Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ရှင်ရွေးလိုက်တဲ့ငါးက အသန့်ဆုံးပဲ။ အရိုးလည်းမပါတော့ လည်ချောင်းထဲ စူးမှာ မပူနဲ့ ဟားဟား”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူမ ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်လေ ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမက အိုးဘေးနားက ကောက်ညှင်းပေါင်းတစ်ဖဲ့ကို ခပ်ပြီး ထိုယောက်ျားကို ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယောက်ျားရဲ့ မေးရိုးကို တူနဲ့တို့ပြီး ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p> “ညနေစာ ဘာစားရမလဲလို့ အစောကြီးကတည်းက စဉ်းစားထားတာလေ။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ အေးတာလေးတွေရော ပူတာလေးတွေရော စုံအောင်စားမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ။ မိသားစုကြီးလို ဟင်းရှစ်ခွက်ပြည့် စားရရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ နှစ်သစ်ကူးညကြီး မီးဖိုဘေးမှာ ပန်ကိတ်စားရမယ်လို့ ဘယ်သိမလဲ။ အကုန်လုံး ရှင့်အပြစ်တွေပဲ။ ကျွန်မတော့ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ကဲ ရှင်ပြောတဲ့ ပန်ကိတ်ပဲ စားတော့”</p> <p> </p> <p>“ဒါ မကောင်းဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ကောက်ညှင်းပေါင်းကို ယူပြီး အရသာခံကာ စားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက အားချိုးကို ပြော၏။</p> <p> </p> <p>“နှစ်သစ်ကူးညမှာ ခေါင်းမာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါးဟင်းဖြစ်လည်း ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး။ကိုယ်တို့မှာ နောက်ထပ် နှစ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ”</p> <p>“ဘယ်သူ ပြောလဲ၊ ကျွန်မက ဟင်းရှစ်ခွက်ကို မျှော်နေတာ”</p> <p> အားချိုးက စိတ်ထဲမှာ ချိုမြိန်နေပေမယ့် ပါးစပ်ကတော့ ခပ်မာမာပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး ကတိပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ငါးမျက်လုံးကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဒီမိန်းကလေးက ငါးမျက်လုံးကို ကြိုက်တာပင်။</p> <p>ငါးမျက်လုံးကို စားနေရင်း အားချိုးက ပြောလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ထိုယောက်ျားကိုလည်း စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> “ဟင်း ရှစ်ခွက်ဆိုတာ ကြံသကာနဲ့ စွန်ရဲသီး လက်ဖက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေမယ်လောက်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ကိုယ်က တော်တယ်နော်။ မင်း ကိုယ် သင်ရင်တတ်မှာ ကြောက်နေတာလား”</p> <p> “အခု ရှင်က ဆံပင်ကျစ်တတ်ပြီ၊ အိပ်ယာခင်း ခေါက်တတ်ပြီ၊ အဝတ်လျှော်တတ်ပြီ။ ဒါပေမယ့် ဒါနဲ့တင်ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တကယ့် ယောက်ျားကောင်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ကျုံးမင်းဝေဟာ မမျှော်လင့်ဘဲ လည်ချောင်းထဲ တစ်ဆို့သွားပြီး ကောက်ညှင်းပေါင်းတစ်ဖဲ့ဟာ အထက်အောက် မသွားနိုင်ဘဲ ချောင်းဆိုးရင်း မျက်ရည်တွေပါ ထွက်လာသည်။</p> <p>အားချိုးက အလောတကြီးနဲ့ ခန်ဘေးက ဆင်းပြီး လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ကာ သူ့ကို တိုက်လိုက်သည်။ တစ်ဝက်လောက် သောက်ပြီးမှ ကျုံးမင်းဝေ ချောင်းဆိုးတာ သက်သာသွားသည်။ အားချိုးလည်း စိတ်အေးသွားပြီး တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။</p> <p> “ရှင်က ကလေးလေးနဲ့ ဘာလို့ တူရတာလဲ ကောင်းကောင်း စားနေတုန်း လည်ချောင်းထဲ ဆို့သွားရတယ်လို့ မလွယ်ပါလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ဒေါသထွက်ပြီး သူ့အလုပ်ကို ချထားကာ တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ အားချိုးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အားချိုးက စကားပြော သိပ်မတတ်သေးတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောရဲပေ။ သူမက လည်ပင်းကို နောက်ဆုတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နှစ်သစ်ကူးညမှာ မိသားစုတွေ ထောင်နဲ့ချီပြီး ပြန်ဆုံစည်းကာ ပျော်ရွှင်နေချိန်မှာ ကျုံးမင်းဝေဟာ ကလေးကို ရိုက်ချင်စိတ် ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ပြောစမ်းပါဦး၊ကိုယ်ဘယ်နေရာမှာ တကယ့် ယောက်ျားကောင်း မဟုတ်တာလဲ”</p> <p>စိတ်ရှည်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို မေးလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူ့မျက်နှာက အိုးအောက်ခံလို မည်းမှောင်နေသည်။</p> <p>အားချိုးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေး တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမက နှုတ်ဆိတ်ပြီး ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ချထားလိုက်ကာ စိတ်ထဲမှာ စကားလုံးတွေကို အချိန်အတော်ကြာ စီစဉ်နေသည်။ ပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ ရှင် တကယ့်ယောက်ျား မဟုတ်ဘူးလို့ မပြောပါဘူး။ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာပါ။ တခြားအိမ်က ယောက်ျားတွေ ဘယ်မှာ ဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း အလုပ်မျိုး လုပ်ကြလို့လဲ ဒါပေမယ့် ရှင်က လုပ်တတ်တယ်လေ။ ကျွန်မ  ကျွန်မ မခံနိုင်ဘူး။ ရှင် ဒီလို စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို ဆက်မမြင်ချင်တော့ဘူး “</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက စိတ်ထဲမှာ တင်းကျပ်နေသည်။ ခုနကတော့ တကယ် ဒေါသမထွက်ခဲ့ ပေ။ အားချိုးကို လန့်သွားအောင် လုပ်ချင်ရုံသက်သက် ဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ့် အခုတော့ တကယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူလည်း ဒေါသထွက်နေသည်။</p> <p> အားချိုးက စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းလေး ခံစားလို့ မကောင်းဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူမက လက်နဲ့ သူ့ပါးစပ်ဘေးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p>“သာမန် လယ်သမားတစ်ယောက်တောင် ရှင့်ထက် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသေးတယ်။ နေ့တိုင်း အိမ်မှာ အစားအသောက်တွေ အများကြီး စားသောက်နေတာ။ ငါးရောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးတောင် သူ့ချွေးမကို အလွယ်တကူ ခိုင်းစေနိုင်တယ်။ သူက တကယ့် ယောက်ျားကြီးလိုပဲ။ ရှင်က ဘယ်မှာ သူနဲ့ တူလို့လဲ အရာရာတိုင်း ကျွန်မနဲ့ အတူ လုပ်နေရတာ။ မီးဖို ဆောက်ပြီးကတည်းက ကျွန်မ သိပ်မီးမွှေးရသေးဘူး”</p> <p>“မြန်မြန် ငါးစားတော့။ ခဏနေ အေးသွားရင် မင်းက ငါးညှီနံ့ ထွက်တယ်လို့ ထင်ဦးမယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက စကားကို ဖြတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ ပန်းကန်ကို ခေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထင်းတွေကို ယူပြီး မီးဖိုထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။ အေးခါနီးဖြစ်နေတဲ့ ငါးဟင်းက “ဂွတ်ဂွတ်” နဲ့ ပြန်ဆူလာသည်။ ငါးရဲ့ အနံ့က ပြင်းရှရှနဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောကြတော့ ပေ။</p> <p>အားချိုးက ဘာမှ မပြောရဲ ပေ။ ကျုံးမင်းဝေ ဒေါသထွက်နေတယ်လို့ သူမ ထင်ပေမယ့် ဘာကို ဒေါသထွက်နေမှန်းတော့ မသိ။ သူမက စိတ်ထဲမှာ တီးတိုး ရေရွတ်နေတာကြောင့် ဘာမှ မပြောရဲတော့ ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save