Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“မင်း ကိုယ့်ကို မကြိုက်မှာ ကြောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို ကိုင်၍ ချောမွတ်တဲ့ နဖူးကနေ စကာ မေးစေ့ပေါ်က မှိန်ဖျော့နေတဲ့ အမာရွတ်လေးကို အဆုံးထိ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ နဖူးကို သူ့ နဖူးနဲ့ ထိကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> “မင်း အိုသွားတဲ့အခါ ကိုယ်က မင်းထက် အသက်ကြီးနေမှာပဲ... ဒါပေမယ့် ကိုယ်က အရေးအကြောင်းတွေ အပြည့်နဲ့ အိုစာ နေပြီး ကြည့်လို့တောင် မကောင်းတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“တခြားသူတွေ မမြင်ရပေမယ့် ကျွန်မတော့ မြင်ရမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>အားချိုး က ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း၊ ထိုယောက်ျားရဲ့ အသက်ရှူသံကို ရှူသွင်းရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> “ဘယ်သူက ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျား ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ကြည့်လို့တောင် မဝသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ဘာမှ မပြော ပေ။ သူ့မျက်တောင်တွေ နှစ်ချက် တုန်ခါသွားသည်။ သူက အားချိုးရဲ့ မျက်ခွံတွေကို ကုတ်လိုက်ဆွဲလိုက် လုပ်နေရာ အားချိုးရဲ့ မျက်ခွံတွေ ယားလာသည်။ အခု သူမက ယောက်ျားရဲ့ မျက်နှာမှာ ပွတ်သပ်နေသည်။ ထို့နောက် တိုးတိုးလေး မေးသည်။</p> <p> </p> <p> “ရှင်ဘာလိုချင်တာလဲ ဘာလို့ တစ်ချိန်လုံး စကားမပြောတာလဲ”</p> <p>“ကိုယ် အရင်ဘဝက ကောင်းမှုတွေ ဘယ်လောက်တောင်လုပ်ခဲ့လို့ မင်းနဲ့ ဒီဘဝမှာ ဆုံတွေ့ခွင့်ရတာလဲဆိုတာ တွေးနေတာ။ ကလေးမလေး ကိုယ် ဘယ်လောက် ပျော်နေလဲဆိုတာ မင်း မသိပါဘူး”</p> <p>“ကလေးမလေး လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကတည်းက ကိုယ် ထုံထိုင်းပြီး ကြောက်လန့်နေခဲ့တာ။ မင်း ကိုယ့်ရှေ့မှာ ရှိနေတော့ ကိုယ်အရမ်းပျော်တယ်။ ဒါပေမယ့် အမြဲတမ်း နည်းနည်းတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဒါက တကယ်မဟုတ်ဘူးလို့ အမြဲတမ်း ထင်နေတယ်။ လူတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပျော်ရွှင်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ နေ့ရက်တွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ”</p> <p>အားချိုး က ယောက်ျားရဲ့ စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်လိုက်သည်။ သူမက ခါးမတ်မတ် ထိုင်ပြီး ယောက်ျားရဲ့ မျက်နှာကို ကိုင်ကာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ထိုယောက်ျားကို မျက်လုံးနက်နက်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ယောက်ျားရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ရုတ်တရက် ဖိကပ်လာသည်။</p> <p>“ရှင် အခုထိ ထုံထိုင်းနေတုန်းပဲလား”</p> <p>နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားမှာ အားချိုး အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ရှင်အခုထိ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတုန်းပဲလား”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ပြန်မဖြေပေမယ့် သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကောင်မလေးကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးက နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှုပ်သွားပေမယ့် ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ရစ်ပတ်ပြီး သူမက ဆက်ပြီး မေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ ကျွန်မကို ပြောပါ ရှင်အခုထိ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတုန်းပဲလား”</p> <p>“ကလေးမလေး... မင်း ဒီမှာရှိနေတော့ ကိုယ်ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုယောက်ျားက အားချိုးရဲ့ နဖူးကို ကပ်စွာ ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နှာခေါင်းတွေ ထိစပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အားချိုး က