Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">စီစဉ်ဆောင်ရွက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စာကျိုးမြို့ကလေးသည် အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် သေးငယ်လှသကဲ့သို့ လူဦးရေ ထူထပ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုမြို့သည် ဂိုဘီကန္တာရ၏ အစပ်တွင် တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်လေထုမှာ အမြဲတစေ ခြောက်သွေ့နေတတ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် အလွန်ပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှပြီး ထင်ရှားသော ထွက်ကုန်ပစ္စည်းဟူ၍လည်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရပ်ဒေသ၏ လူနေမှုဘဝမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလျက် ကျေးလက်ဆန်လှပေသည်။ တန်ဖိုးထားစရာဟူ၍ သံတူးပုရွက်ဆိတ်များသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့မှာ အင်းဆက်ခိုင်းစေကစားခြင်းကို ဝါသနာထုံကြသော မို များအကြားတွင် လက်တွေ့ကျ၍ ရေပန်းစားလှသည့် အမျိုးအစားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း၌ ဤသံတူးပုရွက်ဆိတ်များကို လာရောက်ရှာဖွေကြသော မိုအချို့ ရှိတတ်သဖြင့် ထိုအချိန်မျိုးတွင်သာ ကျောက်စာကျိုးမြို့လေးမှာ အတန်ငယ် စည်ကားသက်ဝင်လာလေ့ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း မြို့နေလူထုအတွက်မူ ဤတိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော အခြေအနေကို ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ရာဟု မမှတ်ယူကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ပုတ်သင်မို ဦးလေးကြီးမှာ ကြမ်းတမ်းထွားကြိုင်းသော ရုပ်သွင်ရှိသည်။ သူ၏ နာမည်မှာ အန်းယာ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဇိုမိုသည် ဤမျှ နူးညံ့သော အမည်နာမနှင့် ခက်ထန်လှသော ပုတ်သင်မို ဦးလေးကြီးတို့အကြား မည်သည့် ဆက်စပ်မှုကိုမျှ ရှာဖွေ၍ မရနိုင်ဘဲ ရှိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဦးလေးအန်းယာသည် အလွန်ပင် စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လှသော်လည်း ဇိုမိုနှင့် အာဂွီအပေါ်တွင်မူ အထူးသဖြင့် အာဂွီအပေါ်၌ အလွန်ပင် ကြင်နာဂရုစိုက်တတ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဦးလေးအန်းယာသည် အာဂွီအား ကြည့်ရှုသည့်အခါတိုင်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ဝမ်းနည်းမှုရိပ်အချို့ ခဏခဏ ဖြတ်သန်းသွားတတ်သဖြင့် သူသည် အတိတ်တစ်ချိန်က အာဂွီကဲ့သို့သော သမီးငယ်တစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးလေမည်လောဟု ဇိုမိုက ခန့်မှန်းမိနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဦးလေးအန်းယာသည် ကျောက်စာကျိုးမြို့၌ သြဇာအာဏာ ကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ သူသည် လူငယ်မိုများအား မိုအတတ်ပညာများ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရန် တာဝန်ယူထားသူဖြစ်ရာ လူငယ်အများအပြား၏ အားကိုးရာလည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခြေလှမ်းတွေကို သေချာဂရုစိုက်ကြည့်ထားကြစမ်း... မင်းတို့ ပျံသန်းတတ်တဲ့အဆင့်ကို မရောက်ခင်အထိ ဒီခြေလှမ်းတွေကပဲ အားကိုးရာဖြစ်မှာ"</p> <p style="text-align:justify">"ခွန်အား... ငါ မင်းတို့ကို ဘာတွေ သင်ကြားပေးထားသလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို စုစည်းထားစမ်း အဲဒါမှ ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းမှာပေါ့။ အခုလို ပျော့ဖတ်နေတာမျိုးက အာဂွီက မင်းတို့ကို လှောင်ပြောင်စေချင်လို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်မိုများမှာ ရှက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ နီမြန်းသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကြိုးစားကြစမ်းပါဟေ့" </p> <p style="text-align:justify">အာဂွီ၏ ကျောပေါ်၌ မှီတွယ်နေသော ဇိုမိုက အားပေးစကား လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ လူငယ်မိုများမှာ ပို၍ပင် ရှက်သွေးဖြာသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီကမူ ထုံးစံအတိုင်းပင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုဘဲ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မြို့လေးရှိ လူငယ်များသည် ဇိုမိုနှင့် အာဂွီအား အချိန်တိုအတွင်း၌ပင် ရင်းနှီးစွာ လက်ခံလိုက်ကြသည်။ လောကဓံ၏ ဒဏ်ချက်များကို မထိတွေ့ဖူးသေးသော လူငယ်တို့သည် အမြဲတစေ ဖော်ရွေပျူငှာကာ သနားကြင်နာတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ ဇိုမိုနှင့် အာဂွီမှာ ဖျားနာနေသူနှင့် မသန်စွမ်းသူများသာ ဖြစ်သသည်။ သို့သော် သူတို့၏ လောကအတွေ့အကြုံများက လူငယ်များအား တောင့်တမှုနှင့် စပ်စုလိုစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေစေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီမှာ တုံ့ပြန်မှု ကင်းမဲ့နေသော်လည်း စကားဖောင်ဖွဲ့တတ်သော ဇိုမိုမှာမူ ဖော်ရွေပျူငှာသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ စံနမူနာသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။ သူတို့သည် ထိုလူငယ်အုပ်စုအတွင်းသို့ အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ဆံ့သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဂိုဘီကန္တာရအတွင်း ရှိနေစဉ်က အာဂွီသည် တစ်နေ့နှင့် တစ်ည ခရီးနှင်ပြီးတိုင်း ဇိုမိုအား မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထား၍ အနားယူစေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ကျောက်စာကျိုးမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း သူမသည် ဇိုမိုအား တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အောက်သို့ မချတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဦးလေးအန်းယာက ဇိုမိုအား အောက်သို့ ချပေးရန် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အာဂွီ၏ မသိစိတ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော သတိထားကာကွယ်မှုကို တွေ့မြင်ရသောအခါ သူလည်း ထပ်မံ၍ မစမ်းသပ်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် အာဂွီ၏ ကျောပေါ်၌သာ အစဉ်အမြဲ အိပ်စက်ရတော့သည်။ သို့သော် သူ့အား ကြည်နူးစေသော အချက်မှာ အာဂွီသည် သူ့အား အောက်သို့ ချမပေးလိုသော်လည်း သူ ပြောဆိုသော စကားအချို့ကိုမူ သူမ နားလည်နိုင်ပုံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဥပမာအားဖြင့် အပြင်ဘက်ထွက်၍ နေပူဆာလှုံခြင်း သို့မဟုတ် လူငယ်များ ကျင့်ကြံနေသည်ကို ကြည့်ရှုခြင်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဦးလေးအန်းယာ သင်ကြားပြသနေသော သင်ခန်းစာများမှာ အလွန်ပင် အခြေခံကျလှသည်။ ဇိုမို၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဦးလေးအန်းယာ၏ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပုံရပြီး သူ သင်ကြားသမျှမှာ လက်တွေ့အသုံးချနိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။ ဇိုမိုသည် ကြည့်ရှုနေရုံမျှဖြင့်ပင် များစွာသော ဗဟုသုတများကို သင်ယူနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ယခင်က မိုအတတ်ပညာများကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့ဖူးပြီး မိုခန္ဓာ ကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အခြေခံသဘောတရားပိုင်းများမှာမူ သူ လိုအပ်နေသော အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်သော ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဇိုမိုသည် ဦးလေးအန်းယာ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း အသိဉာဏ်သစ်များ ရရှိနေရသည်။ ပို၍ ကံကောင်းသည်မှာ တစ်နေ့တွင် သူ၏ လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းကို ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှစ၍ ဦးလေးအန်းယာ သင်ကြားပြသချိန်တိုင်း သူ မပျက်မကွက် သွားရောက် နားထောင်တော့သည်။ ဦးလေးအန်းယာကလည်း သူ သင်ကြားပေးနေသည်မှာ နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များ မဟုတ်သဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်သောကြောင့် မကန့်ကွက်ဘဲ လွှတ်ထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"တော်တယ် ရှောင်တွန့် " </p> <p style="text-align:justify">ဦးလေးအန်းယာက ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“နောက်ထပ် နည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်… မင်းရဲ့ မိုတံဆိပ် နိုးထလာတော့မယ်…”</p> <p style="text-align:justify">လူငယ်လေး၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးရိပ်များ အထင်အသား ပေါ်လွင်လာတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">တွန့်ကျိ သည် ဤလူငယ်အုပ်စုထဲတွင် ပါရမီအထူးဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြေခံခိုင်မာရုံမျှမက စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း အခြားသော အဖော်များထက် တစ်ပန်းသာနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိုတံဆိပ်ကို နိုးထစေခြင်းဟူသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ဇိုမို အတန်ငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မျိုးရိုးမြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဝေ့ က ဤအကြောင်းအရာကို အနည်းငယ် သိရှိနားလည်ထားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“အဆင့်နိမ့်တဲ့ မိုတွေမှာတော့ များသောအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အဆင့်နိမ့်တဲ့ မိုတံဆိပ်တွေပဲ ပါလာတတ်ကြတယ်။ အဲဒီတံဆိပ်တွေက အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အသုံးမပြုနိုင်ခင်မှာ တခြားနည်းလမ်းတွေသုံးပြီး အရင်ဆုံး နိုးထလာအောင် လုပ်ပေးရတာပေါ့…”</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို အံ့အားသင့်သွားရပြီး “ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အချက်တွေလည်း ရှိသေးတာလား…” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်ကမူ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါကြောင့်ပဲ မိုတွေက သွေးမျိုးရိုးကို အရမ်း အလေးထားကြတာပေါ့။ မိုတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးမျိုးရိုးက ပိုမြင့်မြတ်လေလေ သူ့မိုတံဆိပ်ကလည်း