Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက သူမခြေထောက်ကို ထပ်နင်းရင်း ကျူံးမင်းဝေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> “နှင်းကို မနင်းနဲ့နော်။ ရှင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မရပ်နိုင်ဘူး။  ကျွန်မခြေရာတွေကိုပဲ နင်း”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p> ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ခြေရာတွေကို နာခံစွာ နင်းပေမယ့် ခြေရာတွေက သေးသွယ်ပြီး လှပသည်။ ကျူံးမင်းဝေက နင်းဖို့ တွန့်ဆုတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီ၊ ဒီနေ့ ဒီလောက်ပဲ လုပ်ကြရအောင်။ ခဏကြာရင် နှင်းတွေ အရည်ပျော်သွားပြီး ခြေထောက်တွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်သား ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်လိုက်သည်။ အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေကို နေရာမှာ အနားယူဖို့ ဆွဲထားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ သူမ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်ပြီး တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပျော်ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ ဒူးတွေ နာကျင်ပေမယ့် သူ အရမ်းပျော်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို မလိမ်ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p> အားချိုးက မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးသည်။</p> <p>“မနက်ဖြန် စောစော ထ၊ ပြီးတော့ ရှင်ကြည့်ဖို့ နှင်းလူသား လုပ်ပေးမယ်။ ရှင်နဲ့ တူအောင် လုပ်ပေးမှာ”</p> <p> </p> <p>“မင်းနဲ့တူတာ နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်ပေး။ကိုယ်တို့ အပြင်မှာ အတူတူ ရပ်ပြီး ဆောင်းနှင်းကို ခံစားကြရအောင်”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ နဖူးက နှင်းပွင့်လေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ကိုယ့်အတွက် သီချင်းလေးတစ်ပုဒ် ဆိုပြချင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား”</p> <p>“ရှင် ရှင်မှတ်မိသေး တာလား”</p> <p>အားချိုးက ရုတ်တရက် ရှက်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် ဆိုစမ်းပါ”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးကို တိုက်တွန်းသည်။</p> <p>“ရှင့်ကို လှည့်စားတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်...ကျွန်မ တကယ် မေ့သွားပြီ...”</p> <p>“ကျွန်မ စကားတစ်ခွန်းပဲ မှတ်မိတော့တယ်။ နားထောင်ချင်လား”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက သူ့ဝတ်ရုံကို လှုပ်ခါပြီး အားချိုးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မ ဆိုမယ်”</p> <p> အားချိုးက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ခါးကို ဖက်ပြီး သူမ နဖူးကို ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ရင်ဘတ်နဲ့ ကပ်ထားသည်။ ထို့နောက် သူမ ပါးစပ်ကို ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ ချိုမြိန်ပြီး ချွဲတဲ့အသံနဲ့ ညင်ညင်သာသာ တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားပြီး အားချိုးရဲ့ ဆံပင်ကို နမ်းဖို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျူံးမင်းဝေ”</p> <p>အားချိုးက ခဏလောက် ယောက်ျားရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ ပြန်မော့ကြည့်တဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေသည်။ အဲ့ဒီ စိုစွတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျူံးမင်းဝေကို မခတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်မ လက်ထပ်ဖြစ်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက ညင်ညင်သာသာ ပြောပြီး အားချိုးရဲ့ မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးဖို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျူံးမင်းဝေ၊ ကျွန်မ နေ့လယ်ပိုင်းက ဈေးထဲမှာ အနီရောင် ပိုးထည်တွေ ဝယ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကောင်းတဲ့ ပိုးချည်တွေလည်း