သူ့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်ယူပြီး ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ အရမ်း ရေငတ်နေသလိုပင်။</p> <p>ပြောရင်း အားချိုးက သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို ညင်ညင်သာသာ စူလိုက်သည်။</p> <p>“မှင်က ကောင်းပြီး ဆေးရခက်တယ်။ ကျွန်မ အရင်တစ်ခါက အင်္ကျီမှာ ပေသွားလို့”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က စကားများနေတဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ယောက်သားရဲ့ နှစ်သစ်ကူး ညစာအတွက် ဟင်းလျာ တစ်မျိုးပဲ ရှိသည်။ အိုးကြီးထဲမှာ ငါးကို ဟင်းရည်နဲ့ တည်ထားသည်။ တကယ်တော့ အားချိုး က ပိုလုပ်ချင်ခဲ့၏။ သို့သော် ကျုံးမင်းဝေ က သူမအား တားဖို့ တော်တော်ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွက် ကျန်တဲ့ ဟင်းတွေကို စားရမှာကို သူ မကြောက် ပေ။ သို့ပေမယ့် နှစ်သစ်ကူးကို ဆင်နွှဲနိုင်ဖို့ အားချိုးမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အလုပ်များနေခဲ့ရသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာလည်း သူမက အစားအစာတွေကို တောင်းကြီး တစ်လုံးစာ ကြော်ခဲ့ရသဖြင့် ကျုံးမင်းဝေ တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်။ သူမကို အိမ်ထဲ အိမ်ပြင် အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ သူ မလိုလား ပေ။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ နဲ့ အားချိုး နှစ်ယောက်စလုံးက ငါးဟင်းရည်နဲ့ ပန်ကိတ်ကို စားရတာ ကြိုက်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ပုံမှန်အားဖြင့် အဲ့ဒီလို မကြာခဏ မစားဖြစ် ပေ။ ငါးဟင်းရည်သည် ချက်ပြီးတာနဲ့ တစ်ခါတည်း အကုန်မစားနိုင် ဘဲ နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် အမြဲတမ်း ကျန်နေတတ်သည်။ အခန်းထဲမှာ ငါးညှီနံ့က အရမ်း ပြင်းထန်တော့ အားချိုး က အလွယ်တကူ မလုပ်တတ်ပေ။ ဒီတစ်ခါတော့ နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့မှာ အိုးကြီး တစ်လုံးစာ ချက်ထားပြီး အရံဟင်းတွေလည်း မထည့်ဘဲ မီးဖိုချောင်မှာသာ အဆင်ပြေသလို စားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က အိုးထဲက အတော်ရှည်သော ငါးတစ်ကောင်အား လက်ညှိုးထိုးပြီး အားချိုး ကို မေးသည်။</p> <p>“ကိုယ်ဒီလို ငါးမျိုး အရင်က မစားဖူးဘူးထင်တယ်”</p> <p>“ဪ ဒါက ခုံးကောင်လေ။ နူးညံ့ပြီး အရသာရှိတယ်။ အေးနေတဲ့ ရာသီမို့ ဖမ်းရတာ မလွယ်ဘူးလေ။ ငါးရောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးဆီမှာတောင် အများကြီး မရှိဘူး။ ကျွန်မ အများကြီး လုယူခဲ့မိလို့ တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်”</p> <p>အားချိုး က ခုံးကောင် တစ်ကောင်လုံးကို ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးပြီး စားဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p>“အလယ်မှာ ဆူးတစ်ချောင်းပဲ ရှိတယ်။ ဖယ်ပြီးစားလို့ရတယ်။ စားလိုက်ပါ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က ခုံးကောင်ရဲ့ အလယ်က ဆူးကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူ့ပန်းကန်ကို အားချိုး ရှေ့မှာ ထားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက အားချိုးရဲ့ လက်ထဲက ပန်းကန်ကို ဆွဲယူသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>အားချိုးရဲ့ အားအင်က နည်းတော့ သူမလက်ထဲက ပန်းကန်က ယောက်ျားရဲ့ လက်ထဲကို သဘာဝကျကျ ရောက်သွားလေသည်။ ကျုံးမင်းဝေမှာ ပန်းကန်တွေကို လဲလှယ်သွားတာကြောင့်  အခု သူမက ခုံးကောင်တွေ ပြည့်နေတဲ့ ပန်းကန်ကိုသာ မြှောက်ပြီး အရသာရှိရှိ စားနေရသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေက ထိုယောက်ျားဆီကို အခါအားလျော်စွာ ကြည့်နေပြီး ကြည့်လေလေ မျက်ခုံးနဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုကွေးလာလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က အားချိုး ကို ပြောလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက အရိုးစူးမှာကို သိပ်မကြောက်ပေ။ သူ စိတ်ပူမိသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save