Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟေ့လူကြီး၊ ကျွန်မ ခုလေးတင် အရိုးအကြီးကြီးတစ်ချောင်း ဝါးခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>အားချိုးတစ်ယောက် ပန်းကန်ထဲက အသားတွေကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်းတော့ စိတ်ထဲ တင်းမာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီပန်းကန်ထဲကဟာတွေ မကုန်ရင် ကန်စွန်းဥပြုတ် မစားရဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး ဒီလိုမျိုး အပိုအလုပ်တွေ လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သိနေသည်။ သူ ခုလေးတင် မီးဖိုထဲမှာ ကန်စွန်းဥတစ်လုံး မြှုပ်ထားခဲ့တာပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် ကျွန်မ နောက်မှ အရိုးနုတွေ စားရဦးမှာ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ကန်စွန်းဥပြုတ်ကို အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ မစားရမှာလဲ။ သို့ပေမယ့် အခု ပန်းကန်ထဲက အရိုးတွေကို ကြည့်တော့ သူ့မျက်ခုံးတွေ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။၊</p> <p> </p> <p>“အရိုးနု စားဖို့အတွက် ဗိုက်နည်းနည်း ချန်ထားရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့ပန်းကန်ထဲက အသားတစ်ဝက်ကို သူမရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပန်းကန်ကို သူမဆီ တိုးပေးလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက အများကြီးတော့ မငြူစူပေမဲ့ နောက်ထပ်လည်း မငြူစူတော့ ပေ။ သူ ပန်းကန်အောက်ခြေက ဟာတွေကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီး သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နည်းနည်းတော့ ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ အိမ်က ကလေးကြောင့် သူ အခု ဝေမျှပေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီပင်။</p> <p>ညစာစားပြီးတဲ့နောက် အားချိုးတစ်ယောက် မထင်မှတ်ဘဲ ပြန်ပြီး အားပြည့်သွားသည်။ ခန်ပေါ်မှာ ခဏလောက် ထိုင်ပြီး အနားယူပြီးတဲ့နောက် သူမ ထိုင်နေလို့ မရတော့ ပေ။ သူမ ကျုံးမင်းဝေကို ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို ဝါဂွမ်းထည့်ထားတဲ့ အင်္ကျီ အရင် ဝတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဘေးအခန်းထဲကနေ ပိုးသားနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်ပါတဲ့ ဝတ်ရုံကို ယူလာကာ ကျုံးမင်းဝေကို ထပ်ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အပြင်ကို ထွက်လာဖို့ ကူညီပေးသည်။ ခဏအကြာမှာ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ခြံထဲကို ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ရာသီဥတုက အေးနေတာကြောင့် ကျုံးမင်းဝေ အခန်းထဲက မထွက်ဘဲ အခန်းထဲမှာပဲ ခြေထောက် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေခဲ့သည်။ အားချိုးက သူ့ခြေထောက်တွေ အေးခဲမှာ ကြောက်လို့ အပြင်ခန်းထဲကို အလွယ်တကူ ထွက်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ ဒီနေ့မှ အေးအေးစက်စက် အပြင်ကို ထွက်လာတော့ အားချိုးက စိုးရိမ်နေသည်။ ခဏခဏ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ဝတ်ရုံကို ဆွဲပြီး မေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>“အေးနေပြီလား အေးနေရင် အခု ပြန်ရအောင်လေ”</p> <p>ဘယ်လိုလုပ် အေးမှာလဲ။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနေသည်။ သူက ဝါဂွမ်းထည့်ထားတဲ့ အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ ခေါင်းစွပ်ပါတဲ့ ဝတ်ရုံပါ ခြုံထားတော့ သူကိုယ်သူ မြေပဲလုံးဟုပင် ထင်နေမိသည်။ တကယ်တော့ ဝါဂွမ်းဘောင်းဘီထဲမှာ သိုးမွှေးဘောင်းဘီတစ်ထည် ထပ်ဝတ်ထားသေးသည်။ အားချိုးက သူ့ကို ဝါဂွမ်းဘောင်းဘီ ဝတ်ခိုင်းတုန်းက ကျုံးမင်းဝေ မဝတ်ချင်ခဲ့ပေ၊ သို့ပေမယ့် အားချိုးက အတင်း ဝတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူ ဒီလောက်များများ ဝတ်ခဲ့တာ တစ်ခါမှ မရှိပေ။ သူ ဒီလောက် နာခံတတ်တဲ့ပုံစံနဲ့ နေတာကို ကြည့်ရတာ ရယ်စရာတော့ကောင်းသည်။ သူ့အဝတ်အစားတွေက အရမ်းထူတော့ လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်ပေ။ ဒီနေ့တောင် လမ်းလျှောက်ဖို့ သူ အတော်လေး အားစိုက်ရသည်။</p> <p>“မယုံရင် စမ်းကြည့်လေ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာက မဲ့သွားပြီး</p> <p>“ကျွန်မလက်တွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ အေးနေတာ။ ဘယ်လောက် ထူထူ ဝတ်ထားပါစေ အေးနေတာလေ။ ဒါက သဘာဝပဲ၊ ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး”</p> <p>အားချိုးက တောင်းပန်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသား နစ်ဝင်သွားသည်။ သူ ခန်ပေါ်မှာ အကြာကြီး နေပြီးတဲ့နောက် အားချိုးမှာ လက်နဲ့ ခြေထောက် အေးတဲ့ ပြဿနာရှိမှန်း သူ သိလာတော့ ပိုပြီး စိတ်ပူလာသည်။ အားချိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်အေးနေတော့ လစဉ် ဝမ်းဗိုက်နာကျင်တာက ရှောင်လွှဲလို့ မရ ပေ။</p> <p>“နောက်တစ်ခါ ဈေးသွားရင် မြည်းသားရေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဆေးရည် ရောင်းတာ ရှိမရှိ ကြည့်ရမယ်” ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို လေးနက်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။၊</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ အဲ့ဒါက ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်မှာ သုံးလို့ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုး နားလည်သွားသည်။ သူမက ကျုံးမင်းဝေကို ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ပုတ်ပြီး</p> <p>“ကျွန်မက အရမ်းသန်မာတယ်နော်။ ထင်းတုံး အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်တောင် သယ်နိုင်တယ်။ ပိုက်ဆံ မဖြုန်းပါနဲ့...”</p> <p> </p> <p>“လိမ္မာစမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ တခါတလေ သူ ခေါင်းကိုက်နေတဲ့အချိန် အားချိုးက သူ့ကို နားမထောင် ပေ။</p> <p>အားချိုး မပျော်ပေမဲ့ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး နားထောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ၊ ဆောင်းရာသီက ဒီလောက် ကြာနေပြီ။ ဘာလို့ နှင်းမကျသေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ခြံထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဖို့ ကူညီပေးသည်။</p> <p> </p> <p>“နှစ်တိုင်း နှင်းမကျပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> အားချိုးက ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် ဆောင်းရာသီမှာ နှင်းမကျရင် ကျွန်မလည်း မကြိုက်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“နှင်းကိုပဲ ကြိုက်တာလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ နှင်းလူသား လုပ်တာ အရမ်းတော်တယ်”</p> <p>ဒီအကြောင်း ပြောတော့ အားချိုး နည်းနည်းတော့ လည်သွားသည်။ သူ ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပြောသည်၊။</p> <p> “နောက်ပြီး ကျွန်မမှာ နှင်းလုံးပစ်တမ်း ကစားနည်း အစုံရှိတယ်။ ယန်ရှီး နန်းဆောင်က နန်းတွင်းအပျိုတော်တွေ တစ်ယောက်မှ ကျွန်မကို မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ဟဲဟဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ တောက်ပပြီး လှပတဲ့ အပြုံးကို ကြည့်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကိုလည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကိုယ်တို့ရဲ့ မိန်းကလေးက ဒီလောက်တောင် တော်နေတာလား”</p> <p>“ဟုတ်တာပေါ့၊ စကိတ်စီးတာ၊ နှင်းလုံးပစ်တမ်း ကစားတာ၊ ကျွန်မ မတတ်တာ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p> အားချိုးက ပိုပြီး လှလာသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျုံးမင်းဝေကို တောက်ပစွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အေးလို့ နီရဲနေတဲ့ သူမရဲ့ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို မင်းက နှင်းကျတဲ့နေ့မှာ ကိုယ့်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ စောင့်နေတာပေါ့”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save