Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၁</h2> <h2 style="text-align: center;">နွေဦး သန့်ရှင်းရေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ကျူံးမင်းဝေ သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ သူ ပြတင်းပေါက်ကို အားနဲ့ ဖွင့်လိုက်မိလို့ ထင်သည်။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုစီက သစ်သားအစလေးတွေ ကျိုးထွက်သွားတာကို ကျူံးမင်းဝေ တွေ့လိုက်ရသည်။ အခုတော့ ပြတင်းပေါက်တွေ ကောင်းကောင်း မပိတ်နိုင်တော့ ပေ။ အပြင်က လေအေးတွေ တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေသည်။ ကျူံးမင်းဝေက မီးထင်းခြောက်သေးသေးလေးတစ်စ ရှာပြီး အက်ကွဲကြောင်းလေးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူ ပြတင်းပေါက်ကို အဆုံးထိ ပိတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီးတော့ ကျူံးမင်းဝေ ခန် အနားကို ကိုင်တွယ်ပြီး ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ထွန်းညှိလိုက်သည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အားချိုးက ရေအနည်းငယ်နဲ့ ဝင်လာသည်။ သူမက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ အေးတယ်လို့ အော်ပြောရင်း ရေနွေးအိုးထဲကို ရေခပ်ထည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“လာလေ၊ မီးနားမှာ အနွေးခံလိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p> ကျူံးမင်းဝေက အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေတဲ့ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စိတ်မချမ်းသာဖြစ်သွားကာ အားချိုးကို သူ့ရှေ့မှာ လာထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အားချိုးရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး</p> <p> “ဘာလို့ ဒီလောက်အေးနေတာလဲ။ နှင်းကိုက်မှာ စိုးရိမ်ရတယ်”</p> <p>“အရင်တုန်းက အဝတ်လျှော်တဲ့ဌာနမှာ ရှိတုန်းကဆိုရင် ဆောင်းရောက်တိုင်း တခြား နန်းတွင်းအပျိုတော်တွေက တော်တော်လေး ညည်းညူကြတယ်။ အေးစက်တဲ့ ရာသီဥတုမှာ အဝတ်လျှော်လို့ သူတို့လက်တွေ နှင်းကိုက်ကုန်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတော့ ဘယ်တုန်းကမှ နှင်းမကိုက်ဖူးဘူး။ ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မ တော်တယ် မဟုတ်လား”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက နက်မှောင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အားချိုးရဲ့ လက်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟဲဟဲဟဲ၊ ကျူံးမင်းဝေရယ်၊ ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက် ဂရုစိုက်တတ်ရတာလဲ”</p> <p> အားချိုးက မျက်လုံးလေးတွေ ကွေးသွားတဲ့အထိ ပြုံးပြီး ကျူံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာကို တရစပ် နမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ကျူံးမင်းဝေဟာ အားချိုး ဘာလို့ မိုးမလင်းခင် ထပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရသလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ သူသည် အားချိုး ခန် အောက်ကို တိုးဝင်သွားပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ထောင့်မှာရှိတဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေအား ဂရုတစိုက် တံမြက်စည်းလှည်းနေတာကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“သေချာတာပေါ့ သန့်ရှင်းရေးကောင်းကောင်း လုပ်ရမှာပေါ့။ တစ်နှစ်မှ တစ်ခါပဲ လုပ်ရတာဆိုတော့လေ၊ သန့်ရှင်းလေ ကောင်းလေပဲ”</p> <p>အားချိုးက သူမရဲ့ တင်ပါးကို နောက်ကို ကားပြီး ထောင့်ကို ဆက်လက် တံမြက်စည်းလှည်းနေသည်။ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျူံးမင်းဝေကို ဆက်ပြောသည်။</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက ညှိုးငယ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ တကယ်တမ်း ဘာမှ ကူညီနိုင်ပုံ မပေါ်တာကြောင့် စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ပြီး အိပ်ရာခင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။ အိပ်ရာခင်းခေါက်ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သေသေသပ်သပ် ဆက်ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုး ခန် အောက်က ထွက်လာပြီး ခန် ပေါ်မှာ သေသေသပ်သပ် ချထားတဲ့ အိပ်ရာခင်းနဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ချက်ချင်း အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> “ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် သေသပ်တဲ့ အိပ်ရာခင်း ခေါက်တတ်သွားတာလဲ”</p> <p>“ကိုယ်က အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်း ခေါက်နေတာပဲဟာ၊မင်းက အခုမှ သိတာလား”</p> <p> </p> <p> ကျူံးမင်းဝေ နည်းနည်း ရှက်သွားသည်။</p> <p>အားချိုးက ပြုံးပေမယ့် ဘာမှ မပြောပေ။ အဲ့ဒါက စကားလုံးမပါဘဲ အရာရာကို ပြောနေသလိုပင်။ ကျူံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာဟာ ပိုပြီးတော့တောင် မဲ့သွားသည်။</p> <p>“ကောင်းကောင်းခေါက်တာ မခေါက်တာ အရေးပါလို့လား။ နောက်ဆုံးတော့ ညဘက်အိပ်ရင် ပြန်ခင်းရမှာပဲ လေ”</p> <p>အားချိုးရဲ့ ချော့မြှူစကားကြောင့် ကျူံးမင်းဝေ ပိုပြီး စိတ်တိုသွားသည်။ သူ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ခေါင်းကို အလိုမကျစွာ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ခန် ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပေမယ့် ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျိုးနေတဲ့ ထောင့်ကို မြင်လိုက်တာကြောင့် ချက်ချင်း အာခေါင်သံနဲ့ အော်လိုက်သည်။</p> <p> “ကျူံးမင်းဝေ၊ ရှင်ပြတင်းပေါက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဟာ ချက်ချင်း ပို၍ ငုံ့သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> “တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး ပြင်ခိုင်းလိုက်ပေါ့။ ဒီပြတင်းပေါက်က အစကတည်းက သိပ်မလုံဘူး၊ အရင်ကတည်းက ပြင်သင့်တာ။ ဘာလို့ အော်နေတာလဲ”</p> <p>“အခု ဘယ်မှာ လူရှာလို့ ရမှာလဲ။ အနည်းဆုံး နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ ရမယ်”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး ခဏရပ်ကာ ခေါင်းကို လှည့်၍ အားချိုးရဲ့ ဆံပင်မှာ ကပ်နေတဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p>“မင်းက အိမ်ကိုပဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကျ မသန့်ရှင်းပေးဘူးလား”</p> <p> “မနေ့ညက  ချွေးနံ့ရတယ်လို့ ပြောပြီး မထိနဲ့လို့ ငြင်းခဲ့တယ်လေ”</p> <p>အားချိုးရဲ့ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး သူမအသံက တော်တော်လေး တိုးနေသည်။</p> <p>“ကျွန်မဆီက ချွေးနံ့ထွက်နေတော့ ရှင့်ကို မနံစေချင်ဘူး...”</p> <p> ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ဆံပင်ကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ပြီးတော့ ရေချိုးကန်ထဲမှာ စံပယ်ပန်းလေးတွေ ဖြူးထည့်လိုက်မယ်။ ဒါဆိုရင် ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်လုံး မွှေးသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>“စံပယ်ပန်းကို အဲ့ဒီလို သုံးတာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>အားချိုးက သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပေမယ့် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ဒါဆို ရေနွေး အရင်သွားတည်လိုက်၊ ကျွန်မ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်အုံးမယ်”</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်ပြီး အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို နောက်တစ်ခါ နမ်းကာ ရေနွေးတည်ဖို့ ခန် ပေါ်က ဆင်းသွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save