Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညတွေ အများကြီး၌ သူ ဒီဘဝမှာ ဘာအတွက် ရှိနေတာလဲဟု တွေးမိလိမ့်မည်။ ဒီဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအတွက် အာဏာအရှိဆုံးနေရာကို လုယူဖို့ တန်ရဲ့လားဟု တွေးမိသည်။ သို့ပေမယ့် သူက သူ့သွားတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကိုက်ပြီး အဆုံးထိ သွားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ပိုင်းမှာ သူ သူ့ကိုယ်သူ တန်ဖိုးမထားတော့နိုင်ပေ။ နင်းဂုတရဲ့ အေးစက်တဲ့ ဆောင်းညမှာ သူ မာကျောတဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ လေဖြတ်ပြီး လဲနေခဲ့ရသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အခန်းရဲ့ မျက်နှာကျက်ပေါ်က တဖြုတ်ဖြုတ်ကျနေတဲ့ ပင့်ကူအိမ်ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေရင်း အကြိမ်များစွာ သေခြင်းကို တွေးခဲ့ပေမယ့် မလိုလားခဲ့ ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ မလိုလားတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီလို အရှက်ရစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ သေရမှာ မလိုလားသလို ဒီလို တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာလည်း မလိုလား ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်မလေး ရောက်လာသည်။ ကြောက်တတ်တဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးနက်နက်တွေက သူ့ခေါင်းပေါ်က ကောင်းကင်ကို အားနဲ့ မတင်ထားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ မလိုလားမှုတွေဟာ ပြန်လည်သင့်မြတ်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးမရှိမှုတွေဟာလည်း တန်ဖိုးရှိလာသည်။</p> <p> အားချိုးက ညင်ညင်သာသာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ နှစ်ယောက်သား မျက်ရည်တွေနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျားရှန် ၃၂ နှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၈ ရက်နေ့တွင် နင်းဂုတ တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့၏။</p> <p>အားချိုးက ပုံမှန်ထက် စောစော နိုးလာသည်။ အချိန်က မှောင်နေတုန်းပင်။ ကျူံးမင်းဝေကတော့ သူမ လည်ပင်းအောက်မှာ လက်တစ်ဖက်ထားပြီး ခါး၌ ကျန်တစ်ဖက်ကို တင်ကာ အိပ်ပျော်နေသေးသည်။ မနေ့ညက အိပ်ရာမဝင်ခင် အားချိုးကို ကျူံးမင်းဝေက ကြံသကာဂျင်းပြုတ်ရည် တစ်ပန်းကန်ကြီး သောက်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာ အားချိုးက နည်းနည်း အိုက်နေပြီး ထသင့်ပေမယ့် အားချိုးက မထချင် ပေ။ ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုထဲမှာ နေရတာ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။ အားချိုးက သူ့ရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်ချင်းစီကိုတောင် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားနေရသည်။</p> <p>တကယ်တော့ အစပိုင်းမှာ အားချိုးက ယောက်ျားရဲ့ လက်မောင်းပေါ်မှာ အိပ်ရတာ အဆင်မပြေ ပေ။ သူမ လည်ပင်းက အမြဲတမ်း ကိုက်ခဲတတ်ပြီး ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လက်မောင်းလည်း သုံးလေးနာရီလောက်ဆို ထုံကျင်သွားသည်။ သူမက ကျူံးမင်းဝေကို အဲဒီညက သူ့ရဲ့ လက်မောင်းပေါ်မှာ မအိပ်ချင်ကြောင်း ညည်းညူခဲ့ပြီး သီးခြား အိပ်လိုက်ကြသည်။ သို့ပေမယ့် နောက်မနက်မှာတော့ အားချိုးက သူ့ကိုယ်သူ ယောက်ျားရဲ့ လက်မောင်းပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားချိုးက မျက်နှာကို လက်နဲ့ ကြာကြာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမဘာသာ ဝင်သွားတာလား အကြံရှိတာလား မသိတော့ပေ။</p> <p>သူမ အဲဒီအကြောင်းကို မစဉ်းစားချင်တော့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူမ မသိခဲ့တာက ညဘက် အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲယူပြီး သူမ ခေါင်းအောက်မှာ ထားလိုက်ခြင်းပင်။ ထိုအချိန် ကျူံးမင်းဝေက သူမရဲ့ ခါးကို ဖတ်ပြီး ခဏလောက် တိတ်တဆိတ် ပြုံးနေခဲ့သည်။</p> <p>အခု ကြာလာတော့ သူတို့ အသားကျသွားပြီပင်။ အားချိုးက လည်ပင်း မကိုက်ခဲတော့ဘဲ အခု ယောက်ျားရဲ့ လက်မောင်းပေါ်မှာ မမှီဘဲ အိပ်လို့တောင် မရတော့ ပေ။</p> <p>“နိုးပြီလား”</p> <p>အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ညင်ညင်သာသာ ပွေ့ဖက်လျက် သူ့ရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုကို ခံယူထားသည်။ သူမနောက်က ယောက်ျားက အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက လူတွေကို ကြံသကာဂျင်းပြုတ်ရည် တိုက်ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ”</p> <p> ကျူံးမင်းဝေက ပြုံးရင်း အားချိုးရဲ့ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး သူမရဲ့ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောပြီး ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လက်ကို ပုတ်ကာ ညည်းညူသည်။</p> <p> “မပွတ်နဲ့တော့။ မကိုက်တော့ဘူး။ ရှင်က ပွတ်နေတုန်းပဲ...”</p> <p>“အင်း၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို နားမလည်နိုင်တဲ့ အားချိုးက ပြောသည်။ ကျူံးမင်းဝေရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာကို မြင်တော့ အားချိုး ပိုရှက်သွားသည်။</p> <p>ကျူံးမင်းဝေ ရှက်ရွံ့မနေ ပေ။ သူက အားချိုးကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မေးသည်။</p> <p>အားချိုးက ရုတ်တရက် စကားထစ်သွားပြီး ကျူံးမင်းဝေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ရှောင်ဖယ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p>“ဝယ်မယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား”</p> <p> ကျူံးမင်းဝေက အေးစက်တဲ့အသံနဲ့ ပြောသည်။</p> <p>“အာ”</p> <p> </p> <p> အားချိုးက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ကျူံးမင်းဝေကို ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျွန်မဒီတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ ပေ။ သူက မျက်နှာတင်းနေကာ အားချိုးကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် လှည့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save