Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၃၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေတစ်ယောက် တကယ်ပဲ စိတ်တိုနေသည်။ ဒါပေမယ့် အားချိုးကို စိတ်တိုတာမဟုတ်ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်တို နေခြင်းဖြစ်သည်။ အာချိုး ပြောချင်နေတာက ဟိုဘက်အိမ်က ယောက်ျားက သူ့မိန်းမကို ဟိုဟာလုပ် ဒီဟာလုပ် ခိုင်းနေရတာကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသည်တဲ့ ။ ယောက်ျားတွေကို လယ်ထဲဆင်းပြီး အလုပ်မလုပ်ရဘူး၊ မြစ်ထဲငါးမဖမ်းရဘူးလို့ ပိတ်ပင်ထားတာလဲ မရှိပေ။ သူက လယ်ယာလုပ်ငန်းရော ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းမှာပါ အရည်အချင်းမရှိတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အရမ်းအားငယ်ရသည်။ ဒါကြောင့် နေ့တိုင်း အလုပ်ရှာ လုပ်နေခဲ့တာပင်။ သူ အာချိုးရဲ့ ဝန်ကို လျှော့ချပေးချင်သည်။သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း တည်ငြိမ်မှုတစ်ခုကို ရှာဖွေချင်သည်။ ဒါပေမယ့် အာချိုးက သူ့ကို နားလည်မှုလွဲနေသည်။ သူ ဘာများမှားလို့လဲ။ သူက ဒီလို ပျံ့ကျဲနေတဲ့ အလုပ်လေးတွေကို လုပ်ရတာကို ကြိုက်သည်။ ဒီအိမ်ထောင်အတွက်ရော အာချိုးအတွက်ပါ အလုပ်ရှုပ်နေရတာကို ကြိုက်သည်။ ဒါက ဘာများ မှားလို့လဲ။</p> <p> </p> <p>“ထပ်မနွှေးနဲ့တော့။ ဟင်းရည်တွေ ခမ်းကုန်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြန်ထူးပြီး မီးဖိုထဲက မီးတွေကို ခရင်းနဲ့ ထိုးကော်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ ရှင် စိတ်ဆိုးနေတာလား”</p> <p> </p> <p> အားချိုးက မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျွန်မ ဘာများ မှားပြောမိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေဟာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တင်းနေတဲ့ အားချိုးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ကြည့်နေသည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်သလိုလို၊ တုန်လှုပ်နေသလိုလို ခံစားနေရသည်။ သူက အားချိုးရဲ့ ဒီလို ဂရုတစိုက် အမူအရာကို မကြိုက် ပေ။ သူ့ရှေ့မှာ အားချိုးဟာ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကလေးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ ထောင်ထားနိုင်စေချင်သည်။ အားချိုးရဲ့ ဒီလို စိုးရိမ်တကြီး မော့ကြည့်တာထက်စာရင် အာချိုးက သူ့ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ အထင်သေးသလို ကြည့်ပြီး ခြေထောက်အောက်မှာတောင် နင်းသွားတာကို သူ ပိုပြီး လိုလားသည်။</p> <p> </p> <p>“နှစ်သစ်ကူးတဲ့နေ့မှာ ကိုယ် ဘယ်သူ့ကို စိတ်ဆိုးရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက မလွှဲသာမရှောင်သာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို စုပ်လိုက်ပြီး အားချိုးအတွက် ကောက်ညှင်းပေါင်းတစ်လုံး ခပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“စားလိုက်တော့။ စားပြီးရင် ကိုယ်တို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေကြတာပေါ့”</p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>အားချိုးက သက်ပြင်းချပြီး သက်သာရာရသွားတဲ့ပုံနဲ့ ကောက်ညှင်းပေါင်းကို စားရင်း ကျုံးမင်းဝေကို ပြုံးပြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ဘာခံစားချက်မှမပါဘဲ တခြားသူတွေရဲ့ အကြောင်းကို ပြောနေသလိုမျိုး အားချိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီစကားကို ကြားတော့ အားချိုးတစ်ယောက် အံ့သြသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမက မေးလိုက်သည်။</p> <p> “သုံးနာရီအတွင်းမှာ ဘယ်လောက်များတဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ စားနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုင်ပြီး အားချိုးရဲ့ ဖြူဖွေးနုညံ့တဲ့ ပါးပြင်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။</p> <p> “တကယ်တော့ နန်းတော် ညစာစားပွဲရဲ့ အစားအစာတွေက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမယ့် ဗိုက်လည်းမဆာ သလို ဘယ်သူမှလည်း ပိုစားချင်စိတ်မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲ”</p> <p>အားချိုးက နားမလည်သလို မေးသည်။</p> <p>“နန်းတော်ရဲ့စားတဲ့ ညစာက အရမ်းကောင်းမှာပဲလေ။ အရင်တုန်းက အဘိုးရှဲ့က ကျွန်မကို ကောက်ညှင်းပေါင်းနဲ့ မုန့်လုံးလေးတွေ ပေးဖူးတယ်။ ကျွန်မလျှာတောင် မြိုချချင်ခဲ့တာ။ နန်းတော်ရဲ့ ညစာက ဒီ့ထက်ကောင်းမှာ သေချာတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးနေတုန်းပင်။ သူက ညင်ညင်သာသာနဲ့ အားချိုးရဲ့ လုံးဝန်းပြီး ကောက်နေတဲ့ နှာခေါင်းလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ရင်း မေးသည်။</p> <p>အားချိုးက ခေါင်းလေးစောင်း၍ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမက သရဲတစ္ဆေကို ကြောက်နေတဲ့သူလို ကြောက်လန့်နေတဲ့ပုံစံနှင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ဒါဆိုရင်ကျွန်မ မစားတော့ဘူး၊ ကျွန်မ တူတောင် ရွှေ့ရဲမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>“မင်းဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ ဘာလို့ ဒီပုံစံဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြောရင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ခန်ကို လက်နဲ့ထောက်ကာ အပေါ်တက်လိုက်သည်။</p> <p>“ယန်ရှီနန်းဆောင်က ကြင်ယာတော်ကို ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်၊ “</p> <p>အားချိုးက ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကျုံးမင်းဝေဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“အရင်တုန်းက ကျွန်မ ကြင်ယာတော်ကို တွေ့ဖူးတယ်လေ။ သူ့ကိုကျွန်မ တွေ့တော့ အရမ်းကြောက်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီအစား မင်းကြီး ရှေ့ကိုသာ ကိုယ်တိုင်ရောက်သွားရင် ကျွန်မချက်ချင်း ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားမှာပေါ့ စားဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေး”</p> <p>“အရင်တုန်းက သူတို့မင်းကို ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အားချိုးရဲ့ အတိတ်က နာကျင်စရာတွေကို ပြန်ဖော်ထုတ်ချင်တာ မဟုတ်ပေမယ့် မေးမိသွားခဲ့သည်။</p> <p>“သူတို့ ကျွန်မကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက ကျွန်မက သတ္တိနည်းနည်းလေးနဲ့ မွေးလာတာလေ။ ရက်စက်တဲ့ သခင်နဲ့ တွေ့ရင် ရင်ထဲမှာ ဒုံးဒုံးဒုံးမြည်နေတော့တာပဲ”</p> <p>အားချိုးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ပြီး  လက်သုတ်ပဝါကို ယူလာကာ လက်တွေကို သုတ်ပေးသည်။</p> <p>သူက ပြောသည်။ အားချိုးက ရှက်ရွံ့တဲ့ပုံနဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင် ကျွန်မကို ဒီလို အစေခံလိုမျိုးလို့ မထင်ထားဘူးမလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ညင်ညင်သာသာ ပြောရင်း အားချိုးကို သူ့ပေါင်ပေါ် ဆွဲတင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save