Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၄</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ မသိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ကလေးမလေး၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ သူ တော်တော်လေး သေချာနေပြီပင်။ အားချိုး သူ့ကို အရင်က မြင်ဖူးရမည်။ ထို့အပြင် အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ဘေးမှာ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ရှိခဲ့ရမည်။ အဲ့ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သူ သေချာမသိ ပေ။ သဘာဝကျစွာနှင့် အဲ့ဒီတုန်းက ဘယ်သူက သူ့နောက်ကို လိုက်နေလဲဆိုတာလည်း သူ မသိတော့။ သို့ပေမယ့် သူ သေချာတဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ အားချိုး သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကြိုက်နေခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။ အချစ်လို့တော့ ပြောလို့မရပေမယ့် သူမ နှလုံးသားရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ သူ အရင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာပင်။ ဒါက ကျူံးမင်းဝေကို အင်မတန် အံ့အားသင့်စေပေမယ့် ပိုပြီးလည်း ရှက်ရွံ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ပဲတွေ ကြိတ်ရအုံးမှာ၊ ကျွန်မသွားစိမ်ထား တော့မယ် “</p> <p> </p> <p>အားချိုးက စိတ်မချမ်းသာစွာ ပြောပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်ခန်းသို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေ အလျင်အမြန် ခန် ပေါ်က ဆင်းလာပြီး ခန် ရဲ့ အနားကို ကိုင်ကာ တစ်လှမ်းချင်း တရွေ့ရွေ့နဲ့ အပြင်ကို လှမ်းသွားသည်။ တံခါးဝကို ရောက်တော့ နံရံကို မှီပြီး အသက်ရှူလိုက်သည်။ တံခါးကြားကနေ သူ အားချိုး မှိန်ဖျော့တဲ့ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်မှာ တန်းပေါ် ထိုင်ပြီး ပဲဇလုံတစ်ခုကို ငိုယိုရင်း သုတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်နှစ်ခွကျစ်ဆံမြီးတွေက တုန်ယင်နေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့အတူ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျူံးမင်းဝေ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်တော့မယ့် သူ့လက်ဟာ လေထဲမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူ တိတ်တဆိတ် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ တံခါးကို မတွန်းဖွင့်တော့ဘဲ တစ်လှမ်းချင်း ခန် ဆီကို ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူ အားချိုးကို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမလဲဆိုတာ မသိ ပေ။ သူ မသိခဲ့တဲ့ အဲဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အားချိုး ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ၊ ဘယ်လို ခြေလှမ်းတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ မသိ ပေ။ သူ မသိသလို ပုံလည်းမဖော်နိုင်ခဲ့၊ ထို့အပြင် သူ အဲ့ဒါကို ပြန်လည်း မစဉ်းစားချင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့နှလုံးသားက အရမ်း နာကျင်နေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အားချိုး သူ့ကို မသိစေချင်ပေ။ အားချိုးမှာ သူ့မာနရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အားချိုးရဲ့ မာနကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ ဘဝအကြောင်းအရာ အားလုံး၊ အားချိုး သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ၊ အားချိုး သူတို့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲဆိုတာကို သိချင်နေပေမယ့် ဘာအရေးလဲ။ အားချိုး မလိုချင်သရွေ့ သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်မေးမှာမဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျူံးမင်းဝေ ခန် ပေါ်မှာ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေပြီးနောက် သူ တရွေ့ရွေ့နဲ့ သွားကာ သေသေသပ်သပ် ခေါက်ထားတဲ့ အိပ်ရာခင်းကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးကို နေရာတကျ ထားလိုက်သည်။ ပန်းရောင် ခေါင်းအုံးလေးကို မြင်တော့ သူ့နှာခေါင်း နည်းနည်း စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာသည်။ သူ လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ပန်းရောင် ခေါင်းအုံးလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာထဲကို တိုးဝင်ကာ ပန်းရောင် ခေါင်းအုံးလေးပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိ။ ကျူံးမင်းဝေ အလျင်အမြန် ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ အားချိုး ဘာမှ မပြောဘဲ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ် တက်လာသည်။ သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နွေးထွေးတဲ့ အိပ်ရာခင်းထဲကို ရောက်တာနဲ့ အားချိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း စိုလာသည်။ သူမ လှည့်ပြီး ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လက်မောင်းထဲကို တိုးဝင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျူံးမင်းဝေက သူ့လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကို သုံးပြီး အားချိုးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဒီအေးစက်နေတဲ့ ကလေးမလေးကို သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလောက်အောင် နှလုံးနာကျင်နေသည်။</p> <p>အားချိုးက ယောက်ျားရဲ့ ရင်ဘတ်ကို နဖူးနဲ့ ထိကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ မှားသွားသည်။ တကယ်ကို မှားသွားတာပင်။ ဒီနေ့ ကျူံးမင်းဝေကို စိတ်ဆိုးမိတာကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျူံးမင်းဝေက သူ့မေးစေ့နဲ့ အားချိုးရဲ့ ဆံပင်ကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ထို့နောက် အားချိုးရဲ့ ကျောပြင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုတ်ပေးရင်း ပြော၏။</p> <p>ဒီကလေးမလေး မှားနေရင်တောင် သူမ သူ့ကို အရမ်း တန်ဖိုးထားလို့ မှားတာပင်။ သူမ နှလုံးသားထဲမှာ သူက ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနဲ့ သူမ ကိုယ်တိုင်ထက် ပိုအရေးကြီးနေသည်။ ကျူံးမင်းဝေ သူမကို သနားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလောက်အောင် စိတ်မချမ်းသာဖြစ်နေသည်။</p> <p>၂၂ကြိမ်မြောက် လူနာလ၏ ၂၄ရက်နေ့၊ ကျားရှန်နှစ် ၃၂နှစ်။</p> <p>ညစာစားပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးဟာ ထုံးစံအတိုင်း နာရီဝက်ကြာ ပရိတ်ရွတ်ဖတ်လေ့ရှိသည်။</p> <p>ပိချောင်က ပျားရည်ရောင် ငှက်သိုက်ဟင်းချိုပန်းကန်နဲ့ ဝင်လာသည်။ သူမက ငှက်သိုက်ဟင်းချိုကို ချထားပြီး မယ်တော်ကြီးကို ဖူးတွန်ပေါ်ကနေ ထူပေးလိုက်သည်။</p> <p> “ဒီနေ့ အေးတယ်။ နန်းတော်မှာ ကြမ်းပြင်အပူပေးစနစ် ရှိပေမယ့် အေးနေတုန်းပဲ။ အမြဲတမ်း ဒီလို ဒူးထောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒူးနာမှာ စိုးရိမ်ရတယ်”</p> <p> မယ်တော်ကြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လက်ထဲက မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ ဆုတောင်းစိပ်ပုတီးကို ချကာ ပိချောင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>ချင်းလုက တော်ဝင်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိချောင်က ငှက်သိုက်ဟင်းချိုကို ကိုင်ပြီး မယ်တော်ကြီးဆီ ယူလာပေးရင်း ပြောသည်။</p> <p>“မယ်တော်ကြီး၊ လည်ချောင်း နည်းနည်း စိုသွားအောင် ငှက်သိုက်ဟင်းချို သောက်လိုက်ပါဦး”</p> <p>မယ်တော်ကြီးက ငှက်သိုက်ဟင်းချိုကို မွှေရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဟွေ့ကွေ့ဖေးဆီ ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်”</p> <p> </p> <p> “ဟွေ့ကွေ့ဖေးက မယ်တော်ကြီးကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်‌ နေပါတယ်”</p> <p>“သူက ဝူထိုင်တောင်မှာ ကြီးပြင်းလာပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်သတ်လွတ် စားခဲ့တာ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နည်းနည်း အားနည်းနေတော့ အာဟာရဖြည့်တင်းဖို့ လို‌တယ်”</p> <p>မယ်တော်ကြီး ငှက်သိုက်ဟင်းချို တစ်ဇွန်း စားပြီး ခဏရပ်ကာ ပိချောင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> “အခု ဟွေ့ကွေ့ဖေးရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို ဘယ်တော်ဝင်သမားတော်က စမ်းသပ်ပေးနေတာလဲ”</p> <p>“ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ သမားတော်ကျန့်ပါ”</p> <p> ပိချောင်က ပြောသည်။</p> <p>မယ်တော်ကြီးက ငှက်သိုက်ဟင်းချိုကို တစ်ငုံ သောက်ပြီး ပိချောင်အား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး ချင်းလုကိုပဲ ဟွေ့ကွေ့ဖေးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ခိုင်းလိုက်တော့။ ချင်းလု သူ့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ စိတ်ချတယ်”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save