Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၃</h2> <h2 style="text-align: center;">မသိချင်ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ ပင်းရှီဝမ်က တာ့ခ်မင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်သလား”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။ မျက်နှာမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ သိချင်စိတ်တွေ အပြည့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“တာ့ခ်တော်ဝင်မိသားစုက တာ့အန်းကို အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသား။ မင်းသမီးကလည်းတာ့ခ်ဧကရာဇ်ရဲ့ အကြီးဆုံးသမီးတော်ပဲ။ ဒီအိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေသွားရင် တာ့ခ်နဲ့ တာ့ကျိုး နယ်စပ်က သဘာဝကျကျ တည်ငြိမ်သွားမှာ။ အဖေကလည်း ဝမ်းသာမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမယ့် ပင်းရှီဝမ်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကြောင့် အမိန့်မထုတ်ပြန်ခင် သူ့ဆီ စာရေးပြီး သူ့သဘောထားကို အရင်ဆုံး စုံစမ်းခဲ့တယ်။ ဘယ်သူသိမလဲ၊ ပင်းရှီဝမ်က မိုင်ခြောက်ရာဝေးတဲ့ နေရာကနေ ဆံပင်နက်တွေနဲ့ အမှတ်တရလက်ဆောင်တစ်ခု ပို့လိုက်ပြီး သူဟာ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးအဖြစ် နယ်စပ်ကို တာ့ကျိုးအတွက် ကာကွယ်သွားမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကခမည်းတော်က အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး သွားကြိတ်တဲ့အထိပဲ။ အဲ့နောက် တာ့ခ်မင်းသမီးလည်း ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ပေဂျင်းကနေ ပြန်သွားခဲ့ရတယ်။ သူ့နိုင်ငံကို ပြန်ရောက်ပြီးတော့ ဆံပင်ရိတ်ပြီး သီလရှင်ဝတ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ပင်းရှီဝမ်က ဘာလို့ တာ့ခ်မင်းသမီးနဲ့ လက်မထပ်ချင်တာလဲ”</p> <p> “မင်းသမီးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းပြီး အရမ်းလှတာပဲ။ ပင်းရှီဝမ်းက အရမ်း ရက်စက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“မင်းက တာ့ခ်မင်းသမီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ၊ သူလှတယ်ဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိလဲ”</p> <p> </p> <p>“ရှင့်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲလမ်းစေနိုင်တဲ့သူဆိုတာ လှရမယ်။ တိုင်းပြည်ကိုတောင် လှုပ်ခတ်နိုင်တဲ့ အလှမျိုးနေမှာ”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေက ရယ်မောပြီး အားချိုးရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကိုင်းညွတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ဘယ်လောက်ပဲ လှနေပါစေ၊ ငါတို့ရဲ့ ကောင်မလေးလောက်တော့ မလှနိုင်ဘူး။”</p> <p>“ဟီးဟီး၊ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ဘယ်တော့မှ မလိမ်တတ်တဲ့ စိတ်ထားကိုပဲ ကြိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက နည်းနည်း ပြန်ပျော်သွားသည်။ သူမက ဆံမြိတ်တစ်ခုကို ကျုံးမင်းဝေမှာ ကိုင်ပြပြီး နည်းနည်း ဂုဏ်ယူတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ကျုံးမင်းဝေ၊ ဒီဆံပင်စည်းလေး လှတယ်လို့ ထင်လား အရင်တုန်းက ယန်ရှီး နန်းဆောင်က မိန်းမငယ်တွေအားလုံး ဒီလိုပုံစံမျိုး ဆံပင်စည်းလေးတွေနဲ့ပဲ။ ကျွန်မ အရမ်းအားကျခဲ့တာ။ တစ်နေ့က ဈေးမှာ တွေ့တော့ အရမ်းပျော်သွားတာပဲ။ ဟီးဟီး၊ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အရမ်းလှတာပဲနော်။”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ဆံပင်မှာ စည်းထားတဲ့ ရေညှိရောင် ဆံပင်စည်းလေးကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘာထူးခြားလဲဆိုတာ မမြင်မိ ပေ။ သို့ပေမယ့် သူက နည်းနည်း ဝါနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ မနမ်းရှိုက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရှင်လည်း ဒီဆံပင်စည်းလေးကို ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား”</p> <p>“မင်းစည်းထားရင် ပိုလှမှာပါ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကြီးတွေနဲ့ နူးညံ့တဲ့ မျက်နှာလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။</p> <p> “ကလေးမလေး၊ မင်းက တကယ်ကို လှတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခါတည်း ပြောလည်း ရပါတယ်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်မပြောနေနဲ့တော့”</p> <p>အားချိုးက မျက်နှာလေး နီရဲပြီး ပြောလိုက်ပေမယ့် ရယ်သံက ပေါက်ထွက်လာသည်။ သူမ လှည့်ပြီး ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်သွားကာ မျက်နှာလေးကို သူ့ရင်ဘတ်မှာ ဖွက်ထားပြီး ခါးကို ဖက်ရင်း ရယ်မောနေသည်။</p> <p> </p> <p> “ကျုံးမင်းဝေ၊ အဲ့ဒီလို အမြဲမပြောပါနဲ့တော့။ အများကြီး ပြောတော့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ တကယ်ကို လှတယ်လို့ ထင်လာပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် မဟုတ်တာတွေ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အမှန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ ဆံပင်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်မျက်လုံးထဲမှာ မင်းထက် လှတဲ့ မိန်းကလေး မရှိဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်က ယောက်ျားအားလုံးကို စုလိုက်ရင်တောင် ရှင့်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်”</p> <p> အားချိုးက သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အရင်တုန်းက တခြား နန်းတွင်းအစေခံတွေက တတိယမင်းသားက အချောဆုံးလို့ ထင်ကြတယ်။ တချို့က ဒုတိယမင်းသားလို့တောင် ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက ရှင် သူတို့ထက် အများကြီး ပိုချောတယ်လို့ အမြဲထင်ခဲ့တာ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တဲ့ ဝမ်းသာမှုနဲ့ အံ့အားသင့်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။</p> <p> “ကလေးမလေး၊ မင်း ကိုယ့်ကို အရင်က မြင်ဖူးလား၊ ဘယ်တုန်းကလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးက ရုတ်တရက် လန့်သွားပြီး အလျင်စလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်မိတာပသ်။ အခု ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့ သူမ ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဘယ်တော့မှပဲ”</p> <p>“တကယ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက မယုံ ပေ။ ဒီကောင်မလေးက လိမ်ညာရာမှာ အညံ့ဆုံးပင်။ သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကလေးမလေး၊ မင်း ကိုယ့်ကို ပြောပြနိုင်မလား၊ မင်း ကိုယ့်ကို ပထမဆုံး မြင်ခဲ့တဲ့အချိန်ကို ပြောပြပါ။ ကိုယ်သိချင်တယ်။ကိုယ်တကယ်သိချင်တယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ရှိခဲ့တဲ့ မျက်နှာလေးက အခုတော့ အရမ်းခံပြင်းနေပုံပေါ်သည်။ သူမ ဘာကို စဉ်းစားနေလဲ မသိပေ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း နီရဲနေပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးရဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။ သူ နည်းနည်း မသေချာဖြစ်သွားပြီး သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဲဒီတုန်းက ကိုယ့်ဘေးမှာ တခြားလူ ရှိသေးလား”</p> <p>“အဲ့ဒါကို စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့”</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အားချိုးက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ ခန်ပေါ်က ဆင်းကာ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save