Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“မြန်မြန်လမ်းလျှောက်နိုင်ရင်တော့ ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပေါ့”</p> <p>အားချိုးက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို လည်လည်ဝယ်ဝယ် မျက်တောင်လေး ပုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမယ့် ရှင့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက အခု သိပ်မသန်မာတော့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှင့်ကို အနိုင်မကျင့်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်မသန်မာတဲ့အချိန်မှာ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကိုယ့်ကို အနိုင်မကျင့်သင့်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ဘူး၊ ကျွန်မက လူတွေ အခက်အခဲတွေ့နေချိန်မှာ အနိုင်ယူတတ်တဲ့ လူယုတ်မာမျိုး မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> အားချိုးရဲ့ မျက်နှာက တည်သွားတယ်၊ သို့ပေမယ့် ဖူးဆိုပြီး ရယ်လိုက်ပြန်သည်။ သူမက သူ့အပြုံးကို ဂုဏ်ယူနေသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါပေမယ့် ကျွန်မက သူတော်ကောင်းလည်း မဟုတ်ဘူးနော်။ တစ်သက်လုံး ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်မှာဟားဟားဟား”</p> <p>“မင်းတစ်သက်လုံး ကိုယ့်ကို အနိုင်ကျင့်တာကို စောင့်နေမယ်”</p> <p>တောက်ပပြီး ကြည်လင်တဲ့ မျက်လုံးတွေက နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ကျုံးမင်းဝေက သူ့နှလုံးသားဟာ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ၊ ရှင် စကိတ်စီးတတ်လား”</p> <p> </p> <p> ရယ်မောလို့ဝသွားတော့ အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို ထပ်မေးသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ မွေးဖွားလာတဲ့နေ့ကစပြီး သူ့ကမ္ဘာဟာ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ လှည့်ကွက်တွေ၊ လျစ်လျူရှုမှု၊ သူများတွေ မမျှော်လင့်နိုင်တဲ့ အသက်နဲ့ သေခြင်းရဲ့ အာဏာ၊ အပြင်လူတွေ နားမလည်နိုင်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျမှုတွေနှင့် ဆက်စပ်နေခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် ဒီလို သေးငယ်သည့် သာမန်ပျော်ရွှင်မှုမျိုးတော့ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“စကိတ်တောင် မစီးတတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဘေကျင်းမှာ စကိတ်မစီးတတ်တဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ နန်းတော်ထဲမှာဆို ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတောင် စီးတတ်တယ်။ ရှင်က မတတ်ဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းက ကိုယ့်ကို ထပ်ပြီး လှောင်နေပြန်ပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်မှာ‌လှောင်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ဝန်မခံ ပေ။ သူမ ခေါင်းကို ခါးပတ်လို ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်က သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ မစားဖူးဘူးလို့ ပြောတုန်းကလည်း မင်းက ဒီမျက်နှာနဲ့ပဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး အားချိုးရဲ့ လက်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ချိုင်းအောက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟားဟား”</p> <p>အားချိုး နည်းနည်းတော့ ရှက်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူမလက်တွေကို ယောက်ျားရဲ့ လက်မောင်းတွေနဲ့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ညှပ်ထားသည်။ အရမ်းနွေးထွေး၏။ အားချိုးရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ချိုင်းကြားကို ယားယံစွာ ထိုးဆွနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရိုးရိုးသားသား မနေရင် ပြန်ပြီး အရိုက်ခံရမယ်နော်”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေက ယားတတ်သည်။ သို့သော်လည်း အခု သူ မျက်နှာတည်ပြီး အားချိုးကို ခြောက်လှန့်နေသည်။</p> <p> </p> <p> “လက်ပွတ်တိုက်တာမျိုးပေါ့”</p> <p>သူမ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လုပ်မှာ ကြောက်လို့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း သတ္တိရှိရင် လုပ်ကြည့်စမ်း”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေ ထိုသို့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ မယုံပေ၊ သို့ပေမယ့် သူမ ရိုးရိုးသားသား နေလိုက်သည်။ သူမ ကျုံးမင်းဝေနဲ့အတူ ထိုပုံစံအတိုင်း ခြံထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ရင်း သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ သမိုင်းကြောင်းအကြောင်း ကျုံးမင်းဝေနဲ့ ဆက်ပြောနေသည်။</p> <p> “ကျွန်မ စကိတ်စီးတာ အရမ်းတော်တယ်၊ အဝတ်လျှော်ဌာနက လူတွေထက်တောင် တော်သေးတယ် သူတို့က လွယ်လွယ်ကူကူ လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူးလေ။ ကျွန်မ ရေခဲပြင်ပေါ်မှာလည်း ပြေးနိုင်တယ် ဟေးမြစ်ကို ဖြတ်ပြီး စကိတ်မစီးခဲ့ရတာ နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း မြစ်ကို ဖြတ်ပြီး မစီးခဲ့ဘူးလား ဘယ်မှာ စီးခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက စိတ်ဝင်စားသည်။ သူ ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ စကိတ်မစီးခဲ့ပေမယ့် လူတွေ မြစ်ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ စကိတ်စီးတာကိုတော့ ကြည့်ဖူးသည်။ ပန်ယီက စကိတ်စီးတာ တော်ပြီး ချန်ရှန်းယန်နဲ့ ချီချုံယွမ်လည်း စကိတ်စီးတာ တော်ကြသည်။</p> <p> အားချိုးက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပြောသည်။</p> <p>“အဝတ်လျှော်ဌာနမှာ ဘယ်လိုလုပ် စကိတ်စီးလို့ရမှာလဲ အဲဒီမှာ ရေခဲပြင်မှ မရှိတာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးက လည်လည်ဝယ်ဝယ် မျက်စိမှိတ်ပြရင်း ဆက်ပြောသည်။</p> <p> “အေးလာရင် ညအိပ်ရာဝင်ခါနီး ကြမ်းပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက် ရေလောင်းချလိုက်တယ်။ နိမ့်တဲ့နေရာကို အထူးရွေးပြီး ရေပိုလောင်းတယ်။ နောက်နေ့မနက် စောစောထလာရင် ကြမ်းပြင်က ခဲနေပြီ။ အထူကြီးပဲ။ စီးချင်သလို စီးလို့ရတယ်၊ ပျော်စရာကြီး “</p> <p> </p> <p> ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး အားချိုး ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်နေပုံကို မြင်ယောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေ ယားယံလာပြီး ဒီမိန်းကလေး စကိတ်စီးတာကို ကြည့်ချင်လာသည်။ ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ နဖူးကို လှမ်းပြီး နမ်းလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို လေးလေးနက်နက် ရှင်းပြသည်။</p> <p> “ကျွန်မတို့ခြံထဲက မြေသားက လျော့ရဲနေပြီ၊ ရေအများကြီး လောင်းချလိုက်ရင် နောက်နှစ် နှင်းတွေ အရည်ပျော်တာနဲ့ ဒီခြံထဲမှာ ရပ်လို့တောင် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဗွက်အိုင်ကြီး ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p>“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မင်းက စကိတ်ထပ်စီးချင်နေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ် စကိတ်မစီးတော့ဘူး။ နောက်နှစ်တော့ ရှင်ကျွန်မနဲ့အတူ တောင်အောက်ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်။ တောင်ခြေမှာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိတယ်။ တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားရင် ရေခဲပြင်က တကယ်ထူတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မ မျက်စိက အရမ်းတပ်မက်နေတာလေ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက မော့ကြည့်ပြီး ကျုံးမင်းဝေနောက်ကို လိုက်ရင်း အသံလေးက ဝဲဂယက်ထနေသည်။</p> <p> </p> <p> “အချိန်တန်ရင် ရှင့်ကို စကိတ်စီးနည်း သင်ပေးမယ် ကျွန်မလို ဆရာကောင်းနဲ့ဆို ရှင် မြန်မြန် တတ်မှာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး မျက်နှာတည်ကာ အားချိုးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်တော့ မင်းတစ်ယောက်တည်း စကိတ်စီးခွင့် မရှိဘူးနော်၊ မြစ်နားမှာ လမ်းလျှောက်တာတောင် မရဘူး၊ သိရဲ့လား”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save