Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြောရင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လက်များကို ပွတ်သပ်၍ ကျုံးမင်းဝေကို ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဈေးထဲက ရတနာဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်က မိသားစုပွဲလုပ်နေတာ၊ ပြီးတော့ အော်ပရာအဖွဲ့ကို ငှားထားတာလေ။ ကျွန်မ ခဏလေး သွားကြည့်တာပါ”</p> <p> </p> <p>“ခဏလေးဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ဒေါသထွက်လုမတတ်ပင်။ သူ ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ကောင်မလေးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် အိမ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပူပန်ပြီး စောင့်နေရလဲ သိရဲ့လား။ နှင်းကျတာ မြင်တာနဲ့ လမ်းမှာ မင်းလမ်းလျှောက်ရ ခက်မှာ စိုးရိမ်နေတာ။ တစ်နေကုန် စိတ်မအေးရဘူး မင်းကျတော့သူများအော်ပရာကို ထိုင်နားထောင်နေခဲ့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အဲ့လိုရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ချင်သော်လည်း ကျုံးမင်းဝေ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆက်မပြောဝံ့တော့ပေ။ သူမ ခေါင်းငုံ့သွားကာ အခွံထဲကို တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ကြောက်တတ်သည့် လိပ်ငယ်လေးတစ်ကောင်နှယ်ပင်။</p> <p> ကျုံးမင်းဝေက ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးလိုက်သည်။ ဤခေါင်းမာသည့် ကောင်မလေးကို ယနေ့ တစ်ခန်းပြမည်ဟု သူဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူမသည် အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုကြောင့် အာရုံပြောင်းပြီး အိမ်ပြန်လာရန် မေ့နေခြင်းကို သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။</p> <p>“ဒါပေမယ့် ဒါပေမယ့် ရှင်က လှည်းမောင်းမယ်လို့ ကျွန်မတို့ သဘောမတူထားဘူးလား”</p> <p> အားချိုးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မြှောက်ကာ ကျုံးမင်းဝေကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ရှုပ်ထွေးမှုများစွာဖြင့် သူ့မျက်နှာသည် ပို၍ပင် မနှစ်မြို့ဟန် ပေါ်နေသည်။</p> <p> “မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် မျက်ရည်ကျလုနီးပါးဖြစ်ကာ ကျုံးမင်းဝေကို ပြန်ကြည့်ရင်း လုံးဝ နာကျင်ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p> “ဒါပေမယ့် ကျွန်မက သီချင်းနည်းနည်းလေးပဲ သိတာ၊ တစ်ပုဒ်တောင် အဆုံးထိ မဆိုနိုင်ဘူး ရှင်က ကျွန်မကို အဲ့ဒါနဲ့ပဲ စနောက်နေတာ။ ဒါကြောင့် အော်ပရာဖျော်ဖြေနေတာ မြင်တော့၊ ဟုတ်တယ် ကျွန်မ ပိုပြီး လေ့လာချင်တာပေါ့ ရှင် ရိုးသွားတဲ့အထိ တူနေတဲ့သီချင်းနည်းနည်းလေးကိုပဲ ဆက်ဆိုနေချင်တာ မဟုတ်ဘူး လေ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ ရင်ထဲတွင် ဆူပွက်နေသော ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ အားချိုး၏ သနားစဖွယ်မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ၏ ယခင်က တင်းမာနေသော နှုတ်ခမ်းများ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ သူ လက်လှမ်းပြီး အားချိုး၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ညင်သာစွာ မေးသည်။</p> <p>“ဒါဆို သင်ယူခဲ့ရရဲ့လား”</p> <p>“ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင် အော်လိုက်တော့ အကုန်မေ့သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် သတ္တိရှိလာပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ကိုယ့်အပြစ်ပါ ကိုယ့်အပြစ်ပါ။ ကိုယ်ပဲ မှားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ဒေါသထွက်နေသော ကောင်မလေးကို အမြန်ပင် သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် အပြစ်တင်နေသော်လည်း သူကတော့ သူမ၏ ဆူပုတ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်နေသည်။</p> <p>“လာပါ၊ ကိုယ့်အတွက် နည်းနည်းဆိုပြပါဦး၊ မဆိုဘူးလား”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေက ရှက်စိတ်မရှိစွာ တောင်းပန်သည်။</p> <p> အားချိုးက ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ကျုံးမင်းဝေက သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း သူ့ရဲ့ဒေါသထွက်နေသော ကောင်မလေးကို ဆက်လက်ချော့မော့သည်။</p> <p> “တစ်ကြောင်းလေးပဲလေ၊ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> “ရှင် ကျွန်မနဲ့အတူ နှင်းကြည့်ဖို့ လိုက်လာရင် ကျွန်မ သီချင်းဆိုပြမယ်”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် လုံးလုံးနားမလည်ဘဲ ထိုအကြံကို သိပ်မကြိုက်လှပေ။ တစ်ခုက သူ ခြေထောက်များ တစ်နေကုန် လမ်းလျှောက်နေရသဖြင့် ပင်ပန်းနေသည်။ သူ့ဒူးများနှင့် ခြေသလုံးများ နာကျင်ပြီး လေးလံနေသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် သူ အားချိုး အအေးမိမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်သည်။</p> <p>အားချိုးက ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ စိုးရိမ်မှုများကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းနဲ့အတူ နှင်းကြည့်ဖို့ သွားပါမယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤကောင်မလေးနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူ လုံးဝ ကူကယ်ရာမဲ့နေသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်တိုင်း သူ လက်နက်ချရုံသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် ယခုအခါ ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ အပူပေးထားသော ခန်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ ဖိနပ်များကို အမြန်သွားယူသည်။ သူမ ဒူးထောက်ကာ သူ့ကို ဖိနပ်စီးပေးသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေမှာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူ၏ ခြေထောက်ကြီးများအား ဂွမ်းဖိနပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်များ နွေးထွေးလာသလို သူ့ရင်ထဲတွင်လည်း နွေးထွေးလာသည်။</p> <p>“သိပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင်လို ရေခဲစကိတ်စီးတောင် မစီးနိုင်တဲ့သူမျိုးက အရင်က နှင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခံစားဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို နောက်ဖိနပ်တစ်ဖက် စီးပေးရင်း ဆက်လက်ပြောနေသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသည်။ သူ အားချိုး၏ ဆံပင်ထုံးကို ငေးကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကို နှင်းကြည့်ဖို့ လိုက်စေချင်တာလား”</p> <p>“ဟီးဟီး၊ ဒါ ကျွန်မတို့ အတူရှိကတည်းက ပထမဆုံး နှင်းကျတာလေ”</p> <p>အားချိုးက ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းကို စောင်းကာ ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် တစ်နေကုန် အိမ်ထဲမှာ အောင်းနေရတာ ပင်ပန်းနေမှာပဲလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ရှင်ကို အပြင်ထွက်ပြီး နှင်းပြလိုက်ရင် ပျော်ရွှင်မှာ သေချာတယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ကျွန်မတို့ နည်းနည်း စိုသွားရင်တောင်၊ ကျွန်မတို့ အတူရှိနေသရွေ့၊ အဲ့ဒါ တန်ဖိုးရှိတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save