Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၂၁၇</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဟိုဘက်တွင် ရှာလကာရည်အိုး မှောက်ဖိတ်နေသော်လည်း အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော မိန်းကလေးမှာ မီးထိုးပေးနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာချန်က တော်တော်ကို ကောင်းတဲ့သူပဲ ကျွန်မဘာလိုလဲဆိုပြီးတောင် မေးသေးတယ် နောက်ရက်ကျရင် သူနဲ့အဘွားချန်က ရွာကိုပွဲတော်ပြန်မယ်တဲ့၊ သူက ကျွန်မတို့အတွက် ကဗျာတွေရေးပေးမယ်၊ ယူလာပေးမယ်လို့လည်း ပြောတယ်။ ဒါတောင်ရှင်က အမြဲတမ်း အဲ့လိုတွေးနေတုန်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက သူ့ကဗျာကို လိုချင်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တံခါးဘက်သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကိုယ်ရေးတတ် တယ်မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ရှင်ဒီလိုပြောမယ်ဆိုတာ သိသားပဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးကို ပျော်ရွှင်စွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ မှင်၊ စုတ်တံ၊ စက္ကူ၊ မှင်ကျောက်တုံးတို့ကို ကိုင်ဆောင်၍ ရယ်မောရင်း ခုံနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က စျေးမှာ ကဗျာတွေရောင်းနေတာတွေ့တော့ ကျွန်မ ဒါတွေဝယ်ခဲ့တယ်။ စက္ကူအနီရောင်လည်း ဝယ်ခဲ့သေးတယ်၊ ရှင်ကျွန်မတို့အတွက် ကဗျာရေးပေးနိုင်မလားလို့တွေးပြီးပေါ့ ကြည့်၊ လိုအပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိသားပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် သူမ၏ ရိုးသားသောလက်ဆောင်ကို ပေးရန် အခွင့်အရေးရှာတွေ့၍ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။</p> <p>“မြည်းဆေးရည်တော့ မဝယ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့်ဒီလိုအလွယ်တကူရတဲ့ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဝယ်ရဲတယ်”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေက စာရေးကိရိယာအစုံကို ကြည့်ပြီး အားချိုးကို စိုက်ကြည့်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားချိုး မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ စုတ်တံကိုထုတ်၍ ရှက်ရွံ့စွာ ကျုံးမင်းဝေကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီစုတ်တံက ကောင်းတယ်လို့ ထင်လား ဆိုင်ရှင်က ဝံပုလွေမွေးနဲ့လုပ်ထားတာတဲ့၊ ဒီအရာတွေအကြောင်း ကျွန်မတကယ်မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ရှင်ကြိုက်ရဲ့လားမသိဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ရတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စျေးပေါသော စုတ်တံကို လှမ်းကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခုံပေါ်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော မှင်ကျောက်တုံးကို ကြည့်၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်။”</p> <p>“ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မလည်း တော်တော်ကောင်းတယ်ထင်တယ်။ အများကြီးဝယ်ခဲ့လို့ ဆိုင်ရှင်က စက္ကူကြမ်းတစ်ထပ်တောင် ထပ်ပေးသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>အားချိုး ပြုံးလိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူမသည် စက္ကူကြမ်းတစ်ထပ်ကို ယူဆောင်လာ၍ ကျုံးမင်းဝေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးက လက်တွေကို ရှုပ်ပွေစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>အားချိုး ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ခန်ပေါ်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဘာလို့ စိုးရိမ်နေရတာလဲ စုတ်တံကို ဒီလောက်တင်းတင်းကိုင်ထားတာ၊ ကျိုးတော့မလားပဲ။”</p> <p>“ကျွန်မ စုတ်တံတစ်ခါမှမကိုင်ဖူးဘူး”</p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို သနားစဖွယ် ကြည့်ပြီးပြောသည်။။</p> <p> </p> <p> “ရှင်မသိသေးဘူး၊ ဒီစာရေးကိရိယာအစုံကို မြင်တာနဲ့တင် ကျွန်မခြေထောက်တွေ ကြွက်တက်သလိုဖြစ်နေပြီ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာကိုမှမကြောက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒါတွေကိုတော့ သေမတတ်ကြောက်တယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ နူးညံ့တဲ့နဖူးကို ငုံ့နမ်းရင်း တိုးတိုးလေးပြောသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏လက်ကိုကိုင်၍ တုန်ရီနေသော စုတ်တံကို ဝါနေသည့်စက္ကူပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းညွှန်ပေးသည်။ တစ်လုံးချင်းစီ(တစ်) လုံးကို ရေးသည်။ စုတ်တံကို မလိုက်သောအခါ အားချိုးသည် ရှည်လျားသောသက်ပြင်းကို ချလိုက်ပြီး စက္ကူပေါ်ရှိ ကောက်ကွေးနေသောစာလုံးကို မကျေမနပ်ကြည့်ရင်း</p> <p>“ကိုယ်ဆိုပထမဆုံးရေးတုန်းက ဒါထက်ပိုဆိုးတယ်။ ကိုယ့်ဆရာက ကိုယ့်လက်ဖဝါးကို ရိုက်တာတောင်ရှိသေးတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမကို အားပေးသည်။</p> <p>“ကိုယ်ဘာပြောခဲ့လဲ စုတ်တံကို ပန်းထိုးအပ်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။”</p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် ပန်းထိုးအပ်နဲ့ တူနိုင်မှာလဲ ပန်းထိုးအပ်ကို ပထမဆုံးသုံးတုန်းက ကျွန်မ တော်တော်တော်တယ်”</p> <p>အားချိုးသည် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ စိတ်ပျက်မနေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။ သူမ စုတ်တံကို ပြန်ကောက်၍ မှင်တို့လိုက်သည်၊ ထို့နောက် မျက်နှာကို စောင်း၍ ကျုံးမင်းဝေကို ဆော့ကစားသကဲ့သို့ စူပုပ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် စုတ်တံကို ကိုင်ထားပြီး မလှုပ်ရဲပေ။ ကျုံးမင်းဝေကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင်၊ သူမ အသက်ရှူကျပ်သည်အထိ အကြာကြီးနမ်းပြီးမှ ဆွဲခွာလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာနီမြန်းပြီး အသက်ရှူကျပ်နေသော မိန်းကလေးကို ကျေနပ်စွာပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ဗိုက်ပြည့်သွားသောသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> “ရှင်က ဘယ်လိုရိုင်းစိုင်းတဲ့ဆရာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save