Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရှန်စွမ်းအား အားလုံးကို လက်ဖဝါးထဲသို့ စုစည်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်လွှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး ရလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခဏချင်း ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်း ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများက မည်သည့် အစီအစဉ်မျှ မရှိဘဲ သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လေထုမှာ ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဇိုမိုမှာ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသကဲ့သို့ အသက်ရှူ ကျပ်လာကာ ထိတ်လန့်မှုတို့က သူ့အား ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အချိန်များမှာလည်း ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ </p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်များကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျဉ်းကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ သွေးဆာနေသော အပြုံးတစ်ခုမှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားသော်လည်း လက်များဖြင့် ရှေ့သို့ အတင်း လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း…</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် ရူးသွပ်နေသော ကြံ့တစ်ကောင်နှင့် တိုက်မိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်အတိ ကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ထူထပ်လှသော ရေခဲမြူများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေပေတော့… မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်" </p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်းမှာ ရူးသွပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် လက်ဝါးရာတစ်ခုကို အထင်းသား မြင်တွေ့နေရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူကမူ သတိထားမိပုံမရပေ။ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါများက စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးအား ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ရူးသွပ်နေသော တင်းကျန်းမှာ သူ၏ သေခါနီးအချိန်တွင် စွမ်းအားများကို ရမ်းသန်း ထုတ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ ပုံရိပ် ရေခဲမြူထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အားလုံး ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လှုပ်ရှား၍ မရကြပေ။ ငတုံးငှက်မကြီးမှာ သူမ၏ ခြေသည်းများကို မြေကြီးထဲသို့ တင်းတင်းစိုက်ထားပြီး တင်းကျန်း၏ ဖိအားကို တောင့်ခံရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမျှင်များ ထောင်ထနေသည်။ သူမသည် ဇိုမို ပျောက်ကွယ်သွားသော ဘက်သို့ မျက်လုံးအိမ်များ သွေးတက်နေသည်အထိ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အသေးလေးများထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်သော ငတုံးငှက်မကြီးပင် ဤဖိအားကို တောင့်ခံရန် ခက်ခဲနေလျှင် ကျန်သည့်အသေးလေးများ၏ အခြေအနေမှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီမှာမူ ခြွင်းချက် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အာဂွီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်တစ်ခု ရုတ်တရက် လက်သွားပြီး ဇိုမိုရှိရာသို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေစမ်း" </p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်း ရက်စက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အာဂွီ၏ ကျောပြင်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီကမူ သူ့အား သတိပြုမိပုံ မရပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဖျန်း…</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်း၏ လက်ဝါးမှာ အာဂွီ၏ ကျောပြင်သို့ ထိမှန်သွားသည်။ အာဂွီ၏ ပုံရိပ် တုန်ခါသွားသော်လည်း သူမသည် ထိုရိုက်ချက်၏ အရှိန်ကို အသုံးချကာ ပိုမို လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းအလား သူမသည် ရေခဲမြူထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်း သူမနောက်သို့ လိုက်မသွားပေ။ သူ ရူးသွပ်စွာ တဟားဟား ရယ်မောနေသည်။ ရုတ်တရက် တင်းကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည့် စူးရှသော ရွှေရောင်ဓားတစ်လက်နှင့် တူလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တောင့်ခဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကိုယ်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ဖြူကောင်တစ်ကောင်၏ ဆူးများအလား ထိုးထွက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း…</p> <p style="text-align:justify">ဧရာမ ရွှေရောင်အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုက နေဝန်းအသစ်တစ်ခုအလား တိမ်ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး၏ အမြင်အာရုံများမှာ ဖြူဖွေးသွားပြီး ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့ပေ။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ပေါက်ကွဲမှုမှာ မည်သည့် မှော်အဆောင်၏ စွမ်းအားထက်မဆို သာလွန်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှိနေသော လူတိုင်းမှာ မုန်တိုင်းထဲတွင် လွင့်ပါသွားသော သစ်ရွက်ခြောက်များအလား ဖြစ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ကြဘဲ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားပြီး အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားသောအခါမှ သူတို့၏ အမြင်အာရုံများ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာကြသည်။ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အချင်း လီ ၂၀ ကျော် ကျယ်ပြီး နက်ရှိုင်းလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုပေါက်ကွဲမှု မည်မျှအထိ ပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်း