Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုရင်တော့ မနက်စာကို ဒီမှာပဲ ငါနဲ့အတူ စားပါလား”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေးက ပြောသည်။ သူမသည် အစေခံတစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ကျုံးမင်းကျန်းအတွက် အစားအစာအသစ်များ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နွေးထွေးသည့် နန်းဆောင်ငယ်လေးတွင် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုနေကြပြီးနောက် အစေခံသည် ကြက်သားခေါက်ဆွဲနှင့် ဟင်းခွက်အနည်းငယ်ကို ယူလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မယ်တော်၊ ကျွန်တော်တစ်ခုကို တွေးနေတာ ဒုတိယမင်းသား လက်ထပ်တာခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်လောက် ကြာ‌ နေတာတောင် ကလေးတစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး ဘာကြောင့်လဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းကျန်းက ဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲကို စားရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။ ကိုယ်လုပ်တော်ရှု ဒုတိယမင်းသားကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ခံစားခဲ့ ရတာ။ သူမ မနက်ခင်းတိုင်းအန်တာ ပြင်းထန်ပြီး ကိုယ်ဝန်ခြောက်လအထိ ကောင်းကောင်း မစားသောက်နိုင်ဘူး။ ဒုတိယမင်းသားလဲ သားအိမ်ထဲမှာ အာဟာရ ကောင်းစွာမရခဲ့ဘူး‌လေ။ ပြီးတော့ သူက လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခဲ့တာ”</p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေးက လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ရင်း ပြောသည်။</p> <p>“အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူလက်သီးလေးတွေကလည်း သေးသေးလေး၊ သုံးကျင်းတောင် မပြည့်ဘူး။ အော်သံကလည်း ခြင်အသံလိုပဲ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက လူတိုင်းက ဒုတိယမင်းသား အကြာကြီး အသက်မရှင်နိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ် ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သူ အသက်ရှင်ခဲ့တယ် သူ ငယ်ငယ်ကတည်းက အားနည်းပြီး ဖျားနာနေတာ မင်းသိပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အမှန်ပဲ ဆေးနံ့က သူ့ဆီမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲတမ်း ကပ်ပါလာခဲ့တာ ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်၊ သူ့နဲ့အတူ စာကြည့်ခန်းကို သွားရတာကို ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် မုန်းခဲ့ရလဲ အဲ့အနံ့ကပဲ ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့ တာ”</p> <p>ကျုံးမင်းကျန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခု ဒုတိယမင်းသားက နည်းနည်းပိန်နေပေမယ့် ကျန်းမာရေး ကောင်းနေပါပြီ၊ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ၊ ရှားပါးတဲ့အားဆေးတွေနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရပြီးမှ ဘာလို့ ကလေးမရနိုင်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေးက မျက်တောင်မှေးစင်းကာ အရွက်မဲ့ ပန်းသီးပင်မှ အခိုင်လိုက်သီးနေသော အနီရောင် သလဲသီးကြီးများကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သား သမီးတစ်ယောက်မှ မရှိတာ အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက၊ အဲ့ဒီ တစ်ယောက်က အားနည်းတာကြောင့် ကလေးမရနိုင်ဘူးလို့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။  ဒါပေမဲ့ နန်းကျအိမ်ရှေ့စံမင်းသားကရော ဘာလို့ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အထိ သား သမီးတစ်ယောက်တောင် မရှိတာလဲ”</p> <p>“အတော်လေး ထူးဆန်းတယ် ငါလဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားနေတာ”</p> <p> ကျောက်ကွေ့ဖေးက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ကို ထပ်မံသောက်ရင်း ပြောသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။နန်းကျအိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသား နှစ်ဦးစလုံး လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခဲ့ကြတာ အဲ့တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို သက်ရောက်မှုရှိ၊ မရှိဘယ်သူသိမလဲ”</p> <p>“နန်းကျအိမ်ရှေ့စံမင်းသားမှာ အမွေခံမရှိ တာကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် ရွှီမိသားစုက သူ့ရဲ့ သားသမီးကိုပြုစုပျိုးထောင်နေလောက်ကြပြီ”</p> <p> “အခုတော့ သူတို့ကို ကြည့်ပါဦး။ နန်းကျအိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအားလုံးကို မြှုပ်နှံခဲ့ ပေမဲ့ ဝါးခြင်းနဲ့ရေခပ်သလိုမျိုး လုံးဝအရာမထင်ဘူး လေ။ သူတို့ အတော်လေး ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ခံစားနေရမှာ”</p> <p>“ငွေအများကြီးကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ”</p> <p>အားချိုးက ငွေအိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျုံးမင်းဝေကို ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်ကုန်ပိုင်းနီးပြီဖြစ်ပြီး တောင်အောက်ဈေးသည် ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ပြီဖြစ်သည်။ မနေ့က ကျီရှန်း စာသင်ကျောင်း၌ အဖွားချန်ထံမှ ဈေးသည် ဆယ့်နှစ်လပိုင်း ဆယ်ရက်နေ့အထိသာ ဖွင့်မည်ဖြစ်ကြောင်း အားချိုး ကြားသိခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေနှင့်အတူ တောင်အောက်ဆင်းကာ နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။</p> <p>“ဒါ အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို မင်းနဲ့ထားလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ကြိုက်တဲ့ အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် လက်ဝတ်ရတနာတွေ့ရင် နည်းနည်းလေး ထပ်ဝယ်လိုက်”</p> <p> </p> <p> ကျုံးမင်းဝေက သူမကို ရွေးချယ်ခွင့်မပေးဘဲ ငွေသုံးဆယ်ကို သူမ၏ ငွေအိတ်ထဲ ထိုးထည့်ရင်း ပြောသည်။ သူက ထပ်၍</p> <p> </p> <p> “ဆေးဆိုင်သွားပြီး မြည်းဆေးရည်ဝယ်ဖို့ မမေ့နဲ့ နော်ငှက်သိုက်ရှိရင်လည်း နည်းနည်းယူခဲ့ ဉီး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဒီလောက်အများကြီး မလိုဘူးလေ ပြားသုံးဆယ်ဆိုတာ လမ်းတခြမ်းစာလောက် ဝယ်လို့ရနေပြီ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ငွေကို ပြန်ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပါးစပ်က မနားတမ်း ပြောနေသည်။</p> <p> “ကျွန်မ အဖွားချန်ဆီက ပန်းထိုးတဲ့အလုပ်အတွက် ငွေငါးပြား ခုမှ ရထားတာ။ ဒါ ကျွန်မတို့ နှစ်သစ်ကူးပွဲလုပ်ဖို့ လုံလောက်တာထက် ပိုပါသေးတယ် ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီးလိုတာလဲ။ ဒီလောက် ငွေအများကြီးကို ကျွန်မနဲ့ထားရင် လမ်းတောင် ကောင်းကောင်းလျှောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုံးမင်းဝေ၊ ကျွန်မကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမ ငွေသုံးဖို့ ဝန်လေးနေတာ သိသည်။ မဟုတ်ရင် ပြားတစ်ရာ ပေးလိုက်မိမှာပင်။</p> <p> “ကိုယ့်ရဲ့ စားချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ အရသာရှိတာ မြင်ရင် ကိုယ့်အတွက် ဝယ်ပေးလေ၊ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>“အပြင်က  ကျွန်မ ချက်တာလောက် ဘာမှ မကောင်းဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မဲ့ဆူနေသည့် မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ကျုံးမင်းဝေက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျုံးမင်းဝေက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းချက်တာ အရမ်း အရသာရှိတယ်။ ကိုယ် တစ်သက်လုံး စားနိုင်တယ်။ ဒီဘဝတင် မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ဘဝမှာရော၊ နောက်ဘဝပြီးတဲ့ နောက်ဘဝတွေမှာပါ စားနိုင်တယ်။ ကိုယ် ဘယ်တော့မှ မရိုးနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save