ဝယ်ခဲ့တယ်။ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ချည်တွေ အကုန် ဝယ်ခဲ့တာ။ နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်ကို ပန်းထိုးရင် လှမှာ သေချာတယ်”</p> <p>အားချိုးက ပြုံးပြီး မျက်လုံးတွေ လခြမ်းပုံစံ ဖြစ်သွားပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကတော့ မတားနိုင် ပေ။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်းဆိုင်က ပုံမှန်အားဖြင့် ဈေးသက်သာတယ်၊ ကျွန်မလည်း တစ်စုံ ဝယ်ခဲ့ တယ်။ ဆိုင်ရှင်က ရွှေရည်စိမ်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ နင်းဂုတမှာ ရှားရှားပါးပါး ကောင်းတဲ့ အရာပဲတဲ့။ အမှန်ဟုတ်လား မဟုတ်လားလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဆံထိုးပေါ်က ပန်းက ဂျူးတီလီယံဆိုတာတော့ ကျွန်မ သိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ကိုယ်တို့ လက်ထပ်တဲ့အခါ မင်းဆံပင်ကို  ဖြီးပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီလက်ဝတ်ရတနာတွေကို ဝတ်ဆင်ပေးမယ်”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေရဲ့ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးနေပြီး အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ ဝေဝါးတဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ သူက ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်နေသည်။ ထိုကောင်မလေးက တစ်ဝက် ပန်းထိုးပြီးသား ပန်းထိုးထည်ကို ကိုင်ပြီး သူ့ဆီ ပို့ပေးနေသည် ။</p> <p>“မင်း ပန်းထိုးတာ မပြီးသေးဘူး၊ ကောင်းလား မကောင်းဘူးလား ကိုယ် ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ”</p> <p>“ဒါရော ဒါကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက ငါးနဲ့ ကြာပန်းရွက်လေ။ ဒါက နှစ်ထပ်တောင်ပံနဲ့ နှစ်ထပ်တောင်ပံ။ ၊ ဒါကကျ ကြာပန်း။ ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်တစ်ခုက ကောင်းလဲ”</p> <p>“ဘာလို့ ကြည့်ဖို့ မေးတာလဲ မျက်နှာတွေ နီရဲနေပြီလေ”</p> <p>“ဘယ်သူက ရှင့်ကို ကျွန်မကို ကြည့်ခိုင်းလို့လဲ ဒီကို ကြည့်ဖို့ပြောတာ၊ ဘယ်ပုံစံက ကောင်းလဲ”</p> <p>“ဒီတစ်ခု”</p> <p>ထိုအချိန်တုန်းက ယခုလောက် မအေးပေ။ ဆောင်းဦးအစလယ်ပိုင်းမှာ အနည်းငယ် ပူပြီး ခြောက်သွေ့သည်။ သူက အားချိုးရဲ့ လက်ထဲက ဂျူးတီလီယံ ပန်းထိုးထည်ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေခဲ့သည်။</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက သူ့နှလုံးသား ကွဲအက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချိုမြိန်မှုနဲ့ သွေးတွေက အပြင်ကို ပွက်ပွက်ဆူထွက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နေရာတိုင်းကို စီးဆင်းသွားသည်။ ဘယ်လောက် ချိုမြိန်ပြီး နာကျင်လိုက်မလဲ။</p> <p>“ကောင်မလေး...”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေရဲ့ အသံ တုန်ယင်သွားသည်။ အရပ်ရှည်တဲ့ ယောက်ျားက အားချိုးရဲ့ ပိန်သွယ်တဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်က သူက ကောင်းကင်ကို မုန်းတီးပြီး မျက်လုံးမရှိဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ကို မြို့တော်မှာ အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း သူ့ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က သူ့ကို မုန်းတီးသည်။ သူ့လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကလည်း သူ့ကို မုန်းတီးသည်။ သူက သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဘွားတော်ရဲ့ လက်ထဲက နယ်ရုပ်တစ်ခုပင်။ သူ့ရဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တွက်ချက်မှုတွေ ပါဝင်နေသည်။ ဘယ်နှစ်ကြိမ် အောက်စီးကြောင်းတွေ တက်လာခဲ့လဲ၊ ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့လဲ။ အရှေ့အရပ်မှာ နေထွက်တိုင်း သူဟာ ကံကောင်းတယ်ဟု ခံစားရသလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တယ်လို့လည်း ခံစားရသည်။ ဒါက သူ မရွေးချယ်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူ့ဘဝ ဖြစ်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတဲ့ လမ်းလည်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save