Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကောင်းကင်အန်တုခြင်း နတ်ဆိုးဓားချက် ခုနစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">ထျန်းယွမ်ဇီအား ကွပ်မျက်ခြင်း(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးတစ်လုံးပေါ်လာတိုင်း လက်ထဲရှိ ဓားကပါ လိုက်ပါ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကြီးမားလွန်းသော ဓားအလင်းတန်းကြီးများက အပြင်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး ဓားချက်ဖြစ်သည့် အစွန်းရောက် ဖျက်ဆီးခြင်း ဓားချက်ထွက်ပေါ်လာရာ သွေးနီရောင် လင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကြီးမားသော ဓားအလင်းတန်းက ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို သွေးရောင်အဖြစ် ဆေးချယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပစ်လွှတ်လိုက်သော ကြီးမားသည့် အမည်းနှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီးမှာ ထိုဓားအလင်းတန်း၏ ခုတ်ပိုင်းမှုကြောင့် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားကာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းယွမ်ဇီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ဒုတိယ ဓားချက်က အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယ ဓားချက်ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ဖျက်ဆီးခြင်းဓားချက် ထွက်ပေါ်လာရာ ဓားအလင်းတန်းက တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပြီး ထျန်းယွမ်ဇီ၏ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း စွမ်းအင်အကာအကွယ်ကို ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တတိယဓားချက်၊ စတုတ္ထဓားချက် ဓားချက်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာရာ ထျန်းယွမ်ဇီက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း သူ၏လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပဉ္စမ ဓားချက်၊ ဆဋ္ဌမ ဓားချက်များတွင် ထျန်းယွမ်ဇီက ခြေထောက်များကို အသုံးပြု၍ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းတစ်ပိုင်းလုံး တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဓားအလင်းတန်းက အံ့မခန်း မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကာ ထျန်းယွမ်ဇီ၏ခြေလက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်တောက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားသေးပုံမရချေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် လက်ထဲရှိဓားကို ဆက်လက် လွှဲယမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဓားပေါ်ရှိ သွေးရောင်အလင်းတန်းက အလွန် မှေးမှိန်နေပြီဖြစ်ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင်လည်း အက်ကွဲရာများ ထွက်ပေါ်လာနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ စွမ်းအားကို ၎င်းက ဆက်လက်၍ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့သည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်ကိုယ်တိုင်လည်း အခြေအနေကောင်းလှသည်တော့မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မည်သည့် အသက်စွမ်းအင်ကိုမျှ အာရုံခံ၍ မရနိုင်တော့ဘဲ ဆံပင်များက ဖြူလျော့လျော့အရောင်မှ ခြောက်သွေ့သော အဝါရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အက်ကွဲရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများသာလျှင် ယခင်အတိုင်း ပြတ်သားခိုင်မာနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ထဲရှိ လျှပ်စီးဓားကို အားယူကာ လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး ဤနောက်ဆုံးဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အန်တုခြင်း နတ်ဆိုးဓားချက် ခုနစ်ချက်၊ </p> <p>ဓားချက် ခုနစ်ချက် ပေါင်းစပ်ခြင်း။ </p> <p>အောင်မြင်စွာ ထုတ်ဖော်နိုင်ပါက ကောင်းကင်ကိုပင် အန်တုနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မထုတ်ဖော်နိုင်ပါက အနောက်ဘုံသို့ ခရီးသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်သေသွားမှာကို ကျွန်မ မမြင်ချင်ဘူး” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်ကို ကြင်နာစွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏အသက်စွမ်းအင်များကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ပို့လွှတ်ပေးနေကာ သူ၏နားနားတွင် အတန်တန် တီးတိုးရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်၀န်းများထဲတွင် သူ့အတွက် အဆုံးမဲ့ သနားကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်တောင်ဖျားတွင်မူ ပုံဆောင်ခဲသဖွယ် ပြာလဲ့လဲ့ မျက်ရည်စတစ်စက်က ရေခဲပွင့်လေးအဖြစ် အေးခဲနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် ရေခဲသခင်မအသွင်အပြင်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နွေးထွေးသော နှလုံးသားကိုမူ ဝူယွမ် ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်သေသွားမှာကို ကျွန်မ မလိုလားဘူး... ရှင် သေသွားမှာကို ကျွန်မ မမြင်ချင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က အားပျော့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ ပို့လွှတ်လိုက်သော အသက်စွမ်းအင်များကြောင့် ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် အေးခဲနေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ဝူယွမ်အတွက်မူ အသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် မင်းကိုချစ်တယ်၊ ဟွမ်ဟွမ်”</p> <p> </p> <p>သူက ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ ခေါင်းက အားပျော့စွာ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းဖြင့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ နဖူးလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်ရာ နွေးထွေးမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက နှုတ်ခမ်းမှတစ်ဆင့် ကူးစက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ရနံ့လေးတစ်ခုက သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဤရနံ့လေး၊ ဤမိန်းကလေးက သူ ကာကွယ်ရမည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကပင် ကောင်းကင်အန်တုခြင်း နတ်ဆိုးဓားချက် ခုနစ်ချက်ကို သူ ထုတ်ဖော်ရသည့် အကြောင်းရင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောများ ရုတ်တရက်ထောင်တက်လာသည်။ သူ၏ လေးလံနေသော ညာဘက်လက်က စတင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သတ္တမမြောက် ဓားချက်။</p> <p> </p> <p>“အန်တုခြင်း ဓားချက်”</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားကာ လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဝူယွမ်က နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် ဓားချက် ခြောက်ချက်နှင့် မတူညီဘဲ ဤဓားချက်တွင် မည်သည့်အရောင်အဆင်းမျှ မရှိကာ ဗလာနတ္တိအလား ထင်ရသော်လည်း ဓားအလင်းတန်းက လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခြေလက်များ ပြတ်တောက်နေပြီး မျက်လုဲးများ ပြူးကျယ်နေသော ထျန်းယွမ်ဇီသည် လေဟာနယ်များ တစ်လက်မချင်း ပြိုကျပျက်စီးလာကာ သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခုခံ၍မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပြန်လည်မပြည့်စုံလာသေးသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အား...”</p> <p> </p> <p>အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ခေါင်းအပါအဝင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြေမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသော ဖြူရော်ရော် မူလစိတ်ဝိညာဉ် အလင်းတန်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တိယွမ်ဇီ၊ ပြေးတော့”</p> <p> </p> <p>ထျန်းယွမ်ဇီ၏ မူလစိတ်ဝိညာဉ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တိယွမ်ဇီကိုပင် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် တိယွမ်ဇီမှာ ဝူယွင်နှင့် အဘိုးအိုဖန်ထျန်းတို့၏ မီးလျှံလောင်ကျွမ်းမှု ဒဏ်များကို ခံနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကောင်းမွန်သော နေရာဟူ၍ မကျန်တော့ဘဲ မီးကင်ထားသော ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ တောင့်မခံနိုင်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် အော်ခေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ထျန်းယွမ်ဇီ၊ ငါ့ကို ကယ်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>သူ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုမှ ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်သံ ကြားလိုက်ရသော်ငြား ၎င်းမှာ သူ့ကို အမြန်ထွက်ပြေးရန် ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူက မည်သို့ အထိအခိုက်မရှိ ဆုတ်ခွာနိုင်မည်နည်း။ အဘိုးအိုဖန်ထျန်း၏ ဖန်ထျန်းအစီအရင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီဖြစ်ရာ ရုန်းထွက်ရန်ပင် အခက်အခဲ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထျန်းယွမ်ဇီက မူလစိတ်ဝိညာဥ်နှင့်သာ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူလည်း ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကာ မူလစိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အမြန်မထွက်ပြေးပါက သူ၏ မူလစိတ်ဝိညာဉ်ပင် ပျက်စီးနိုင်ဖွယ်ရာရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မူလစိတ်ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာပြီး လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက် ထွက်ပြေးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ဝူယွင်၏ အစစ်အမှန် နေမင်းမီးတောက်ကြောင့် လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးမြို့တော် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် သုံးဦးအနက် တစ်ဦး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး နှစ်ဦးက ခန္ဓာကိုယ်များ ပျက်စီးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေ အကောင်းဆုံးမှာ ရန်ယွမ်ဇီ ဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းကတည်းက ဝူယွမ်၏နည်းဗျူဟာအရ အဝေးသို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းယွမ်ဇီနှင့် တိယွမ်ဇီ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မူလစိတ်ဝိညာဉ်များဖြင့်သာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီး ထျန်းယွမ်ဇီ၏ မူလစိတ်ဝိညာဉ်မှာလည်း ဝူယွမ်၏လက်ချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ အက်ကွဲနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက အခြားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ဝင်ရောက်ပူးကပ်မည်ဆိုလျှင်တောင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ နှစ်တစ်ရာအတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ထပ်မံတိုးတက်လာရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယွမ်ဂိုဏ်း၏အရှုံးက အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ယခုအချိန်တွင် ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် အလွန်ဆိုးရွားနေပုံပေါ်သည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ဆန္ဒကို အတင်းအဓမ္မထိန်းချုပ်ကာ ကောင်းကင်အန်တုခြင်း နတ်ဆိုးဓားချက် ခုနစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်အပြီးတွင် ဝူယွမ်သည် အသိစိတ်များ လွတ်ထွက်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အသက်စွမ်းအင်များလည်း လုံးဝကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားသိုင်းပညာရပ်က သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အောင်မြင်စွာ ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျင့်စဉ်၏အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်တွင် အသက်စွမ်းအင်များ ပြန်လည် စီးဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သေလုမြောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားမှသာလျှင် အသက်ပြန်လည်ရှင်သန်လာနိုင်ခြင်းသည် ကောင်းကင်အန်တုခြင်း နတ်ဆိုးဓားချက် ခုနစ်ချက်၏ ကောင်းကင်ကို အန်တုနိုင်သော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားသိုင်းပညာရပ်က အချိန်၏စည်းမျဉ်းများ၊ ဝင်စားခြင်း၏ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်များနှင့်ပါ ပတ်သက်ဆက်နွယ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အသက်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်လေးတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ဒဏ်ရာများကို အလျင်အမြန်ပျောက်ကင်းစေနိုင်သော ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်သည့် ကျဲ့အက္ခရာလျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဝူယွမ်အနေဖြင့် ကျဲ့အက္ခရာလျှို့ဝှက်ချက်ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေး၍သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မဟုတ်ပါက မသေသေးသရွေ့ ကျဲ့အက္ခရာလျှို့ဝှက်ချက်က ဒဏ်ရာများကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝူယွမ်၏အသိစိတ်များပါ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည့်အတွက် ကျဲ့အက္ခရာလျှို့ဝှက်ချက်ကို တက်ကြွစွာ အသုံးမပြုနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကိုသာ အားထားရမည်ဖြစ်ပြီး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားမှသာလျှင် အလျင်အမြန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ အကျပ်အတည်းက ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ဝူယွမ်သည် ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည်လည်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ သူမ၏ ဝင်စားခြင်းအမှတ်အသားက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤနိုးထမှုက သူမနှင့် ရေခဲသခင်မ၏ စွမ်းအားများကို ပိုမို ပေါင်းစပ်သွားစေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင်ပင် သူမ၏မျက်လုံးများက မှေးမှိန်သော ရေခဲပြာရောင် သန်းနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်ဘဝအတွေ့အကြုံများ၏ အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝူယွမ်ကိုကြည့်သော သူမ၏အကြည့်များတွင်မူ အချစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်၀န်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြင်နာယုယမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဝူယွမ်ကိုပွေ့ချီကာ အောက်ဘက်ရှိ တောင်ဂိုဏ်းအဖွဲ့ဝင်များရှိရာသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်၊ လင်းတုန်နှင့် အခြားသူများလည်း ဝူယွမ်၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အလျင်အမြန် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းကျူနှင့် စုရိုတို့လည်း မနေနိုင်ဘဲ အနားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မှေးမှိန်သော အသက်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မသေသေးဘူး။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးသတင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ရေခဲသခင်မ၊ သူ့ကို ကျုပ်ဆီသာလွှဲပေးလိုက်ပါ” မဟာရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကြီးက လွင့်မျောလာပြီး ၎င်း၏ကြီးမားလွန်းသော အရွယ်အစားကြီးက လူကြီးတစ်ဦး၏ အရပ်အမောင်းခန့်အထိ သေးငယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာကာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ထဲမှ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသစ်ကိုင်းက ဝူယွမ်ကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး စိမ်းလန်းသော အသက်စွမ်းအင်လှိုင်းလေးများက ဝူယွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ တင်းမာနေသော လေထုထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝူယွင်လေးက မီးတောက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အနားသို့ လွင့်မျောလာကာ ဝူယွမ်ကို မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျီ...”</p> <p> </p> <p>“မေမေ၊ မေမေ၊ မေမေ...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက မျက်လုံးပြူးကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save