ဤကျင်းကြီးက သက်သေပြနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းနှင့် အခြားသူများ သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်လိုက်သည်မှာ ဇိုမိုနှင့် အာဂွီကို ရှာဖွေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားသော မြူခိုးလူသားများမှာလည်း အလျင်အမြန် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဘင်းယာယိုသည် မြူခိုးလူသားများအား စောစီးစွာ နောက်ဆုတ်ခိုင်းထားသဖြင့် ကံကောင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရရှိသော ဒဏ်ရာမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ သက်သာလှပေသည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ဇိုမိုနှင့် အာဂွီကို ရှာဖွေရန်အတွက် ရေခဲမြူထဲသို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">ဘီဟန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ပုတီးစေ့များမှာ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူသည် မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြဘဲ ပုတီးစေ့များကို ကစားနေစဉ် အသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"တရားမျှော်စင် ထဲက တင်းကျန်းရဲ့ အသက်မီးအိမ် ငြိမ်းသွားပြီ..."</p> <p style="text-align:justify">သတင်းပို့သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ပေ။ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်များ ကြီးစိုးသွားသည်။ ဘီဟန်သည် သူနှင့် မပတ်သက်သော သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား သူ၏ မျက်နှာထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ခြေရင်းတွင်မူ ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်း၏ ပြင်ပတပည့် အချို့မှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်၏ အလင်းရောင်မှာ အဆက်မပြတ် လက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးများအား ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းအောင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ထဲမှ သန်မာထွားကြိုင်းသော လူတစ်ဦး ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသူသည် ဘီဟန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား တိုးလာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်"</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ဇိုမိုသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ခဲ့လျှင် သူ မှင်သက်သွားပြီး ဤလူကို မှတ်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">သူကား ဖုဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။ မိုးလင်းကျွန်းတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သော ဇာစ်မြစ်မသိရသည့် ဆန်းကြယ်သော လူတစ်ဦးပင်။</p> <p style="text-align:justify">"နေ့အခါ ကြယ်စင်ထွန်းလင်းခြင်းက မိုးလင်းကျွန်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ကြားရတော့ အဲဒါ အရှင်ပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ... အရှင်က ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်မထားခဲ့မိဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ဖုဖုန်းက သူ၏ လေသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့မှာမူ သိသာနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့အတွက် ဒုက္ခတွေ အများကြီး ပေးလိုက်ရပြီ..." </p> <p style="text-align:justify">ဘီဟန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်မျိုး မခံယူရဲပါဘူး... မခံယူရဲပါဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">ဖုဖုန်းတစ်ယောက် လက်များ ခြေများ တုန်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့အနားကို သိပ်မကပ်နဲ့... ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ တံဆိပ်ချုပ်ကွက်တွေ ရှိတယ်..." </p> <p style="text-align:justify">ဘီဟန်က ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်ရမယ်... ငါ ထွက်ပြေးသွားတာကို သူတို့ မကြာခင် သိသွားကြလိမ့်မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"သောက်သူခိုး ကတုံးတွေ" </p> <p style="text-align:justify">ဖုဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘီဟန်အား ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အရှင် မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြမယ်... ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းရဲ့ တံဆိပ်ချုပ်ကွက်တွေဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဖုဖုန်း၏ လေသံမှာ ဂုဏ်ယူမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘီဟန်က သူ၏ အနောက်တွင်ရှိသော ဒုက္ခခံတပ်ရင်းအား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အရှင်... ဒါက..." </p> <p style="text-align:justify">ဖုဖုန်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒုက္ခခံတပ်ရင်းပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ဘီဟန် ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုဖုန်းမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ဤတိတ်ဆိတ်နေသော တပ်ရင်းကို မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ မင်းတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်..." </p> <p style="text-align:justify">ဘီဟန်သည် ထိုတိတ်ဆိတ်နေသော တပ်ရင်းကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">"ဘီဟန်က ဒုက္ခခံတပ်ရင်းကို ခေါ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဟုတ်လား..." </p> <p style="text-align:justify">ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတုံးတစ်ယောက်ပင်လျှင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော ပြင်းထန်သည့် ဒေါသကို ခံစားမိပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">သတင်းပို့နေသော တပည့်မှာ ထိတ်လန့်နေသော်လည်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို သစ္စာရှိစွာ တင်ပြနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော ပြင်ပတပည့်များ မည်သို့ သတ်ဖြတ်ခံရပုံ ဘီဟန်အား မည်သည့် နည်းလမ်းနှင့်မျှ ဆက်သွယ်၍ မရပုံနှင့် ဘီဟန်၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာမတွေ့ပုံတို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုတပည့်မှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"တံဆိပ်ချုပ်ကွက်တွေကော... သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ တံဆိပ်ချုပ်ကွက်တွေ ရှိနေတာ မဟုတ်လား..."