Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ သဘောတူ၊ မတူဆိုတာပေါ်ပဲ မူတည်တယ်လေ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာလေး နီရဲနေပေမယ့် ကျုံးမင်းဝေရှေ့မှာတော့ ခေါင်းမော့ထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ကျွန်မ ချက်တာကို အဲ့လောက်တောင် ကြိုက်မှတော့ ဒီဘဝမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဘဝကျရင် ရှင်စားရ၊ မစားရဆိုတာက ဒီဘဝမှာ ရှင်ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေလဲဆိုတာပေါ်မှာ လုံးဝမူတည်နေလို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မနေဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အားချိုးရဲ့ နဖူးလေးကို သူ့နဖူးနဲ့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမရဲ့ ဝိုင်းစက်ကာ အနည်းငယ် ကော့နေတဲ့ နှာခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ပြုံးပြီးတော့ သူက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> “ခုနကတောင် မင်း ပြုံးလိုက်သေးတယ်လေ၊ အဲ့ဒါ ကျေနပ်သွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုး ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ ပေ။ ကျုံးမင်းဝေ ဒီလိုနောက်ပြောင်တာကို သူမ မုန်းသော်လည်း သူကတော့ အမြဲတမ်း မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ ပြောတတ်သည်။ စိတ်တိုတိုနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို အားမထည့်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အေးပါ၊ အေးပါမပြောတော့ပါဘူး ဟားဟား”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ လက်တွေကို ဖမ်းပြီး အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်လိုက်တာနဲ့ ပျော်ရွှင်လွန်းလို့ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားမတတ်ပင်။</p> <p>“ဟွန့်”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။</p> <p> “အဲ့လောက် မကပ်တွယ်စမ်းပါနဲ့။ ကျွန်မ တောင်အောက် ဆင်းရဦးမယ်။ ရှင် ဒီလို ဆက်ဖက်ထားရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် သွားလို့ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထို့နောက် လက်အိတ်၊ ဦးထုပ်၊ ပုဝါတွေကို သွားယူကာ သူမကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ဝတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မြန်မြန်သွားပြီး မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့။ ပိုက်ဆံတွေ သွားယူပြီးတော့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့ စိတ်ချရတဲ့လူတွေ ရှာခဲ့”</p> <p> </p> <p>“သိပါတယ်၊ သိပါတယ်၊ တောင်အောက်ဆင်းတိုင်း ရှင်က ပူပန်တာတွေ ပြောနေတာပဲ၊ ဒါ ကျွန်မ ပစ္စည်းသွားဝယ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ”</p> <p>အားချိုးက စိတ်မရှည်တဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမယ့် သူ ဦးထုပ်၊ ပုဝါ၊ လက်အိတ်တွေ ဝတ်ပေးတာကိုတော့ ခွင့်ပြုထားခဲ့သည်။ အားလုံး ဝတ်ပြီးတာနဲ့ သူမ သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီပင်။ သို့ပေမယ့် သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ ဆက်တိုးဝှေ့နေပြီး ခွဲခွာဖို့ကို မလိုချင်ခဲ့။ ခုနကမှ သူ့ကို ကပ်တွယ်တယ်လို့ အပြစ်တင်နေတဲ့ ကောင်မလေးဟာ အခုတော့ သူ့လက်ထဲမှာ ကပ်စေးနဲသကြားလုံးလေးလို တိုးဝှေ့နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ၊ ရှင့်ခြေထောက်ဒဏ်ရာ ပျောက်ရင် ကျွန်မတို့ တောင်အောက် အတူတူဆင်းရအောင်နော်”</p> <p> “လှည်းမောင်းဖို့ တခြားလူ မလိုတော့ဘူး။ ရှင်က မောင်း၊ ကျွန်မ ဘေးကထိုင်ပြီး ရှင် ကြိုက်တဲ့သီချင်းဆိုပေးမယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ချိုမြိန်ခြင်းတွေ ပြည့်လျှံလာသလို၊ အနည်းငယ် ခါးသက်ခြင်းတွေလည်း ပါဝင်နေသည်။ သူမရဲ့ ဝိုင်းစက်ကာ အနည်းငယ် ကော့နေတဲ့ နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p> “ဒါဆိုဒယ်လီယမ် နဲ့ အကိုလွီ တို့လိုမျိုးပေါ့ ဒါပေမယ့် မင်းက သီချင်းကို ဘယ်တော့မှ အဆုံးထိ မဆိုဘူး”</p> <p>“ကျွန်မကို အထင်မသေးနဲ့တစ်နေ့ကျရင် ရှင်ကြိုက်တဲ့သီချင်း အဆုံးထိ ဆိုပြမယ်”</p> <p> </p> <p> အားချိုးက ရင်ဘတ်ကော့ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဆီကနေ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ပုဝါကို ပြန်တင်းကျပ်လိုက်ပြီး တံခါးဆီကို အမြန်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒီလို ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်မလေး။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သို့ပေမယ့် ထို့နောက် ခန်ပေါ်က ပန်းရောင်ရှိပြီး နူးညံ့တဲ့ ခေါင်းအုံးလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ လက်လှမ်းပြီး ခေါင်းအုံးလေးကို သူ့ပေါင်ပေါ် ဆွဲယူကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေတော့သည်။ သူမ ခုနကမှ ထွက်သွားတာတောင် သူ လွမ်းနေပြီပင်။ ကျန်တဲ့တစ်နေ့တာကို ဘယ်လို ဖြတ်သန်းရမလဲ။</p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ၊ ရှင် ငါးပေါင်း ထပ်စားချင်သေးလား စားချင်ရင် ကျွန်မ-“</p> <p>အားချိုးက ရုတ်တရက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ပြန်ဝင်လာတော့ ကျုံးမင်းဝေက ကလေးတစ်ယောက်လို ပန်းရောင်ခေါင်းအုံးလေးကို ကိုင်ထားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ တစ်ခဏတော့ စကားပင် မပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး၊ မျက်လုံးနက်ကြီးတွေက သူ့ပေါင်ပေါ်က ခေါင်းအုံးလေးဆီမှာ စွဲမြဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက လုံးဝ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး၊ အရှက်ရမှုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူ မသိမသာ ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ခေါင်းအုံးသေးသေးလေးကို ခါလိုက်ကာ ခန်ပေါ်ကို ပြန်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး</p> <p> </p> <p> “ခေါင်းအုံးမှာ ဖုန်တွေ နည်းနည်း ကပ်နေလို့ ကိုယ်သုတ်ပေးနေတာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> အားချိုးက သူ့ဆင်ခြေကို မဖော်ထုတ်တော့ ပေ။ သူမ ရင်ထဲမှာ ချိုမြိန်ခြင်းတွေ ပွက်လောရိုက်နေသည်။ ပျားရည်တွေ လျှံကျနေသလိုပင်။ သူမ သွားတော့မယ်လို့ ပြောနေပေမယ့် သူ့ဆီကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူမက ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေဆီကို ညင်သာစွာ ဖိကပ်လိုက်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ကျွန်မ ပြန်လာရင် ငါးပေါင်း လုပ်ပေးမယ်နော် အဆင်ပြေလား”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး နမ်းလိုက်တော့ ရှက်ရွံ့ခြင်းတွေ မရှိတော့ ပေ။ သူမရဲ့ ပုဝါကို ပြန်ပြင်ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်ကာ</p> <p>“အင်း၊ အခု သွားတော့မယ်”</p> <p>အားချိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက နူးညံ့သည့်ပန်းရောင်ခေါင်းအုံးလေးကို ယူပြီး ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲက ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ ရှက်ရွံ့ခြင်းတွေ မြင်လိုက်ရတော့ အားချိုးက ဆိုးဆိုးသွမ်းသွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> “ဒီခေါင်းအုံးမှာ တကယ် ဖုန်တွေ အများကြီးပဲ။ အချစ်ကျွန်မအတွက် ခါပေးပါဦး။ ကျွန်မ ပြန်လာရင် မုန့်တွေနဲ့ ဆုချမယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းအုံးကို ပွေ့ဖက်ပြီး ရယ်မောလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးထောင့်စွန်းတွေမှာ အရေးအကြောင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်မလေး၊မင်း ကတိတည်ရမယ်နော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save