ပိုအစွမ်းထက်လေလေပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူလည်း ပိုသန်မာလာမှာပေါ့။ ဟမ့်… ဒီလိုအစဉ်အလာက ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးဖို့ အလွယ်ဆုံးပဲ…”</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးသစ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မိုတံဆိပ်တွေကို ကိုယ်တိုင် ရေးထွင်းလို့ မရဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify">ဝေနှင့် ပုယောင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး မှင်သက်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အရင်တုန်းက ကြက်သွေးရောင်ငှက်တပ်ဖွဲ့မှာတောင် အစီအရင်တွေကို ရေးထွင်းခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ အစီအရင်တွေတောင် ရေးထွင်းလို့ရရင် မိုတံဆိပ်တွေကို ဘာလို့ မရေးထွင်းနိုင်ရမှာလဲ။ အဲဒီအစီအရင်တွေဆိုတာလည်း မိုတံဆိပ်တွေဆီကနေ ဆင်းသက်လာတာပဲလေ…”</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရတာပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်က ခပ်အေးအေးပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကိစ္စရပ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ အတိတ်ကာလကမူ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။ သူနှင့် ဝေ့မှာ ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေများက ဤသို့ ဖြစ်နေလေရာ သူ မိုတံဆိပ်များအတွက် အဘယ်ကြောင့် အားစိုက်ထုတ်နေရဦးမည်နည်း။ ဤအသိစိတ်ပင်လယ်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာမျိုး ရှိနိုင်ပါဦးမည်လော။</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ကမူ အတွေးနက်သွားတော့သည်။ ဇိုမို၏ စကားများမှာ သူ့အတွက် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">မိုများသည် မွေးကတည်းက မိုတံဆိပ်များနှင့်အတူ ပါလာကြခြင်းဖြစ်ရာ သူတို့၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားသော စွမ်းအားဟုသာ မှတ်ယူထားကြသည်။ မည်သူမျှ မိုတံဆိပ်များကို ကိုယ်တိုင် ရေးထွင်းရန် မကြံစည်ဖူးကြပေ။ အနည်းဆုံး သူ ရှင်သန်ခဲ့သော ခေတ်ကာလများတွင် ထိုသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို မည်သူမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ကြချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုကမူ ဤအားကိုး၍ မရသော လူနှစ်ယောက်ကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ သူ့တွင် ယခင်က ပုယောင် ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသော ရွှေတောင်ပံ ရော့ငှက်ကြီး အပါအဝင် မိုတံဆိပ်များစွာ ရှိနှင့်နေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် မိုတံဆိပ်အား မည်သို့ နိုးထအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အရင်ဆုံး လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အရာဖြစ်ရာ အလွန်ပင် စပ်စုလိုစိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် သူ့တွင် ရဲတင်းလှသော အကြံအစည်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">"အရှင်... ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါဦး... ဆရာကြီးက ဘယ်တော့များ ပြန်လာမှာလဲ..." </p> <p style="text-align:justify">လေ့ဖန် က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို တောင့်တနေသော ပုံစံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါလည်း မသိဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေး ကုန်းစွန်းချာက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာကြီး ဘာတွေ လုပ်ဆောင်နေမလဲ မသိဘူး အန္တရာယ်တွေနဲ့ကော ကြုံတွေ့နေရမလား..." </p> <p style="text-align:justify">လေ့ဖန်က မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးကာ တီးတိုးရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း တော်တော်လေး အားနေပုံရတယ်" </p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေးက ခေါင်းမော့၍ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး" </p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေး၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသောအခါ လေ့ဖန်၏ ခေါင်းမှာ ဆတ်ဆတ်ခါယမ်းသွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်... အရှင် မသိလို့ပါ လိပ်နက်တပ်ဖွဲ့က အခုမှ စတင်ထားတာဆိုတော့ အဲဒီ လူသစ်တွေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားလွန်းလို့ပါ..."</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့အထင်တော့ မင်း တကယ်ကြီး အားလပ်နေတာပဲ" </p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေးက လေ့ဖန်၏ စကားကို ဖြတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။ တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လေ့ဖန် တစ်ကိုယ်လုံး နုံးချည့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သခင်မလေးက ခပ်အေးအေးပင် ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ပြန်တော့ ပြီးရင် မာဖန်ကို ပြောလိုက်... မနက်ဖြန် မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်မှုတွေကို ငါ ကိုယ်တိုင် လာရောက် စစ်ဆေးမယ်လို့..."