Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဒီရက်ပိုင်း ဝတ်ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေ ဘာမှ မပြော ပေ။ သူက အားချိုးအတွက် ခန်ပေါ်မှာ သူ့ဘာသာသူ ဝတ်ပေးသည်။ ဒီအခန်းထဲမှာ နွေးထွေးပေမယ့် အားချိုးက အပြင်ခန်းကို ခဏခဏ သွားတတ်သည်။ အပြင်ခန်းက အရမ်းအေးပေသည်။ ဒါ့အပြင် အားချိုးက ဒီရက်ပိုင်း အအေးကြောက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝတ်ပြီးရင် လျှောက်ရတာ ခက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ဘောင်းဘီကြိုးကို ချည်ရင်း အားချိုးက ညည်းညူသည်။ သူမ အိပ်ရာပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး ကျူံးမင်းဝေအတွက် ခြေအိတ်ယူကာ ဝတ်ပေးသည်။ ပြီးတော့ သူ့ဒူးကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီနေ့ ဘယ်လိုနေလဲ၊ အိပ်ရာထဲက ထနိုင်လား”</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ဒူးတွေက မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ သူ နှစ်ရက်လုံး အိပ်ရာထဲမှာ နေပြီး မထနိုင်ပေ ။ သူ့အတွက် အားချိုး အရမ်း စိုးရိမ်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိမ်မှာ နန်းတော်က လိမ်းဆေးအနည်းငယ် ရှိသည်။ နင်းဂုတရဲ့က လိမ်းဆေးထက် ဒီဟာက အများကြီး ပိုထိရောက်သည်။ ကျူံးမင်းဝေ ရက်အတော်ကြာ လိမ်းပြီးနောက် သူ ပိုသက်သာလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ အများကြီး ကောင်းလာပြီ။ မထနိုင်ရင် လဲနေမှာပေါ့”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေသည် အရင်က လပေါင်းများစွာ အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေတာကို သိပ်မတွေးခဲ့သော်လည်း၊ အခု သူ အိပ်ရာက ထနိုင်ပြီဖြစ်တာကြောင့် လှဲနေလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ အားချိုးက နေ့တိုင်း ခြံထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ ကူညီပေးတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း အိပ်ယာထဲ ရုတ်တရက် ပြန်လှဲနေရတဲ့အခါ သူ တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ အရမ်း အတင်းအကြပ် မလုပ်နဲ့” </p> <p> </p> <p> “အိပ်ရာထဲကနေ အချိန်အကြာကြီး မထနဲ့။ စားပြီးရင် လှဲနေရမယ်။ ရှင် အိပ်ရာထဲမှာ နေလို့ရတယ်။”</p> <p> </p> <p>“လှဲနေရမယ်။ ဘာမှ လုပ်စရာမှ မရှိတာ။ အိမ်ပတ်ပတ်လည် လျှောက်သွားနေတာ ပိုကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်နေသည်။ အားချိုးဘေးက မီးဖိုချောင် စားပွဲရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်း ပြော၏။</p> <p>“အဲဒါ မကောင်းဘူး။ မနက်စာစားပြီးရင် ရှင့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို နှိပ်ပေးမယ်။ မပင်ပန်းစေနဲ့”</p> <p> </p> <p> အားချိုးက အပြင်ခန်းက ရေယူပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အိုးထဲကို ခပ်ထည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ပျင်းရင် စာအုပ်ဖတ်လေ။ အိမ်မှာ တစ်အုပ်ရှိတာပဲ။”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက မီးဖိုနားမှာ ဖြစ်တာကြောင့် သိပ်အဆင်မပြေပေ။ သူက တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မီးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထွန်းညှိပြီး မီးဖိုထဲ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်သူက နေ့ခင်းဘက် မဖတ်လို့လဲ၊ ရှင်ပဲ တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘဲ ညဘက်မှ ဖတ်တာ”</p> <p>စာဖတ်တဲ့အကြောင်း ပြောတာနဲ့ အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေကို မညည်းညူဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမက ခန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အံ့သြနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ရှင့်အတွက် စာအုပ်တွေ အကုန် ခန်ပေါ်မှာ တင်ထားတာမလား၊ ဘာလို့ ပျောက်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် သိမ်းထားလိုက်ပြီ။ ပစ္စည်းတွေ ထားတဲ့နေရာမှာ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p> ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးကို စာအုပ်၁၂အုပ်အကြောင်း ဆက်မပြောနိုင်စေဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p>အခုအချိန်မှာ အားချိုးက ပဲတွေ ဆေးဖို့ အပြင်ခန်းကို သွားရတော့သည်။</p> <p>ပြုတ်ရည် ချက်ပြီးနောက် သူတို့ ခန်ပေါ်မှာ မနက်စာ စားဖို့ ထိုင်ကြသည်။</p> <p>အရင်က အားချိုးက ပြုတ်ရည် မချက်ဘူးပေမယ့် ဘာဘအို ပြုတ်ရည်လောက် မစုံလင် ပေ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ပဲအမျိုးအစားတွေ အများကြီး ရှိသည်။ ကျူံးမင်းဝေ လပေါင်းများစွာ အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်ခဲ့ပေမယ့် သူ မသိတဲ့ အမျိုးအစားတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘယ်လို ပဲမျိုးလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ပဲတောင့်ရှည်ပဲ”</p> <p>အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ဇွန်းထဲက ပဲတောင့်ရှည်ကြီးကို စားရင်း ရယ်မောပြီး ပြောသည်။</p> <p>“မင်း ရှင် ပဲအစာသွပ် ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား အထဲက အစာက ပဲတောင့်ရှည်ပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ပဲအစာသွပ် မစားရတာ ကြာပြီထင်တယ်။”</p> <p>“စားချင်ရုံပဲလား ရှင့်ရဲ့ ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို ကြည့်အုံး”</p> <p>အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေရဲ့ နှာခေါင်းထိပ်ကို ညှစ်ပြီး နည်းနည်း ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။</p> <p> “ကျွန်မ ပဲအစာသွပ် မလုပ်တတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဘွားချန်က လုပ်တတ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် စားပြီးရင် ကျွန်မ အစားအသောက်တချို့နဲ့ တောင်အောက်ဆင်းပြီး အဘွားချန်ကို ကျွန်မတို့အတွက် ပဲအစာသွပ် လုပ်ပေးခိုင်းရမလား”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်က  ဒီတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ဟင်းချိုပြုတ်ရည် ဇွန်းတစ်ဇွန်း ခပ်သောက်ရင်း အားချိုးကို ပြောသည်။</p> <p>“နှင်းတွေက အရမ်းထူတော့ တောင်ခြေအထိ ပြေးမဆင်းနဲ့ ချော်လဲလိမ့်မယ်။”</p> <p>“သိပါတယ်။ ရှင်ဒါပဲထပ်ပြောနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ညည်းညူရင်း တူနဲ့ ဆားရည်စိမ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စားကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြုတ်ရည်သောက်နေတဲ့ ယောက်ျားကို ကြည့်သည်။ အားချိုးရဲ့ နှလုံးသား နွေးထွေးသွားသည်။ နှစ်သစ်ကူးတော့မယ်ဆိုတာ သူမ သိသည်။ ဒါက သူမနဲ့ ကျူံးမင်းဝေအတွက် ပထမဆုံး နှစ်သစ်ကူးပင်။ သူမ ကျူံးမင်းဝေအတွက် လက်ဆောင်တချို့ ပြင်ဆင်ရမည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က သူမ ဈေးမှာ ကျူံးမင်းဝေအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ဝယ်ခဲ့ပေမယ့် ထုတ်ပြဖို့ မရည်ရွယ်ထားပေ။ သူမ အမြဲတမ်း ကျူံးမင်းဝေက အဲ့ဒါကို သဘောမကျဘူးလို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဘာလုပ်နေလဲ ကြည့်စမ်း”</p> <p> ကျူံးမင်းဝေ မော့ကြည့်ပီးအားချိုးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေက အံ့သြသွားပြီး ပြုံးစိစိနဲ့ သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။ မုတ်ဆိတ်တွေ ပေါက်နေပြီပင်။ သူက သူ့လက်တွေကို မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေနဲ့ ပွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်မလေး၊ နောက်မှ ကိုယ့်ကို မုတ်ဆိတ်ရိတ်ပေးဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save