Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၂၂၆</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>“ဟွန့်... ဒါကတော့ ခေါင်းပြောင်ပေါ်က သန်းလိုပဲ... လူမြင်အောင် လုပ်ပြနေတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p> ပိချောင် က စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းလု က ပိုပြီး အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မယ်တော်ကြီးက အစကတည်းက သိနေတာဆိုရင် ဘာလို့ အိမ်ရှေ့စံကို မကာကွယ်ခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မယ်တော်ကြီးက အိမ်ရှေ့စံကို ထားချင်တာပေါ့... ဒါပေမယ့် အိမ်ရှေ့စံကို ထားရင် အင်မတန်ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ သားတော်အကြီးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရတော့မှာ။ မကြာသေးခင်နှစ်တွေတုန်းက ပင်းရှီဝမ်ရဲ့ အရေးကိစ္စတွေကြောင့် ဧကရာဇ်နဲ့ မယ်တော်ကြီးတို့ ဆက်ဆံရေးက အဆင်မပြေပေမယ့် မိခင်နဲ့ သားသမီးလိုတော့ တည်ရှိနေသေးတယ်။ အဲ့ဒီအခြေအနေအထိ တကယ်ဖြစ်လာရင် သားတော်အကြီးက ဒေါသတကြီးနဲ့ ရွှီမိသားစု ကိုတောင် လက်ညှိုးထိုးလာလိမ့်မယ်။ ဒီလိုသာဖြစ်လာရင် ဘာမှ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အိမ်ရှေ့စံကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်လေ။ အဲ့အပြင် ဧကရာဇ်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မြှင့်တင်ဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ရနိုင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p> ပိချောင် က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံက အိမ်ထောင်သက်တမ်းလည်း ကြာပြီ။ အနောက်နန်းဆောင်မှာ မိန်းမတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် သားသမီးတောင် မထွန်းကားသေးဘူး။ ရွှီမိသားစု က ကလေးမရနိုင်တဲ့ မင်းသားကို ဘာမှ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြင်သာပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဧကရာဇ် က ကျန်းမာရေးကောင်းနေတော့ အစကနေ ပြန်စတာက ပိုကောင်းပါတယ်”</p> <p>“မယ်တော်ကြီးက အင်မတန် ဉာဏ်ပညာကြီးမားတော်မူပါပေတယ်”</p> <p> </p> <p> ချင်းလု က လေးစားစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကြောင့် နောင်ကို အကြီးအကဲအနေနဲ့ ဟွေ့ကွေ့ဖေး ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို အားမလျှော့ပါနဲ့”</p> <p> “ဟွေကွေ့ဖေးသာ မင်းသားလေးကို မွေးဖွားပေးနိုင်ခဲ့ရင် မယ်တော်ကြီးက ရှင့်အပေါ် ကောင်းတဲ့ အမြင်ရှိသွားမှာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်ရောက်ရင် သမားတော်ချင်က ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ အသက်တစ်ရာထိ နေသွားနိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ချင်းလု ရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ သူဟာ ပိချောင် ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်ပြီး တုန်ရီတဲ့အသံနှင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> “ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ”</p> <p>“မယ်တော်ကြီးက လင်အာလေး အမြန်ဆုံး မွေးဖွားတာကို မျှော်လင့်နေပါတယ်။ သို့ပေမယ့် ဧကရာဇ်က မ ငယ်တော့ဘူး။ စိတ်အားထက်သန်ပေမယ့် ခွန်အားနည်းမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ချင်းအကြီးအကဲအနေနဲ့ သူ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးရပါလိမ့်မယ်။ နဂါးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မှ မယ်တော်ကြီးက ဘဘောကျနိုင်မှာပါ။”</p> <p> ပိချောင် က ထပ်ပြောသည်။ ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး</p> <p>“ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်နေပါစေ စတုတ္တမင်းသားအကြောင်းကိုတော့ မတွေးမိပါစေနဲ့။ အဲဒီလိုဖြစ်လာရင် ရှင့်အတွက် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ် ကျွန်တော်မျိုး အကောင်းဆုံး လုပ်ပါ့မယ်”</p> <p>၂၂ကြိမ်မြောက် လူနာလ၏ ၃၀ရက်နေ့၊ ကျားရှန်နှစ် ၃၂နှစ်။</p> <p>နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့။</p> <p>အားချိုး ဟာ မနက်စောစော ထလာပြီး ကျုံးမင်းဝေ လည်း အိပ်ရာထဲမှာ မနေခဲ့ ပေ။ မနက်စာ စားပြီးတော့ အားချိုး က ကြော်မယ့် အသားလုံးအတွက် အစာသွပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။ မုန်လာဥနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အသားလုံးကို အားချိုး ရော ကျုံးမင်းဝေ ရော နှစ်ယောက်စလုံး ကြိုက်ကြသည်။ ကျုံးမင်းဝေ ကတော့ နှစ်သစ်ကူး တံခါးချိတ်စာတွေ ရေးဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုး က အသားလုံးအတွက် အစာသွပ်တာ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားလို့ အထဲကို ဝင်လာရင်း ခန် ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး စားပွဲပေါ်က စာရွက်နီကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူ့ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။ အားချိုး က တအံ့တသြနဲ့ ကျုံးမင်းဝေ နားကို တိုးကပ်သွားပြီး</p> <p> “ဒီလောက်ကြာနေပြီ... ဘာလို့ စာလုံးတစ်လုံးတောင် မရေးရသေးတာလဲ။ ကျွန်မကပ်ဖို့ စောင့်နေတာနော် ကော်တွေလည်း ပြင်ပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စကားလုံး စဉ်းစားနေတာ... ဘယ်ဟာကောင်းလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က အားချိုး ကို ပြုံးပြီး ကြည့်သည်။</p> <p>“မင်းလာမှ မင်းအကြံဉာဏ်ကို နားထောင်မလို့ စောင့်နေတာ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက ဒါတွေကို နားမလည်ပါဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့။ ရှင် ကောင်းတယ်ထင်တာကို ရေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မကို လာမေးတာက အပိုပဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုး က ပြောသည်။ သူမက ခန် ပေါ်ကို တက်သွားပြီး ကျုံးမင်းဝေ အတွက် မှင်သွေးပေးလိုက်သည်။ အားချိုး က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ကျုံးမင်းဝေ နဲ့အတူ မှင်သွေးတာကို သင်ယူခဲ့သည်။ အားချိုး က ကျုံးမင်းဝေ အတွက် မှင်သွေးပေးရတာကို အင်မတန် ကြိုက်၏။ ကျုံးမင်းဝေ က မကြာခဏ စာမရေးပေမယ့် သူမက မှင်သွေးပေးရင်း တိုက်တွန်းနေလေသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က အားချိုး ကို ကြည့်သည်။ မနေ့ညက သူထုံးထားတဲ့ ဆံမြိတ်က မပြေသွားပေမယ့် နည်းနည်း လျော့နေသည်။ အခုအချိန်မှာတော့ ထိုဆံမြိတ်လေးက ခန် ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ကျုံးမင်းဝေ က ဆံမြိတ်ရဲ့ အဖျားကို တော်တော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူရဲ့ စုတ်တံကို မြှောက်လိုက်သည်။ အားချိုး ကတော့ အရမ်း အလုပ်များနေတာကြောင့် ကျုံးမင်းဝေ၏ အကြည့်အား မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ဘာမှ နားမလည်ပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက စုတ်တံထိပ်ကို အစကနေ အဆုံးထိ လိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က စုတ်တံကို ချပြီး ရှည်လျားတဲ့ တံခါးချိတ်စာတွေကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ သူက အရမ်း ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ကွေးညွှတ်သွားပြီး အားချိုး ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီတံခါးချိတ်စာကို ကိုယ်တို့ အိပ်ခန်းမှာ ကပ်မယ်”</p> <p> </p> <p>“တံခါးဝမှာ ကပ်မယ့် တံခါးချိတ်စာကို အရင် မရေးသင့်ဘူးလား။ ရှင်က အိပ်ခန်းအတွက်ကို အရင်ရေး နေတယ်”</p> <p> အားချိုး က တိုးတိုးလေး ပြောပေမယ့် ပြန်လှည့်လာပြီး စာရွက်နီပေါ်က လှပတဲ့ စာလုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ကာ ကျုံးမင်းဝေအား ပြောသည်.</p> <p> “ရှင်ဘာတွေရေးထားတာလဲ။ ကျွန်မကို ဖတ်ပြပါဦး”</p> <p>“ပန်းတွေ၊ အရွက်တွေက စိမ်းလန်းပြီး နီရဲနေပေမယ့် ခြောက်ပါးသော ဆန္ဒတွေက သူတို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး မိုးနဲ့ လေရဲ့ အအေးဒဏ်ကို မခံစားစေခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က အားချိုးအား သူ့မျက်နှာနားကို ဆွဲယူပြီး ပထမ တံခါးချိတ်စာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တစ်လုံးချင်း ဖတ်ပြသည်။ ဖတ်ရင်းနဲ့ ကျုံးမင်းဝေ က အားချိုး ရဲ့ မျက်နှာကို ကိုင်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယ တံခါးချိတ်စာကို ဆက်ဖတ်လေသည်။</p> <p> “လိပ်ပြာတွေနဲ့ မန်ဒရင်းဘဲတွေက ထာဝရတရားကို အားပေးတယ်၊ ချစ်သူတွေ နေ့နဲ့ ညကို အတူတူ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းကြပါစေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save