</p> <p style="text-align:justify">"အရှင်... အဲဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ..." </p> <p style="text-align:justify">လေ့ဖန် တစ်ယောက် ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားရသည်။ အကယ်၍ သူ ပြန်သွားပြီးနောက် မာဖန်နှင့် နန်လု တို့က သူ၏ စကားကြောင့် သခင်မလေး လာရောက်စစ်ဆေးမည်ကို သိရှိသွားပါက...။</p> <p style="text-align:justify">တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေးကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြုံးပြနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် သွားပါပြီ... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပါပြီ" </p> <p style="text-align:justify">လေ့ဖန်သည် လဲကျမတတ် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေ့ဖန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သခင်မလေး၏ အကြည့်များမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်ရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းက သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သောသူမှာ ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းမှ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် တပည့်သုံးဦးတို့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းသည် ငြိမ်သက်နေလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သခင်မလေး ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤသို့သော ဆုံးရှုံးမှုမျိုးကို လွယ်လွယ်ဖြင့် လက်ခံနိုင်လောက်အောင် သူတို့၏ စိတ်သဘောထားမှာ ကျယ်ပြန့်လှသည်မဟုတ်ပေ။ တရားကျင့်ကြံရေး ဂိုဏ်းများသည် အခြားသော အဖွဲ့အစည်းများထက် ပိုမိုစည်းလုံးညီညွတ်ကြပြီး အပြင်လူများကိုလည်း ပိုမို၍ တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။ ပြင်ပရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူတို့ စုစည်းနိုင်သော အင်အားမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေးသည် ဇိုမိုထံမှ သတင်းစကားကို ရရှိရုံမျှဖြင့် တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ သူ သိရှိထားသော အချက်အလက်များအရ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေအတွင်းသို့ တပ်ရင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ထိုတပ်ရင်းမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူသည် ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်များကို အသုံးပြု၍ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ရာ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေမည်။ နယ်မြေတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကုန်ကျစရိတ်မှာပင် ကြီးမားလှသည့်အတွက် တစ်ဖက်လူမှာ နယ်မြေတစ်ခုတည်းကိုသာ ဖြတ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုတပ်ရင်းမှာ မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမှ ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ ရှာမတွေ့သေးသော်လည်း ၎င်းမှာ ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းမှ တပ်ရင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သခင်မလေး အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းကလည်း သူတို့အား ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းသည် သူတို့အား ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရခြင်းဖြစ်မည်ဟု သခင်မလေး ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ရောက်လာကြမှာပဲ။ ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းဟာ အရင်းအမြစ်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တပ်ရင်းတစ်ခု သေချာပေါက် စေလွှတ်လိမ့်မယ်…”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ထပ်မံ၍ မရောက်ရှိလာနိုင်စေရန်အတွက် တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေအတွင်း ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်များ ပြုလုပ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိ ရှိနေသော ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်များကိုလည်း စောင့်ကြပ်ထားသည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှာ လုံးဝ ပြည့်စုံမှုမရှိကြောင်း သခင်မလေး သိသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုမစိုက်ပါက တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေထဲသို့ ခိုးဝင်ရန်နှင့် ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန်မှာ မခက်ခဲပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းဆိုတာက ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုစိုက်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းမျိုးလား…။</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ပွဲကတော့ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပဲ…။ </p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေး စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် အောက်ခြေမှစ၍ ကိုယ်ပိုင်ရာထူးနေရာကို တိုက်ယူခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ပွဲကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပေ။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ယုံကြည်မှု ရှိနေပါစေ ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူ လုံးဝ စိတ်မအေးနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ နယ်မြေတွင် တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအချက်မှာ သခင်မလေးအား ဝမ်းမြောက်စေသည်။ ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် စီစဉ်မှုများကို စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ လိပ်ကျွန်းသည် မည်သူမဆို လာရောက်နင်းခြေနိုင်သည့် အဖွဲ့အစည်းလေး မဟုတ်တော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့တွင် နယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ အရင်းအမြစ်များ ရှိနေသည်။ အစကတည်းက အားမနည်းသော လိပ်ကျွန်းမှာ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လိပ်ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြပြီး အရူးအမူး လေ့ကျင့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်း ဖြစ်နေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ…။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ လာခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အရေခွံတစ်လွှာ မခွာဘဲနဲ့တော့ ငါ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဖြေရှင်းရမည့် အခြားသော ပြဿနာများ ရှိနေသေးသည်။ ဝေ့ရှန်း အစ်ကိုကြီး ပို့လိုက်သော သတင်းစကားတွင် အသေးစိတ် မပါရှိသော်လည်း သတိကြီးလှသော သခင်မလေးသည် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အစ်ကိုကြီး ဒုက္ခရောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်...။</p> <p style="text-align:justify">သတင်းစကားထဲတွင် သူ လက်ရှိ ဘာလုပ်နေသည် ဘယ်တော့ ပြန်လာမည် ဟူသော အချက်အလက်များ လုံးဝပါဝင်ခြင်းမရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ အခုလက်ရှိ အဆင်ပြေနေကြကြောင်းသာ ဖော်ပြထားသည်။ အစ်ကိုကြီးသည် ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းက လက်စားချေရန် လာရောက်လိမ့်မည်ကို သေချာပေါက် ကြိုတင်သိမြင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်အထိ ပြန်မရောက်လာသေးဘူးဆိုလျှင် တစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းပင် ဖြစ်ရပေမည်။ တစ်ခုခုက သူ့အား ဆွဲထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင် ပြန်မလာနိုင်တော့သည့် အခြေအနေတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်စေ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေရမည်။</p> <p style="text-align:justify">အစ်ကိုကြီးတွင် ကူးပြောင်းခြင်း တံဆိပ်များ ရှိသည့်အပြင် ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်များကိုလည်း ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် ခရီးအတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများ အားလုံးကို အပြည့်အစုံ ယူဆောင်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ မိုနယ်မြေထဲတွင် ရောက်ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် ယခုအချိန်၌ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ သခင်မလေး၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဇိုမို ယနေ့ ပို့လိုက်သော သတင်းစကားက သခင်မလေး၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အပြည့်အဝ သက်သေပြလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အစ်ကိုကြီးက သူ့အား ကျောက်စာကျိုး နယ်မြေ၏ တည်နေရာကို စုံစမ်းခိုင်းထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">"အရှင်... ယဲ့လင်း နဲ့ ရှီတုန်းအရှင် တို့ ရောက်နေပါပြီ..." </p> <p style="text-align:justify">တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ဒိုင်းကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်က အစီရင်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေး အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သူတို့ကို အထဲ ဖိတ်လိုက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေးသည် လိပ်ကျွန်းပေါ်တွင် အကာအကွယ် အပေးခံရဆုံးသော လူဖြစ်ပြီး ဇိုမို၏ အစောင့်အကြပ်များပင်လျှင် သူ့အား မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဇိုမို၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားမှာ သန်မာသဖြင့် သူသည် တိုက်ပွဲဝင်နေချိန်မှလွဲ၍ များသောအားဖြင့် အကာအကွယ် မလိုအပ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"အရှင်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းနှင့် ရှီတုန်းတို့ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သည် ရုတ်တရက် ခေါ်ယူခံရသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***<br />  </p>


Save