Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုရဲ့ မျက်ရည်တွေ ထပ်ကျလာပြီး တရှိုက်ရှိုက် ငိုရင်း</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မလည်း ကလေးရဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းသားက မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်မ တကယ်ကို ပြောရခက်နေပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် သူ့ကို မသိစေနဲ့။ ဆေးပြားကို ရေထဲမှာ ဖျော်လိုက်ရင် အရောင်နဲ့ အရသာ မရှိတော့ဘူး” </p> <p>ရှုဖေးက ကျိုရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြီး ဖြည်းညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ကျိုရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“တိတ်တိတ်လေး ဆေးကို လက်ဖက်ရည်ထဲ ထည့်လိုက်ရင် သူ သဘာဝကျကျ သတိမထားမိတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စပြီးသွားရင် မင်းသားက သေချာပေါက် သိသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်းသားက ကျွန်မနဲ့ လုံးဝကွဲကွာသွားမှာကို ကြောက်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> “မင်းသားက စိတ်ထားကောင်းပေမယ့် အလွယ်တကူ စိတ်မဆိုးတတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူစိတ်ဆိုးရင်တော့ အဲ့ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာပဲ၊ ကျွန်မ စိတ်ပူတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကလေးတွေရလာရင် ဘာကို စိုးရိမ်နေဦးမှာလဲ ဒါ့အပြင် မင်းကို အားပေးမယ့် မယ်တော်လည်း ရှိသေးတယ်”</p> <p>အမျိုးသမီးက ဖြည်းညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောပြီး သူမရဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါအား ထုတ်ကာ ကျိုရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ညင်ညင်သာသာ သုတ်ပေးရင်း ဖြည်းညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက သူ့ကို မျက်နှာသာပေးဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာပဲ။ ဒီကလေးနဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ရာထူး တည်ငြိမ်သွားပြီး ဧကရာဇ်ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်။ သူ စိတ်ဆိုးရင်တောင် ဘာအရေးလဲ မင်းက သူကောင်းဖို့အတွက် လုပ်နေတာပဲ။ သူ မင်းကို ကျေးဇူးတင်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက ကျိုရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ပြော၏။</p> <p>“နောက်နှစ် မင်း စီနင်းနန်းဆောင်မှာ ညစာစားဖို့ သွားရလိမ့်မယ်။ အဲ့အချိန်ကျ တအန်း က သားငယ်လေးကို ခေါ်သွားမှာပဲ။ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ တစ်ယောက်တည်းပဲလား ဒီနှစ်တော့ မင်း တအန်း ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ မယ်တော်ကြီး ပေးတဲ့ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း ရွှေရည်ကို ရခဲ့တယ်။ နောက်နှစ်ကော သူများ ကလေးတွေရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ရချင်နေတာလား၊ မင်းလည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို စဉ်းစားရမယ်”</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ကဲ့၊ အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ”</p> <p>၂၂ကြိမ်မြောက် လူနာလ၏ ၂၄ရက်နေ့၊ ကျားရှန်နှစ် ၃၂နှစ်။</p> <p> </p> <p>၂၄ ရက်နေ့သည် အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကျိုးမင်းဆက်၏ ရှေးရိုးထုံးတမ်းဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က အားချိုးသည် အဝတ်လျှော်ခန်းတွင် အလုပ်များခဲ့သည်။ သူမသည် မိုးမလင်းမီ ထရသည်။ ထို့နောက် နန်းတွင်းအပျိုတော်များအုပ်စုနှင့်အတူ အဝတ်လျှော်ခန်းကို စတင်သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်။ သူမသည် အိမ်၏ထောင့်တိုင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရသည်။ ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော ထုံးတမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖက်ထားရင်း နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် သူမကို မလွှတ်ပေးချင် ပေ။</p> <p>“အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရုံလေး မဟုတ်လား နှစ်ခါ သုံးခါဆို ပြီးပြီပဲ။ မင်း လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပြန်သွားပြီး အိပ်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>“အခန်းက သိပ်မကြီးပေမယ့် သန့်ရှင်းရေးက တအားလုပ်ရတာမျိုးလေ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက အိပ်ရာထဲမှာ နေရတာကို မလိုလားပေ။ သူမ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လက်မောင်းထဲကနေ ခန္ဓာကိုယ်ကို လူးလွန့်ပြီး ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ် ရွတ်နေသည်။</p> <p>“ရှင်ရဲ့ အိပ်ခန်းကို သန့်ရှင်းရမယ်။ ဘေးအခန်းနဲ့ အပြင်ခန်းကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ်၊ အခန်း သုံးခန်းတည်း ရှိတာဆိုပေမယ့် နေ့လယ်ပိုင်းမှာ မပြီးမှာ စိုးတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သက်ပြင်းချပြီးနောက် ကျောခင်းလှဲလျောင်းရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းညူသည်။</p> <p>“ရှင် နည်းနည်း ထပ်အိပ်လို့ရတယ်၊ ကျွန်မ ထမင်းချက်ပြီးမှ ရှင့်ကို နှိုးမယ်”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေဟာ အားချိုးကို လှမ်းဖက်ပြီး ခဏလောက် နမ်းရှိုက်ရင်း ရွံရှာမုန်းတီးတဲ့ပုံနဲ့ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင့်မှာ ဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိတဲ့ ဉာဏ်ရှိသေးတာကိုး...”</p> <p>အားချိုးက တတွတ်တွတ် ရွတ်ပြီး လုံလောက်အောင် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူမဟာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ခန်ပေါ်ကို ယူသွားပြီးနောက် ပုံးတစ်ပုံးနဲ့ အပြင်ခန်းကနေ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ရေတွင်းထဲက ရေခဲတွေ ကွဲသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အခန်းထဲက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ အော်သံလည်း ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘောင်းဘီကို တစ်ဖက်ပဲ ဝတ်ထားတဲ့ ကျုံးမင်းဝေ လန့်သွားသည်။ သူ ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> “ကလေးမလေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ရေတွင်းက ခဲနေလို့ ကျွန်မ ကျောက်တုံးနဲ့ ထုလိုက်တာ။ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ”</p> <p> အားချိုးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> “ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်တော့၊ အေးနေလိမ့်မယ်</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save