Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အာ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေဟာ အားချိုးရဲ့ လုံးဝန်းပြီး နည်းနည်းကောက်နေတဲ့ နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးရဲ့ မျက်နှာလေးက ပိုပြီးရဲလာသလို နည်းနည်းလည်း စိတ်မရှည်တဲ့ပုံပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက မသိ ပေ။</p> <p> </p> <p> “ဘာလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ကျုံးမင်းဝေဆိုတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးကို ရေးတတ်ချင်လို့”</p> <p> </p> <p>အားချိုးရဲ့ မျက်နှာက ပိုရဲလာပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးညိုနက်လေးတွေနှင့် ကျုံးမင်းဝေကို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် စိတ်ဆိုးတဲ့လေသံလေးနှင့် ပြောသည်။</p> <p>အရည်လဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသားက အရည်ပျော်သွားတော့မလိုပင်။ သူဟာ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နီရဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို တဖွဖွနမ်းရှိုက်နေသည်။ သူ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်ကျင်စွယ်ကြမ်းကြမ်းတွေနဲ့ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်မိနေတာကြောင့် အားချိုးဟာ အသက်ရှူမဝတော့ပေ။ သို့ပေမယ့် သူက လွှတ်ပေးဖို့ကို တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူ့လက်ကိုဆန့်ပြီး အားချိုးရဲ့ လက်ထဲက စုတ်တံကို ယူကာ ဘေးမှာချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားချိုးကို ဖက်ထားရင်း ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ ဖိကပ်ပြီး ဟိုသည်နမ်းရှိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ...”</p> <p>အားချိုးက နည်းနည်းကြောက်လာသည်။ ဒီနေ့ ကျုံးမင်းဝေဟာ နည်းနည်းပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ သူက အရင်တုန်းကလည်း သူမကို အမြဲနမ်းရှိုက်ပေမယ့် ဒီလောက်ထိ ရူးသွပ်စွာ မနမ်းဖူးချေ။ သူမရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို နဖူးကနေ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းကနေ မေးစေ့အထိ အမြဲတမ်းနမ်းရှိုက်နေပြီး အခုတော့ သူမရဲ့ လည်ပင်းပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြစ်နေသည်။ သူမရဲ့ နီညိုရောင်အမာရွတ်ပေါ်မှာ ဟိုသည်ရွေ့လျားနေတာကြောင့် အားချိုးတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားရသည်။ သူမရဲ့ လက်တွေဟာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ ကျုံးမင်းဝေကို ရပ်တန့်ခိုင်းရမလား ဒါမှမဟုတ် ဒီလို ရူးသွပ်စွာ ဆက်လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းရမလားဆိုတာကို သူမ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက နည်းနည်းလောကြီးစွာနဲ့ ပြောသည်။ သူဟာ အားချိုးရဲ့ လည်ပင်းကို ညင်ညင်သာသာ ကိုက်လိုက်ပြီး တိုက်တွန်းသည်။</p> <p> “ထပ်ခေါ်ပါ၊ မရပ်နဲ့... မရပ်နဲ့...”</p> <p>“ကျုံး... ကျုံးမင်းဝေ၊ ကျုံးမင်းဝေ...”</p> <p>အားချိုးဟာ တုန်လှုပ်ပြီး ငိုလိုက်သည်။ စကားစပြောတော့ ရှက်ပေမယ့် သူမ ငိုမိသွားသည်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ၊ အားချိုးရဲ့ နှာခေါင်းထဲမှာ စို့တက်လာသည်။ သူမဟာ သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ၊ ကျွန်မ အရမ်းချစ်တယ်။ တကယ်ကို အရမ်းချစ်တာ...”</p> <p> </p> <p>ထိုလူသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူဟာ စောင်ကိုဆွဲယူပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အပေါ်  လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့တွင် စားပွဲငယ်ပေါ်ရှိ မှင်အိုးသည် လဲကျကာ မှင်များ နေရာအနှံ့ စီးထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသော မှင်ရနံ့သည် ကျုံးမင်းဝေနှင့် အားချိုးတို့ အနံ့ခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော်လည်း ထိုအရာကို ဂရုစိုက်ရန် သူတို့တွင် စိတ်မရှိကြပေ။ စောင်တစ်ထည်သည် သူတို့အား လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်စေခဲ့သည်။ ရူးသွပ်ပြီး မဆီမဆိုင်သော တုန်လှုပ်မှုများကြားတွင် ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုးအား တောက်လျှောက် နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်၊ မြင့်မြတ်သော တာအိုရဟန်းတစ်ပါး မဟာယာနဗုဒ္ဓကို ကိုးကွယ်သကဲ့သို့၊ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားသော ဟိတ်ဟန်ပြည့်ဝသည့် ကလေးဆိုးလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားချိုးက ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ရှိသော ယောက်ျားသည် ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာရဲနေသည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါပေမယ့်...”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယောက်ျားရဲ့ လက်က သူမ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် နာကျင်နေသည်။ အားချိုးက အရမ်းရှက်ပြီး ရင်တုန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျုံးမင်းဝေဟာ ရုတ်တရက် အားချိုးရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူက အရမ်းအလုပ်များနေသည့်ပုံဖြင့် သူ့ရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ အားချိုး၏ လက်ကို သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်... နောက်ထပ် မလုပ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဟာ ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်မှန်း သိပေမယ့် အားချိုးက ရဲရဲတင်းတင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> “အဲ့ဒီလိုပဲလား...”</p> <p>“မေးမနေနဲ့လို့ ပြောပြီးပြီပဲ...”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ ပေ။ မဆီမဆိုင် ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် သူဟာ အရမ်းနောင်တရနေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အူတွေတောင် စိမ်းနေလောက်ပြီ။ အားချိုးကို လန့်သွားမှာကို သူ ကြောက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ အားချိုးက သူ့ကိုပဲ လိုက်မေးနေလေသည်။ သူ့မှာ သူ့ရဲ့ အိုစာသွားတဲ့ မျက်နှာကို ထားစရာနေရာ မရှိတော့ ပေ။</p> <p> </p> <p>အားချိုးဟာ ကျုံးမင်းဝေကို မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ကြည့်ရင်း နည်းနည်းရှက်ရွံ့သည့် ပုံနှင့် သူမရဲ့ နီရဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလိုက်သည်။</p> <p> နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျုံးမင်းဝေဟာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်လာသော ထုံးတမ်းအစဉ်အလာအရ လာဘရက်နေ့တွင် မင်းသားများနှင့် မိဖုရားများအားလုံးသည် အသက်ရှည်ကျန်းမာစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်းတောင်းရန်နှင့် မယ်တော်ကြီးအား နှုတ်ဆက်ရန် နန်းတော်သို့ သွားရောက်ရပြီး ထို့နောက် စီနင်းနန်းတော်တွင် နေ့လယ်စာကို အတူတကွ သုံးဆောင်ကြသည်။ ယခင်နှစ်များတွင် ၎င်းတို့သည် နေ့လယ်စာကိုသာ အတူတကွ သုံးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် မယ်တော်ကြီးသည် မင်းသားနှစ်ပါး၏ ကြင်ယာတော်များဖြစ်သော တအန်း နှင့် ကျိုတို့အား တစ်ဦးလျှင် ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း ရွှေရည်နှစ်ခုစီ လက်ဆောင်ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ တအန်း နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျိုသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသော်လည်း မျက်နှာမှာ မလွှဲမရှောင်သာ ပျက်ယွင်းနေလိမ့်မည်။</p> <p>နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျုံးမင်းကောနှင့် ကျိုတို့သည် ကျုံးချွေ့နန်းဆောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီးတို့ မယ်တော်မိဖုရားကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပါတယ်”</p> <p>နွေးထွေးတဲ့ အဆောင်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနှင့် ကျုံးမင်းကောနဲ့ ကျိုတို့ဟာ အလျင်အမြန် ကိုယ်လုပ်တော်ရှုကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save