Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ကျွန်မ မဝယ်ချင်ဘူး။ တကယ် မဝယ်ချင်တာ...”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက စိုးရိမ်တကြီး တောင်းပန်သည်။ သူက နောက်ကနေ ကျူံးမင်းဝေကို ဖက်ဖို့ သွားပေမယ့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖက်ပြီးနောက် ကျူံးမင်းဝေက သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အားချိုးက အရမ်း စိုးရိမ်ပြီး ငိုတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ မဝယ်ချင်ဘူး။ အချိန်အကြာကြီး လုပ်ထားတဲ့ ပန်းထိုးအလုပ်ခက မြည်းစေး ဆေးရည် နှစ်ခုပဲ ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ဒါကို ကိုယ့်အတွက် ဝယ်ချင်တာလဲ”</p> <p> </p> <p> ကျူံးမင်းဝေက ရုတ်တရက် ထထိုင်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်က ပိုးသားအကျီအသစ်ကို ဆွဲယူကာ အားချိုးကို စိုက်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ငှက်သိုက်နဲ့ မြည်းစေး ဆေးရည် ဝယ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် ကိုယ့်အတွက်ကျတော့ ဝတ်စုံ လုပ်ဖို့ ပိုးသားငါးပေကို ဝယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက ဒေါသထွက်ရတာကို မကြိုက်တဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက အားချိုးကို ဒေါသထွက်နေသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူက ချောမွတ်ကာ လက်ထဲက မလွတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ ပိုးသားညအိပ် ဝတ်စုံကို ဒေါသထွက်နေပြီး အခုထိ အထည်စတွေနဲ့ ဖာထေးထားတဲ့ အားချိုးရဲ့အင်္ကျီကိုလည်း ဒေါသထွက်နေသည်။</p> <p>အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေရဲ့ နူးညံ့ပြီး ရက်ရောတဲ့ ပုံစံကို အမြဲမြင်နေကျမို့ ကြောက်လန့်သွားသည်။ ဒီအချိန်မှာ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ကျူံးမင်းဝေကို ဘာမှ မပြောနိုင် ပေ။ သူမက</p> <p>“ဘာလို့ ညအိပ်ဝတ်စုံမပါဘဲ အိပ်လို့ မရတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီညအိပ်ဝတ်စုံကို ကိုယ်က ဝတ်ရမှာလဲ၊ ကိုယ့်လို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီလောက် ဈေးကြီးတာဝတ်သင့်တာလဲ”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသားက  နာကျင်နေသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့နေတဲ့ အားချိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွားတွေကို ကြိတ်လိုက်သည်။</p> <p> “မင်းဝတ်ထားတဲ့ ညအိပ်ဝတ်စုံကို ကြည့်၊ ကိုယ်လည်း မင်းလို အဝတ်စုတ်တစ်ခု ဝတ်ရုံနဲ့ ရတယ်၊ ဘာလို့ ကိုယ်က ပိုးသားအိပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ရမှာလဲ”</p> <p>“ဒါ မတူဘူး... ရှင်ကကျွန်မ နဲ့ မတူဘူး...”</p> <p> အားချိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေသည်။ သူမက ကျူံးမင်းဝေကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ တုန်ယင်စွာနဲ့ ပြောသည်။</p> <p> “ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး... ရှင့် မတရားခံရတာမျိုး မလိုချင်ဘူး...”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူ့နှလုံးသား နာကျင်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ အစက သူ့အသံမှာ အသံက အေးစက်ပြီး မာကျောနေပေမယ့် ယခုတော့ နူးညံ့သွားသည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ လက်ကို ကိုင်ကာ သက်ပြင်းချ၍</p> <p>“ကောင်မလေး၊ မင်း ကိုယ့်ကို ဒီလို မဆက်ဆံသင့်ဘူး။ ကိုယ်ကတော့ တစ်နေကုန် စားသောက်နေပေမယ့် မင်းမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အဝတ်အစားတောင် မရှိဘူး။ ကိုယ် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရမယ်လို့ မင်း ထင်တာလားကောင်မလေး၊ မင်းက ကိုယ် မတရားခံရတာကို မလိုလားဘူးတဲ့။ ကိုယ်ကရော မင်း ဒုက္ခခံရတာကို မြင်ချင်မှာလား”</p> <p>“ကျွန်မ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါဘူး။ အရင်ကထက် အခု အများကြီး ကောင်းလာပါတယ်” </p> <p>“ရှင် အရမ်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရမှာ သေချာတယ်။ ရှင်က မြို့တော်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ......”</p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက ရုတ်တရက် အားချိုးရဲ့ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ သူက အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို ကိုင်ပြီး မျက်တောင်မခတ် ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်းစီ အလေးအနက် ပြောသည်။</p> <p>“မင်းက ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်း တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်လို့ သဘောထားပြီး မင်းကိုယ်မင်း ကြမ်းတမ်းတဲ့ အစေခံမလေးလို့ ထင်နေရင် ကိုယ် မင်းကို လက်မထပ်ချင်တော့ဘူး။”</p> <p>အားချိုးက နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ယင်စွာနဲ့ ကျူံးမင်းဝေကို မေးသည်။</p> <p>“ကောင်မလေး၊ မင်းကို ကြိုက်လို့ ကိုယ် မင်းကို လက်ထပ်ချင်တာ။ ကိုယ့် နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးကနေ မင်းနဲ့အတူ ကျန်တဲ့ဘဝကို ကုန်ဆုံးချင်တာ။ မင်းက ကိုယ့်မိသားစုရဲ့ ချွေးမ လို့ ကိုယ်ခံယူထားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်မလေး၊ မင်းက မင်းကိုယ်မင်း အစေခံမလေးလို့ပဲ ထင်နေရင် ကိုယ်လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း စိတ်မကောင်း မဖြစ်ဘူးဆိုပေမယ့် ကိုယ်ကတော့ မင်းအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်တယ်။ ကိုယ် ထုတ်မပြောပေမယ့် ကိုယ့်မှာ မင်းနဲ့အတူ ထာဝရ နေထိုင်ဖို့  စိတ်ဆန္ဒ ရှိတယ်။ ကောင်မလေး၊ မင်း ကိုယ့်ဇနီး အဖြစ်နေပြီး အတူတူ ကောင်းဆိုး ဝေမျှခံစားခွင့်ကို မဆုံးရှုံးစေသင့်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက အသံနိမ့်နဲ့ ပြောပြီး သူ့လက်ညှိုးထိပ်က အားချိုးရဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။</p> <p> အားချိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေ စိုစွတ်နေပြီး ငိုတော့မလို ဖြစ်ပေမယ့် သူမ မငိုနိုင် ပေ။ သူမ မျက်နှာကို ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လက်ဝါးထဲ မြှုပ်ပြီး ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အချိန်ကြာမှ ပြန်အဆင်ပြေသွားသည်။</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက သူမ ဘာပြောနေမှန်း မသေချာပေ။ သူ အချိန်ခဏလောက် အံ့သြနေပြီး အားချိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အလျင်အမြန် ထပြီး အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ကာ ကျူံးမင်းဝေကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ တိုက်တွန်းသည်။</p> <p> “မိုးလင်းတော့မယ်။ရှင်ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ၊ မြန်မြန် ထပြီး မီးဖိုပြီး ရေနွေးတည်။ ဒီနေ့ ကျွန်မ ပေါင်မုန့် ပေါင်းရမယ်။ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ မသိဘူး။ ရှင် နောက်ကျလို့ မရတော့ဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် နေ့လယ်မှာ ကျွန်မတို့ ပူပူနွေးနွေး ဟင်းရည် မသောက်ရပဲ‌နေမယ်”</p> <p>ကျူံးက ရယ်မောရင်း စောင်ထဲက နွေးထွေးတဲ့ သိုးမွှေးဘောင်းဘီအား ထုတ်ကာ အားချိုးကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အပြင်မှမထွက်တာ ပိုးသားဘောင်းဘီကို ဘယ်မှာ ဝတ်ရမှာလဲ အခန်းထဲမှာ အခုထိ နွေးနေတုန်းပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save