Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၅</h2> <h2 style="text-align: center;">စောစောသိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီး၊ ကိုယ်လုပ်တော် ဟွေ့ရဲ့ အနေအထားက ထင်ပေါ်မနေပါဘူး။ သူ့ရဲ့သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ခိုင်းရင် အာရုံစိုက်ခံရနိုင်တယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ပိချောင်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိချောင်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက အကြောင်းမဲ့ မဟုတ် ပေ။ ချင်းလုဟာ သာမန်တော်ဝင်သမားတော်တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ တော်ဝင်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဌာနရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သူဟာ အထူးသဖြင့် မယ်တော်ကြီးနှင့် ကျုံးဇီဟန်တို့၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကေးလေ့ရှိသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်နဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုတို့တောင် သူနဲ့စမ်းသပ်ဖို့ အရည်အချင်းမပြည့်မီ ပေ။ </p> <p>“ဧကရာဇ်က ကန့်ကွက်စရာမရှိသရွေ့ ဘယ်သူက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဝံ့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မယ်တော်ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောပြီး ခွက်ကိုချကာ ပိချောင်ပေးတဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါကိုယူ၍ ညင်ညင်သာသာ ပါးစပ်ကိုသုတ်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ငယ်ရွယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ အမြဲတမ်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မယ်တော်ကြီး၊ တော်ဝင်သမားတော် ချင် ရောက်ရှိနေပါတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>နန်းတွင်းအစေခံမလေးက ဦးညွှတ်ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မယ်တော်ကြီးကို အရိုအသေပြုပြီး ကျန်းမာချမ်းသာပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်းလုက ဝင်လာပြီး မယ်တော်ကြီးထံ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။</p> <p>မယ်တော်ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောပြီး သူ့လက်ကို စားပွဲငယ်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိချောင်အား အင်္ကျီလက်ကို လှန်တင်ခိုင်းပြီး ပါးလွှာတဲ့ ပိုးသားပုဝါနဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖုံးအုပ်စေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယ်တော်ကြီး”</p> <p>ချင်းလုက ကြမ်းပြင်ကနေ ထလာပြီး ခါးကိုင်းကာ ဆိုဖာဆီ လျှောက်သွားသည်။ သူက ဆေးသေတ္တာထဲက သွေးခုန်နှုန်းစမ်းတဲ့ ခေါင်းအုံးလေးကို ထုတ်ယူ၍ စားပွဲငယ်ပေါ်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်နှစ်တွေတုန်းက ဧကရာဇ်မင်းကြီးဟာ ဆောင်းရာသီရောက်တာနဲ့ စိတ်တိုတတ်တယ်။ ဒီနှစ် ဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးက ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> မယ်တော်ကြီးက သွေးခုန်စမ်းတဲ့ ခေါင်းအုံးပေါ်  လက်တင်ပြီး ချင်းလုကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မယ်တော်ကြီးခင်ဗျား၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ကျန်းမာရေးကောင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အသက်ငါးဆယ်ကျော်နေပေမယ့် လူငယ်တစ်ယောက်လိုပဲ တက်ကြွနေဆဲပါ။ စိတ်ချတော်မူပါ မယ်တော်ကြီး”</p> <p>မယ်တော်ကြီးက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်ကွေးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “အဲ့ဒီလိုဆိုရင် အခုကစပြီး အအေးခံဆေးတွေ ပေးနေတာရပ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို ကောင်းကောင်းနွေးထွေးအောင် ဂရုစိုက်ပေးကြတာပေါ့”</p> <p>ချင်းလုက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ပြီး သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူက ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးကို ဦးညွှတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ခွင့်ပြုပါ မယ်တော်ကြီး၊ မကြာသေးခင်က ကောင်းကောင်း အိပ်စက်နိုင်ပါရဲ့လား”</p> <p>မယ်တော်ကြီးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသည်။ အဲဒီအစား ပိချောင်က</p> <p> “လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တာကာလအတွင်း မယ်တော်ကြီးဟာ အမြဲတမ်း အိပ်ချိန်နည်းပြီး အိပ်ရာမဝင်ခင် စိတ်ငြိမ်ဆေး သောက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အိပ်စက်မှုက နှစ်နာရီတောင် မပြည့်ဘဲ နေ့ဘက်မှာလည်း အိပ်လို့မရဘူး”</p> <p>“မယ်တော်ကြီးခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်မျိုးကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့်ပြုပါ။ မယ်တော်ကြီးရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလိုမျိုး တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ မနေသင့်ပါဘူး”</p> <p> ချင်းလုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးကို ဦးညွှတ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေက အိပ်ပျော်စေနိုင်ပေမယ့် ဆေးဆိုတာ အဆိပ်အတောက်ရှိပါတယ်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သောက်သုံးရင်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီး အလုပ်များနေမှန်း ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်ထိတော့ ပင်ပန်းခံပြီး အလုပ်မလုပ်သင့်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်းပြောတာ ငါနားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ”</p> <p>မယ်တော်ကြီးက နှုတ်ခမ်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ စေ့ကာ ချင်းလုအား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ နောက်ထပ် မပြောနဲ့တော့၊ မင်း အရင်ပြန်သွားလို့ရပြီ”</p> <p> </p> <p> ချင်းလုက ဦးညွှတ်ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ပိချောင်က ချင်းလုကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပြီး နှစ်ဦးသား တိတ်တဆိတ်နဲ့ လမ်းထောင့်မှာ ရပ်လိုက်ကြ၏။ ပိချောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးမှ ဖြည်းညင်းတဲ့အသံနဲ့ ချင်းလုကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “တော်ဝင်သမားတော်ကြီး၊ အခုကစပြီး ကိုယ်လုပ်တော် ဟွေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>ချင်းလုက လန့်သွားပြီး ပိချောင်ကို ကြည့်ကာ အသံကို တိုးတိုးလေးနဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p> “ဘာ အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ပိချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ညင်ညင်သာသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါကြောင့် မဟုတ်ရင် မယ်တော်ကြီးက ကိုယ်လုပ်တော် ဟွေ့ကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုပါ့မလား ကျွန်မတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“သနားစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်းလုက သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> “အိမ်ရှေ့မင်းသားလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ဒီလိုမျိုး အဆုံးသတ်သွားတာ တကယ်ကို သနားစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>ပိချောင်ကလည်း သက်ပြင်းချ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ချင်းလုရှေ့ကို တိုးကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p> “မယ်တော်ကြီးက ဒီနှစ်တွေအတွင်း အိမ်ရှေ့မင်းသားအတွက် အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အိမ်ရှေ့မင်းသားအပေါ် သူ့ရဲ့စိတ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ အစောပိုင်းနှစ်တွေက ရွှီမိသားစုရဲ့ ဖိအားအောက်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အိမ်ရှေ့မင်းသားအပေါ် ပိုပိုပြီး မဖော်ရွေတော့ဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းကြီး မကြာခင် အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ရာထူးက ဖြုတ်ချတော့မယ်ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သိလာခဲ့တယ်။ မယ်တော်ကြီးက မလိုလားပေမယ့် အိမ်ရှေ့မင်းသား ရှုံးနိမ့်ဖို့ သေချာနေမှန်းလည်း သိတယ်။ ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းကြီး ဒီလောက်ထိ ရက်စက်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသားကို နင်းဂုတဆီ ပို့ပစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p>ချင်းလုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင်မုတ်ဆိတ်တွေက တုန်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p> “မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းကြီး အိမ်ရှေ့စံကို ရာထူးက ဖြုတ်ချချင်မှန်း သိခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save