေရတာလဲ။ </p> <p style="text-align:justify">အရင်တုန်းကဆိုလျှင် ပြန်လွှတ်ပေးမည်ဟု ကြားသည်နှင့် ဖမ်းဆီးခံရသူတိုင်း ဝမ်းသာလုံးဆို့ သွားတတ်ကြသည်။ လက်ထိတ်ဖြုတ်ပေးမည်ကို ငြင်းဆန်သူ ဆိုသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်၏ မျက်နှာထားမှာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အတင်း ပြုံးပြကာ "သမားတော်ယဲ့... ကျွန်တော် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြုတ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောရင်း သူက လက်အောက်ငယ်သားထံမှ သော့ကို ယူကာ လျှောက်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားကို အရင်က ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို မှတ်မိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်စကားလဲ ခင်ဗျာ"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား နောင်တရပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို လာတောင်းပန်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် "ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်သင့်တယ်" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘေးရှိ လက်အောက်ငယ်သားမှာ လုံးဝကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဖမ်းခံထားရတဲ့သူက သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ တခြားလူတွေကို တောင်းပန်စေချင်နေတာလား။ ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါကတော့..."</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်း၏ စကားများကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အထက်လူကြီး အလိုအရ သူသာ ယဲ့ပုဖန်ကို မလွှတ်ပေးပါက သူသည် အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဘာလဲ... မလုပ်ချင်ဘူးလား။ မလုပ်ချင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ထောင်ထမင်း ကျွေးမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ နည်းနည်းတော့ မြန်မြန်လုပ်မှ ရမယ်နော်... ညစာစားချိန် ရောက်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အရင် ထွက်သွားကြ"</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရေး အခန်းအပြင်သို့ ထွက်သွားစေသည်။ ယနေ့ သူ မာန်မချပါက ဤကိစ္စ လုံးဝ ပြီးပြတ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုနှစ်ဦး တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ယဲ့ပုဖန်အား "သမားတော်ယဲ့... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့် အမှားပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်လေး ထွက်သွားပေးပါခင်ဗျာ" ဟု တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်ပြီ... အဲဒါကမှ တောင်းပန်တဲ့ အမူအရာ အစစ်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး အမြန်ပင် သော့ကိုယူကာ "ဒါဆို ကျွန်တော် လက်ထိတ် ဖြုတ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဖြုတ်ပေးမယ်... ဘာလို့ ဖြုတ်မှာလဲ။ ကျွန်တော်က ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားမယ်လို့ ပြောလိုက်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး "ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်လေ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သဘောတူမယ်လို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ "မင်းက ငါ့ကို ကစားနေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကစားနေတာ" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖမ်းချင်တဲ့အချိန် ဖမ်း... လွှတ်ချင်တဲ့အချိန် လွှတ်ရအောင် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ။ 'တစ်ခါ၊ နှစ်ခါလောက်ပဲ သည်းခံလို့ရမယ်... သုံးလေးခါတော့ မရဘူး' ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားရှိတယ်။ ဒါက ဝမ်မိသားစု ကျွန်တော့်ကို ပြဿနာ လာရှာတာ တတိယအကြိမ်မြောက်ပဲ။ ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားတို့ကို ပညာမပေးရင် ကျွန်တော့်ကို ရွှံ့နဲ့လုပ်ထားတဲ့ ဘုရားဆင်းတုလို့ ထင်နေကြလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save