</p> <p style="text-align:justify">"တံဆိပ်ချုပ်ကွက်တွေဆီကနေ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပါဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">ထိုတပည့်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွား ဦးချနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပြီ... မင်း သွားနိုင်ပြီ..." </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်၏ လေသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ လေးလံသော လေထုမှာလည်း ပေါ့ပါးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုတပည့်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူ၏ ကျောပြင်မှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမအတွင်း၌...။</p> <p style="text-align:justify">"ဘီဟန်ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို စုံစမ်းလိုက်စမ်း..." </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်က ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ" </p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာထားများမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုနှင့် အာဂွီအား ရှာဖွေနေသည်မှာ ဆယ်ရက် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မတွေ့ကြရသေးပေ။ </p> <p style="text-align:justify">မြူခိုးလူသား တစ်မျိုးနွယ်လုံးအား မြေပြင်တစ်လက်မမကျန် ရှာခိုင်းထားသော်လည်း မည်သည့် သဲလွန်စမှ မရပေ။ ဇိုမိုနှင့် အာဂွီမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလားပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဘင်းယာယို၏ မျက်နှာမှာလည်း မကောင်းလှပေ။ သူသည် တင်းကျန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှ အပြည့်အဝ နာလန်မထူသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဘင်းယာယိုကို ကြည့်ရင်း ဝေ့ရှန်း အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သတင်း တစ်ခုခု ရပြီလား..." </p> <p style="text-align:justify">ကျုံးရူနှင့် အသေးလေးများ အားလုံး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာလည်း ဒဏ်ရာများ မပျောက်ကင်းသေးသလို မြူခိုးလူသားများကဲ့သို့ ရေခဲမြူထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဘင်းယာယိုက မျက်နှာညှိုးငယ်စွာဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်လူတွေက လီတစ်ထောင်အတွင်း နေရာအနှံ့ ရှာပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ဘူး... ကျွန်တော် သံသယဖြစ်တာကတော့..."</p> <p style="text-align:justify">"ဘာကို သံသယဖြစ်တာလဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်း၏ အကြည့်များ စူးရှသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့ တားမြစ်နယ်မြေ ထဲကို ဝင်သွားတာများလားလို့" </p> <p style="text-align:justify">ဘင်းယာယိုက အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သူတို့ သေချာပေါက် အဝေးကြီး ပျံမသွားနိုင်ပါဘူး... လီတစ်ထောင်အတွင်းမှာ မရှာရသေးတဲ့ နေရာဆိုလို့ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့၏ ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားသည်။ ဘင်းယာယိုသည် တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ လူများ မဝင်နိုင်အောင် သူ၏ အသက်ကိုပင် ပေးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သူတို့ ပြန်သတိရလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာသဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် တံခါးဝမှနေ၍ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">မြူခိုးလူသား တစ်ဦးသည် အသက် ၃၀ ခန့်ရှိသော မရင်းနှီးသည့် လူတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... သူက သူ့ကိုယ်သူ အရှင်ဇိုရဲ့ သတင်းပို့သူလို့ ပြောနေပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ဝေ့ရှန်း၏ အကြည့်မှာ စူးရှလှပြီး တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ငါ မင်းကို ဘာလို့ မသိတာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှလှပေသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများ မပျောက်သေးသော်လည်း ထိုအရှိန်အဝါမှာ တစ်ဖက်လူအတွက် တောင့်ခံရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ ဝေ့ရှန်းသည် မိမိ စိတ်လောသွားကြောင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး အရှိန်အဝါကို အမြန်ပင် လျှော့ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေဆဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုးက ခန်တယ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က... သူ့ဆီကနေ သတင်းစကား တစ်ခု ရခဲ့ပါတယ်... သူက ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကို လာပြီး... သတင်းပို့ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ကျောက်စိမ်းလိပ် တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ခန်တယ် ဟုတ်လား... သူ အရင် ပြန်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းက ကျောက်စိမ်းလိပ်ကို ယူကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျုံးရူအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကျုံးရူ၏ အသိစိတ် ကျောက်စိမ်းလိပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ထူးဆန်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ... မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် မန္တန်တွေက ငါ့ထက် ပိုကောင်းတယ်..." </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းက မျက်နှာရှုံ့မဲ့ရင်း ကျုံးရူအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျုံးရူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သတင်းစကားမှာ အားလုံး၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေသူမှာ သခင်မလေး ကုန်းစွန်းချာ ဖြစ်သည်။ သခင်မလေးသည် ဇိုမိုထံမှ သတင်းစကား တစ်ခု ရရှိခဲ့ကြောင်း ဇိုမိုနှင့် အာဂွီတို့ အဆင်ပြေကြောင်း သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ပြန်မလာနိုင်သေးကြောင်း ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့အနေဖြင့် မစိုးရိမ်ကြဘဲ လိပ်ကျွန်းသို့ အရင်ပြန်ကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသကြရန် ပြောထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘင်းယာယို စိတ်အေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေ့ရှန်းက သူ့အား ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ခုနက ကျွန်တော် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အပေါ် စော်ကားမိသွားပါတယ်... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"</p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း မြူခိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များ အားလုံး အပြင်ထွက်၍ ရှာဖွေပေးခဲ့သည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ကျေးဇူးတင်နေကြသော်လည်း တားမြစ်နယ်မြေ ကိစ္စကြောင့် ဘင်းယာယိုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘင်းယာယိုက အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"တောင်းပန်ရမှာက ကျွန်တော်ပါ... ညီလေးဇိုကို သေချာ မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် တကယ်ကို အရှက်ရမိပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လိပ်ကျွန်းမှ သတင်းစကား ရရှိလိုက်သဖြင့် ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့ စိတ်အေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်အလက်မှာ သေချာပေါက် မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။ ခန်တယ်သည် မြူခိုးလူသားများအား တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ အကယ်၍ ဇိုမိုသာ လမ်းညွှန်ချက် မပေးခဲ့လျှင် သတင်းပို့သူအနေဖြင့် ဤနေရာအား မည်သို့ ရှာတွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းလိပ်ထဲမှ စကားလုံးများမှာ ယေဘုယျဆန်ပြီး ဝေဝါးနေသော်လည်း ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့မှာမူ ထဲထဲဝင်ဝင် မစဉ်းစားတော့ပေ။ ဇိုမိုနှင့် ပတ်သက်လျှင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများ ဖြစ်ပျက်တတ်သည်မှာ သူတို့အတွက် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုအနေဖြင့် ဤသတင်းကို ပို့ပေးနိုင်သည်ဆိုကတည်းက သူ အသက်အန္တရာယ် မရှိကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ သူတို့အား အပျော်ဆုံး ဖြစ်စေသည့် သတင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့သာ ဇိုမို၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို သိခဲ့လျှင် သူတို့ သေချာပေါက် စိုးရိမ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ အရိုးများမှာ တစ်စစီ ကြေမွလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အာဂွီ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း သူသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း မည်သည့် အသံမျှ မထွက်ပေ။ သူသည် အာဂွီ၏ ကျောပေါ်တွင် ဆယ်ရက်တိတိ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီ၏ အခြေအနေမှာလည်း အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဇီဝစွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဇိုမို သူမအား ဘာပြောပြော သူမ လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်မှသာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ ခရမ်းရောင် အလင်းများမှာ ပြန်လည် တောက်ပလာလေ့ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး ဇိုမိုအား အောက်သို့ ချပေးကာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အာဂွီ... ဒါ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ နင် သိလား..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ရေရွတ်လိုက်သည်။ အာဂွီ ပြန်ဖြေလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း မေးနေမိဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဝေဝါးနေသည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ပုယောင်လည်း မသိ ဝေလည်း မသိပေ။ သူ သိထားသည်မှာ အာဂွီ သူ့အား ကယ်တင်ခဲ့သည် ဆိုသည်ကိုသာ။ ပုယောင်၏ အဆိုအရ အာဂွီသည် သူ့အား ကယ်တင်ရန်အတွက် တင်းကျန်း၏ ရိုက်ချက်ကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထူးဆန်းသည်မှာ တင်းကျန်း၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် အာဂွီ၏ ကျန်းမာရေး ပိုမို ဆိုးရွားလာသော်လည်း သူမ ကိုယ်ထဲရှိ ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်ကိုမူ နိုးကြွလာအောင် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာပုံရသော်လည်း ဇိုမိုကမူ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သည်ကို မလိုလားပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုခရမ်းရောင် စွမ်းအင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်မှုနှင့် သေမင်းအငွေ့အသက်ကို တွေးမိတိုင်း သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီနှင့် ယှဉ်လျှင် ဇိုမို၏ အခြေအနေမှာ များစွာ ပိုမို ဆိုးရွားလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ရှန်စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ လင်းစွမ်းအား အသိစိတ်ဝိညာဉ်နှင့် မိုအတတ်ပညာများမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှုပ်ထွေး ရောယှက်နေကြသည်။ သူသည် မည်သည့် စွမ်းအားကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ စကားပြောခြင်း တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအားစီးကြောင်းများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိမိလိုက်တိုင်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်နှင့် ဝေတို့တွင်လည်း ဖြေရှင်းချက် မရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အခြေအနေမျိုးကို သူတို့လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အာ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကျုံးရူတို့ ငါ့သတင်းကို ရကြရဲ့လား မသိဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို တစ်ကိုယ်တည်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဟေ့ ပုယောင်... သတင်းကို တကယ် ပို့လိုက်တာလား..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒုက္ခမပေးနဲ့တော့... မေးနေတာ အကြိမ် ၂၀ ရှိပြီ" </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ စိတ်မရှည်သော အသံမှာ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက ပုယောင်အား ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး အာဂွီကို ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အာဂွီ... နင့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ပြန်ကောင်းလာပုံရတယ်နော်... တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ... ဒဏ်ရာရတာက နင့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်ကောင်းစေတယ်ပေါ့... အာဂွီ... ငါတို့သာ ရေတိမ်သန္ဓေသားကို ရှာတွေ့ရင် နင် အတိတ်တွေကို မှတ်မိလာမလား..."</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီမှာမူ သစ်သားရုပ်သေးတစ်ရုပ်အလား မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို သူ့ဘာသာ ဆက်လက်၍ စကားဖောင်ဖွဲ့နေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ကြားမှာ ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိခဲ့မယ်လို့ နင် ထင်လဲ... နင် ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ကူညီပေးခဲ့တာဆိုတော့ ငါတို့ ဆက်ဆံရေးက သေချာပေါက် သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို စကားပြောနေသော်လည်း အာဂွီမှာမူ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေးနာရီကြာပြီးနောက် အာဂွီသည် ဇိုမိုအား သူမ၏ ကျောပေါ်သို့ ပြန်တင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အာဂွီ... ဘာလို့ မပျံတာလဲ... ပျံရတာ မေ့သွားလို့လား..." </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ဇိုမိုက ထပ်မံ စကားပြောလိုက်ပြန်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီ အကျည်းတန်တဲ့ ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်တွေ... ငါသာ မဟာနေမင်း ရှန်စွမ်းအားကို အဆင့်မြင့်မြင့် ကျင့်ကြံနိုင်ရင် အဲဒါတွေကို ဖယ်ရှားပစ်မှာ"</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီကမူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ရှေ့သို့သာ လျှောက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ အဆုံးမရှိသော ကျောက်တုံးများနှင့် တောင်စောင်းများသာရှိသည့် သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်သော မြေရိုင်းကြီး ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ဇီဝအသက်ဓာတ်မှ မရှိပေ။ သူတို့သည် သဲမုန်တိုင်းများနှင့် မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။ လေထဲမှ သဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်လိုက်တိုင်း အလွန်ပင် နာကျင်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သဲမုန်တိုင်း မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ အာဂွီမှာမူ သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို မပြောင်းလဲသလို ခြေလှမ်းများကိုလည်း မရပ်တန့်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် သူမထက် အရွယ်အစား ပိုကြီးသော ဇိုမိုအား ထမ်းပိုးကာ သဲမုန်တိုင်းကို အံတု၍ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မသိသည့်အလား စကားလည်း မပြောပေ။ တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး လျှောက်ပြီးမှသာ လေးနာရီကြာအောင် ခဏနားလေ့ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် အာဂွီ၏ ကျောပေါ်တွင်ရှိနေစဉ် သူမ၏ လည်ပင်းကို မှီထားမိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများမှာ ယခုအခါတွင် သိပ်ပြီး မနာကျင်တော့သလို ခံစားရသည်။ နာကျင်မှု မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ ဇိုမို အသံမထွက်ပေ။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူသည် အာဂွီအား အသံမကြားစေချင်ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">လူတုံးတစ်ယောက်ပင်လျှင် သူနှင့် အာဂွီသည် ရိုးရိုး သူငယ်ချင်း မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။ သူမသည် သူနှင့် အလွန်ပင် နီးစပ်သော သူတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုချိန်တွင် အာဂွီ၏ ခွန်အားမှာ သာမန်လူ တစ်ယောက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ပင် လေးလံလှသည်။ သူမအတွက် ဇိုမို၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ပြီး လှုပ်ရှားရသည်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အာဂွီ... ငါ နင့်ကို ပြက်လုံးတစ်ခု ပြောပြမယ်... သိပ်ပြီး ရယ်ရတဲ့ ပြက်လုံးနော်..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် အာဂွီအား စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စကားပြောနေရှာသည်။ သူမ မကြားနိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူ ဆက်လက် စကားပြောနေချင်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save