Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ကို ပင့်ရလွယ်သလောက် ပြန်ပို့ရ ခက်သည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">"မင်း..."</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။ မှုခင်းတပ်ဖွဲ့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်လာခဲ့သမျှ မိမိ၏ မာနကို မြိုသိပ်ကာ သူတစ်ပါးကို တောင်းပန်ရုံမျှမက အလှောင်ပြောင်ခံရသည် အထိ အရူးလုပ်ခံရဖူးခြင်းမျိုး ဘယ်တုန်းကများ ရှိခဲ့ဖူးပါသနည်း။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ ဘာမှ လုပ်၍မရပေ။ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် စစ်ဆေးမေးမြန်းရေး အခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုလူက ယခု ထွက်သွားမည် မဟုတ်သဖြင့် သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရန် လူချထားဖို့လည်း မလိုအပ်တော့ပေ။ သူ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တံခါးဝတွင် စောင့်နေသော စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"စခန်းမှူး... ကျွန်တော် အဲဒီကောင်လေးကို ပြောကြည့်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက ထွက်မသွားဘူးလို့ ငြင်းနေတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ခွေးကောင်... အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ခွတီးခွကျကောင်။ ဒါတွေ အားလုံး မင်းလုပ်ထားတဲ့ ပြဿနာတွေချည်းပဲ"</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ကိုယ်တိုင် သွားမှ ရတော့မယ် ထင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူက စစ်ဆေးမေးမြန်းရေး အခန်းတံခါးဝတွင် ခေတ္တရပ်ကာ ဘာပြောရမည်ကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ သမားတော်ယဲ့... ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ကျွန်တော်က တုန်းချန်ခရိုင် ရဲစခန်းရဲ့ စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းပါ။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် လက်အောက်ငယ်သားတွေက မျက်စိကန်းပြီး ခင်ဗျားကို ဒီကို ခေါ်လာမိတာပါ။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဒီနေရာကနေပဲ တရားဝင် တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဪ... စခန်းမှူးဖူကိုး။ ခင်ဗျားတို့ ရဲစခန်းရဲ့ ရုံးခန်း အဆောက်အအုံက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စောစောက တွမ်းဟိုင်လျန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရဲစခန်းမှ လူများသည် သူ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အထူးရေးရာဗျူရို၏ ကိစ္စကိုပါ သိရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ဤလူ ဒေါသထွက်ကာ သူ၏ အဆောက်အအုံကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက အမြန်ပင် "သမားတော်ယဲ့... ခင်ဗျား ဘာတွေများ မကျေနပ်တာ ရှိလို့လဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ။ ခင်ဗျား ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခုကို သေချာပေါက် ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြာပြာသလဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်တော့ အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်က အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားစေချင်ရင် ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်၍ "ကျွန်တော့် ဆေးခန်းက တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ လူမိုက်တွေ လာနှောင့်ယှက်တာကို ခံရတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားလူတွေက အဲဒီကို ရောက်လာပြီးတော့ လူမိုက်တွေကို တစ်ယောက်မှ မထိဘဲ နစ်နာသူဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဖမ်းလာတယ်။ ဒီအခြေအနေ အတွက် ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းက ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ "သမားတော်ယဲ့... စိတ်ချပါဗျာ။ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး တာဝန်ရှိတဲ့သူ မှန်သမျှကို လုံးဝ သက်ညှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ... သေချာ စုံစမ်းပြီးတော့ ကျွန်တော် ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရှင်းပြချက်ရတဲ့အချိန်ကျမှ ကျွန်တော် ထွက်သွားပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် လူသစ်လေး တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဤလူ၏ လေလုံးမိုးလုံးများဖြင့် အလွယ်တကူ အရူးအလုပ်ခံရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက ထပ်မံ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ အချိန် အရမ်း ကြာသွားရင်တော့ ဒီနေရာမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို လှည့်စား၍ မရမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းက "သမားတော်ယဲ့... ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့် လက်အောက်ငယ်သားတွေကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ။ ကျွန်တော် အခု တွမ်းဟိုင်လျန်ကို အရေးယူလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါဆို အဆင်ပြေနိုင်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အရေးယူမယ် ဟုတ်လား။ စခန်းမှူးဖူ... အဲဒါက တော်တော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲနော်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီနေ့ ကိစ္စသာ တခြားလူ တစ်ယောက်ယောက်ဆိုရင် ရလဒ်က ထောင်ထဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆက် ဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စကို အရေးယူရုံလေးနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ ရပြီလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ ကျွန်တော် အခုပဲ ဒီကိစ္စကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ခင်ဗျား ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်" </p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းက တစ်ဖက်လူ မကျေနပ်မည်ကို စိုးရိမ်စွာဖြင့် "သမားတော်ယဲ့... ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ လက်ထိတ်ကို အရင် ဖြုတ်ပေးပြီးတော့ လက်ဖက်ရည် ကောင်းကောင်းလေး တစ်ခွက် ဖျော်တိုက်ပါ့မယ်။ ဒီမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်စောင့်နေပေးပါလား" ဟု အကူအညီတောင်းသလို ပြောလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ... မြန်မြန်လုပ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးကာ တစ်ဖက်လူကို လက်ထိတ် ဖြုတ်ပေးခွင့် ပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းသည် အခြားတစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ ယဲ့ပုဖန်အတွက် သူ အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော လက်ဖက်ရည်ကောင်းကောင်း တစ်ခွက် ဖျော်ပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူက တွမ်းဟိုင်လျန်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး "ဒီနေ့ တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..." </p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် "ဒီနေ့ ကျွန်တော် သတင်းပေး ဖုန်းတစ်ကော လက်ခံရရှိတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ တရားမဝင် ဆေးကုနေတယ်ဆိုလို့ သွားစစ်ဆေးကြည့်တာပါ။ အဲဒီရောက်တော့ ကူယီမန် ဆေးခန်းက လူတွေက တခြားလူတွေကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နေတာနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သွားတွေ့လို့ ဖမ်းလာတာပါ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ချီးပဲ... မင်းက ငါ့ကို အရူးများ မှတ်နေလား။ အဲဒီကို သွားတာ မင်းတစ်ယောက်တည်း မှမဟုတ်တာ။ တခြားလူတွေကို ခေါ်ပြီး မေးကြည့်ရဦးမလား"</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် "ငါ မင်းကို ပြောမယ်... ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ လူကို ငါတို့ သွားမထိရဲဘူး။ မင်းသာ အခု အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ ပြဿနာ ကြီးသွားရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် "အဲဒီကောင်လေးက သာမန် သမားတော်လေး တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သာမန် သမားတော်လေး ဟုတ်လား။ မနေ့ညကမှ သူက အထူးရေးရာဗျူရိုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ။ အခုလည်း ဒီမှာ အကောင်းပကတိ ထိုင်နေတယ်။ အဲဒီလိုလူမျိုးက သာမန် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းသည် ယဲ့ပုဖန်၏ အမှန်တကယ် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို မထုတ်ဖော်ရဲသော်လည်း သူ ပြောပြလိုက်သော အချက်အလက်များကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တွမ်းဟိုင်လျန်မှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။ သူ အလွယ်တကူ ခြယ်လှယ်နိုင်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော သမားတော်လေးတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော နောက်ခံ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းက "မြန်မြန် အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း... တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ တွမ်းဟိုင်လျန်လည်း ဆက်မဖုံးကွယ်ရဲတော့ဘဲ အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောပြလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ သူ၏ ဇနီးသည် နတ်အပ်ဘုရင် ဝမ်မိသားစုနှင့် အနည်းငယ် ပတ်သက်မှုရှိပြီး ဆွေမျို းစပ်လိုက်လျှင် ဝမ်ရွှမ်တယ်၏ သားဖြစ်သူ ဝမ်ကျီမင်းကို ယောက်ဖဟု ခေါ်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က ဝမ်ကျီမင်းသည် သူ့ထံ ဖုန်းဆက်ကာ ယဲ့ပုဖန်က ဆေးခန်းကို အနိုင်ရသွားကြောင်း ပြောပြပြီး ဆေးခန်းကို ပြန်ယူရန် ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နယ်မှလာသော သမားတော်လေးတစ်ယောက်မှာ ကြီးမားသော နောက်ခံ ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူက ထင်မှတ်ကာ သူ၏ လူများကို ခေါ်၍ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ရာမှ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းက "အဲဒီ လူမိုက်တွေကရော... သူတို့က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့ကိုလည်း ဝမ်ကျီမင်းက ခေါ်လာတာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ တကယ်ကို ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ သူတို့ အရိုက်ခံနေရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ပူးပေါင်းပါဝင်ဖို့ ပေါ်လာရုံ သက်သက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ခွေးကောင်... မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတောင် လုပ်ရဲတယ်။ ရဲစခန်းအတွက် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပြဿနာကို မင်း ရှာလာတာ။ အခုကစပြီး မင်းကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီ။ အိမ်ပြန်ပြီးတော့ အရေးယူခံရမယ့် အချိန်ကိုသာ စောင့်နေတော့"</p> <p style="text-align:justify">ပုံမှန်အားဖြင့် စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းသည် တွမ်းဟိုင်လျန်နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သော်လည်း နတ်ကို ပင့်ရလွယ်သလောက် ပြန်ပို့ရ ခက်သည်ဟူသော သဘောတရားကို သူ ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ သူသာ သင့်လျော်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မချမှတ်နိုင်ပါက ယဲ့ပုဖန်၏ အခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို နှင်ထုတ်ပြီးနောက် အခြားလူ နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက် အခုချက်ချင်း ဆေးရုံကို သွားပြီး အဲဒီ လူမိုက်တွေ အားလုံးကို ဖမ်းခဲ့"</p> <p style="text-align:justify">"စခန်းမှူး... အဆင်ပြေပါ့မလား။ သူတို့ အားလုံးက ခြေထောက်ကျိုးလို့ ဆေးရုံတက်နေရတာလေ"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာအဆင်မပြေဖြစ်ရမှာလဲ။ အချုပ်ထဲမှာပဲ ဒဏ်ရာ ပျောက်အောင် ကုပါစေပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုနှစ်ဦးက သဘောတူလိုက်ပြီး သူတို့၏ လူများကို စုစည်းကာ ဆေးရုံသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တုန်းချန်ခရိုင် ဆေးရုံ၏ အရိုးအကြောကုသဆောင်တွင် ရွှေဆွဲကြိုးကြီးနှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ၂၀ တို့သည် ကျိုးသွားသော ခြေထောက်များကို ပြန်ဆက်ပြီးကာစဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဇိမ်ခံ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုတွင် လှဲလျောင်းနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ကျီမင်း၏ နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပြီးပြီ။ အဲဒီကောင်လေးကို ရဲစခန်း ခေါ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းအချက်အလက် အမှားတွေကြောင့် ကျွန်တော့် ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး ခြေထောက်တစ်ဖက်စီ ကျိုးကုန်တယ်။ ဒီဆုံးရှုံးမှုက တော်တော် ကြီးတယ်... ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ငွေထပ်ပေးမှ ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ပြဿနာ မရှိပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကိစ္စပြီးပြတ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ကျီမင်းမှာ အလွန် စိတ်ကြွနေလေသည်။ သူတို့ မိသားစု၏ ဆေးခန်းကို ပြန်ရနိုင်သရွေ့ ငွေအနည်းငယ် သုံးရသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"အရင်က ၁ သန်းလို့ သဘောတူထားတာလေ။ ငါ မင်းအတွက် ၂ ဆ တိုးပြီး ၂ သန်း ပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မရဘူး... ကျွန်တော့် ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး ခြေထောက်တစ်ဖက်စီ ကျိုးသွားတာဆိုတော့ သူတို့က လျော်ကြေး အနေနဲ့ အနည်းဆုံး ၂ သိန်းတော့ ရသင့်တယ်။ ကျွန်တော့် ခြေထောက်အတွက်ပါဆိုရင် ခင်ဗျား အနည်းဆုံး ၅ သန်းတော့ ပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီမင်း ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ "ကောင်းပြီလေ... ခဏနေရင် မင်း ကတ်ထဲကို လွှဲပေးလိုက်မယ်" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤဈေးနှုန်းမှာ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေသော်လည်း ကိစ္စပြီးပြတ်သွားပြီဖြစ်ရာ လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပေသည်။ ရွှေဆွဲကြိုးကြီး ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျိုးသွားသော်လည်း ငွေ ဤမျှလောက်များများ ရသည်က တန်လှပေသည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်ကို ၁ သိန်းစီ ပေးလိုက်လျှင်ပင် သူ့အတွက် ၃ သန်း ကျန်ဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက သူ့တွက်ကိန်းနှင့် သူ ပျော်နေလေသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ရဲအရာရှိတစ်စု အခန်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save