Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်မှာ သစ်သားသွားတွေ ပါတော့ ချောစီးတဲ့လမ်းကို မကြောက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ အားချိုး ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဇိမ်ခံမြေခွေးမွေး ကုတ်အင်္ကျီအနက်ရောင်ကို ကြည့်၍ သူ အံ့ဩမိသွားသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်ပစ္စည်းမဟုတ်ပေ၊ မြို့ဝန်၏ မိသားစုပင် ဤသို့ လှပသည့် ကုတ်အင်္ကျီမျိုး ရှိမည်မဟုတ်။ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် သူကမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိမ်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ အခု နှင်းတွေကျလို့ တောင်ပေါ်လမ်းတွေ ပိတ်နေပြီဆိုတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အသား၊ ဆန်တွေ အလုံအလောက် စုဆောင်းထားပြီးပြီလား။ အဘွားက စိတ်ပူလို့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ လုံလုံလောက်လောက် စုဆောင်းထားပါတယ်၊ နှစ်သစ်ကူးအထိ လုံလောက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p> အားချိုး က ချက်ချင်းပြန်ဖြေခဲ့ပေမယ့် နည်းနည်းရှက်မိနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာချန်၊ ကျွန်မက ဆရာနဲ့ အဘွားကို အမြဲဒုက္ခပေးနေရတယ်”</p> <p>“ဒီစကားကို ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ရတယ်၊ သို့ပေမယ့် အဘွားရှေ့မှာ ပြောရင်တော့ အဘွားက စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသယ်လာတဲ့ အထုပ်ကြီးကို ပေးရင်းထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဘွားက ပဲအိတ်ကပ်လေးတွေ လုပ်ထားတယ်။ မင်းလုပ်တတ်မှာ မဟုတ်မှန်းသိလို့ မင်းအတွက်လည်း လုပ်ပေးလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုး ရဲ့မျက်နှာ ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မနက်ကပဲ ကျွန်မတို့ စားချင်နေကြတာ အဘွားချန်က ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အဖော်ပဲ”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၍ သူမ၏ ဦးလေး၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မေးချင်မိသည်။ သူမက ဆင်းရဲသည့် မိသားစုမှ လာသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်၊ သို့သော် ဤကုတ်အင်္ကျီကမူ</p> <p>“ဆရာချန်၊ ကျွန်မ ဆရာ့ကို ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ပေးလိုက်တဲ့ ဝက်အူချောင်းတွေ ကုန်ပြီလား”</p> <p> </p> <p> အားချိုး က အထုပ်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> “နောက်ထပ် နည်းနည်း ပေးရမလား”</p> <p>“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ အများကြီး ကျန်သေးတယ်”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က လက်ကို မြန်မြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> “နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ အဘွား နှစ်သစ်ကူးညစာစားဖို့ ရွာကို ပြန်ကြတော့မှာ။ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းမှာ ဘာမှ ထားခဲ့ဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မပြန်ခင် ဘာပဲလိုအပ်လိုအပ် ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး၊ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို စျေးကနေ ဝယ်ပြီးပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာချန်”</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က ခေါင်းညိတ်ပြီး လှည့်ထွက်ဖို့ လုပ်နေစဥ် ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာပြီးမေးလိုက်သည်။</p> <p> “နွေဦးပွဲတော်စာတမ်းတွေ လိုအပ်လား။ လိုအပ်ရင် ကျွန်တော် မပြန်ခင် ရေးပေးနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ချန်ချင်းရွှမ်ရှေ့၌ ပြသလိုက်သည့်။ သူမ ခေါင်းငုံ့၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဪ၊ ကောင်းပြီဗျာ၊ အခု ကျွန်တော် သွားတော့မယ်” </p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က ခဏရပ်လိုက်၍ အားချိုး၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ သွေးရောင်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းညိတ်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်ကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် အားချိုးက သူမ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာသော် မျက်နှာက နီရဲနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အနည်းငယ် စိတ်မပျော်မရွှင်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူက ပြတင်းပေါက်မှ အပေါက်လေးမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သော် လာသည့်သူက ယောက်ျားလေးတစ်ဦးမှန်း မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရခဲ့သော်လည်း မည်သူဖြစ်မည်ကို ကောင်းစွာ သိလိုက်သည်။ အားချိုးက တံခါးဝ၌ အကြာကြီး ရပ်၍ သူ့နှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျုံးမင်းဝေက မနာလိုစိတ် ဝင်မိသွားသည်။ အားချိုးက စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်မည့်သူ မဟုတ်မှန်း သိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ ရှေးဟောင်းရှာလကာရည်ကဲ့သို့ ချဉ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာချန်က ပဲအိတ်ကပ်တွေ ယူလာပေးတယ်၊ အထုပ်ကြီးပဲ ရက်ပေါင်းများစွာ စားလို့ရတယ်”</p> <p>အားချိုးက ပြောလိုက်သည်။ သူမက ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ပဲအိတ်ကပ် အထုပ်ကြီးကို ခန်ပေါ်၌ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပျော်ရွှင်စွာ ဖွင့်၍ ကျုံးမင်းဝေအား မေးလိုက်သည်။</p> <p> “မနက်ကပဲရှင်စားချင်နေတဲ့ ပဲအိတ်ကပ်တွေကို အခု ဆရာချန်က တစ်ခါတည်း အများကြီး ယူလာပေးတယ်။ ဒါ တကယ်ပဲ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>“ဟွန့်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အနည်းငယ်မျှပင် အံ့ဩခြင်းမရှိသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းလည်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>“အဘွားချန်က ချက်ပြုတ်တာ တကယ်တော်တယ်။ ဒီမုန့်တွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အရသာရှိမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ပြောလိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ရွှေဝါရောင် ပဲအိတ်ကပ်များကို ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ရွှေဝါရောင် ပဲအိတ်ကပ်များကို ကြည့်လိုက်သော် သူ၏ စိတ်ခံစားချက် အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း သူက အားချိုးအား ရွှင်ရွှင်ပြပြ မျက်နှာပေးရန်တော့ မလိုချင်သေးချေ။ မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးက နောက်ဆုံး၌ မည်သည့်အရာ ဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက ကျုံးမင်းဝေအား မျက်စောင်းထိုး၍ ပဲအိတ်ကပ်များကို အပြင်ဘက်ခန်းမဆောင်သို့ ယူသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ဆရာချန်က ဖြောင့်မတ်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ သူက ကျွန်မတို့အပေါ် အမြဲ ကြင်နာတတ်တယ်။ တကယ်ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ဆရာ့ကို မရိုးမသားတွေးနေတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်ချဉ်နေခဲ့သော်လည်း အသိနားမလည်သည့် ကောင်မလေးကတော့ ရပ်၍ ပညာတတ်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးများကို အဆုံးမရှိ ချီးကျူးနေဆဲ ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save