Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးကြီး ကျို့ယန်က အရမ်းစိတ်ဓာတ်မကောင်းတာပဲ။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း လူတစ်ဦး၏ နားထဲသို့  တီးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည့်အလား နူးညံ့ပါ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျော့ရှင်းမှုနှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ခန့်ညားမှုတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် လက်ထဲမှ ခေါက်ယပ်တောင်ကို အပျင်းပြေ ခတ်ရင်း ရပ်နေ၏။</p> <p>သူ၏ နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်တို့က သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန် အပေါ် ဝေ့ဝဲသွားပုံမှာ ထိုသူ့ကို အရေးမထားကြောင်း ထင်ရှား‌လှသည်။</p> <p>ဘေးလူများကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုလူငယ်၏ အပြုအမူတစ်ခုတည်းကြောင့်တင်မဟုတ်။ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသူများကလည်း သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်ကို အထင်ကြီးလေးစားပုံ လုံးဝမပြကြခြင်းပင်။</p> <p>‘သူ ဘယ်သူလဲ’</p> <p> </p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန် အပါအဝင် လူအများမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြတော့၏။ ထိုလူသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော်လည်း မြူတစ်လွှာ အုပ်မိုးထားသည့်အလားပေ။</p> <p> </p> <p>ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် မကျင့်ကြံနိုင်သော သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ထိုအချက်ကပင် သူ့ကို ပို၍ ထူးခြားသွားစေသည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းတို့က စကားဆိုလိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချူဖုန်းဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုများ ဖြစ်တည်လာကြ၏။</p> <p>သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“တပည့်တို့ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက လက်တစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်းဆိုသည်။ “နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”</p> <p>ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ လျှပ်စီးအပစ်ခံရသည့်အလား မှင်သက်သွားကြတော့၏။</p> <p>ယဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးမှာ ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသူဖြစ်ပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>“ဒီအဘိုးကြီးက ဌာနမှူးချူ ရောက်လာတာကို မသိလိုက်လို့ ကောင်းကောင်းမကြိုဆိုနိုင်ခဲ့ဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ပွဲကြည့်ရုံ သက်သက်လာတာပါ။ ယဲ့မိသားစုကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ တင့်တယ်ကျော့ရှင်းမှုများသည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အချင်းချင်း ဖြစ်သော်လည်း ကွာခြားချက်မှာ အလွန်သိသာလှ၏။</p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် ချူဖုန်းကို လေးစားစွာ ကြည့်လာသည်။</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်ကို ကဲ့ရဲ့ကြတော့သည်။</p> <p>“ ချူဖုန်းကို ကြည့်လိုက်စမ်း ဒါမှ တကယ့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အစစ်အမှန် ဖြစ်သင့်တဲ့ပုံစံ။ မင်းရဲ့ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းနေပုံက လောကကြီးကို မမြင်ဖူးတဲ့ တောသားတစ်ယောက်လိုပဲ ‘</p> <p>‘မင်းက လဲ့ယန်ဂိုဏ်းအတွက် အရှက်ရစရာပဲ’</p> <p>ချူဖုန်းကို မှတ်မိသွားသည်နှင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်သည် မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ လူတိုင်းသိပြီးသားပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုသည် တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ဦးကို ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သူပေ။</p> <p>ဝါရင့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်များပင်လျှင် သူ့ကို ရန်စရန် တွန့်ဆုတ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ခွန်အား မည်မျှနက်ရှိုင်းသည်ကို မသိကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ယန်ဝေမှာလည်း ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ မေ့လဲချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပြန်လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>ယဲ့မိသားစုဘိုးဘေးသည် ကျို့ယန်၏တုံ့ပြန်မှုကို သတိပြုမိသော်လည်း မီးလောင်ရာ လေပင့်ခြင်း မပြုပေ။ ထိုအစား သူ ချူဖုန်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူ၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့သူတွေပါ။ လူငယ်တွေရှေ့မှာ ရန်ဖြစ်နေတာက သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဖြေရှင်းကြရင် မကောင်းဘူးလား”</p> <p>“အကြီးအကဲယဲ့ စကားက မှန်ပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်း အသာအယာ ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ပိုင်နက်ထဲမှာ လူသတ်တာက ကျွန်တော်တို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ သိက္ခာကိုလည်း ကျဆင်းစေတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး”</p> <p>ယဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးနှင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိကြ၏။</p> <p>ဤလူမှာ လုံးဝ အကျိုးအကြောင်းမသင့်သူတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ချူဖုန်း၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျို့ယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုးကြီး... မြို့ပြင်မှာ ကျုပ်နဲ့ တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရဲလား”</p> <p>ကျို့ယန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားတော့၏။ သူ မာနကို လျှော့ချကာ လျော်ကြေးပေးပြီး တောင်းပန်ရန် အသင့်ပြင်ထားသော်လည်း ထိုသူက ကိစ္စကို ဤအဆင့်ထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ  ငြင်းပယ်လိုက်ပါက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်များကြားတွင် လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>“လူငယ်လေး၊ မင်းက တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း တိုက်ကြတာပေါ့ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p>“ရှေ့က ကြွပါ”</p> <p>ချူဖုန်းက ယဉ်ကျေးစွာ လက်ပြလိုက်၏။</p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>ကျို့ယန် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘိုင်ယွင်မြို့ပြင်ရှိ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး နောက်က လိုက်သွား၏။  ယဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကလည်း သူတို့နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေရာမှ သတိဝင်လာပြီး မြို့ပြင်သို့ အလုအယက် ပြေးထွက်သွားကြ၏။</p> <p>“နေမင်းကိုးစင်း ကောင်းကင်ယံကို လင်းစေ”</p> <p>“ဓားတစ်သောင်းတို့အပြန်”</p> <p>သူတို့ တိုက်ပွဲနေရာသို့ မရောက်ခင် လူအုပ်ကြီးသည် သောင်းနှင့်ချီသော ဓားအလင်းတန်းများ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားကာ ကောင်းကင်မှ နေမင်းကိုးစင်းကို ထိုးဖောက်ပြီး သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>သူတို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ကျိုယန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သား ထိုင်နေပြီး  မျက်နှာမှာလည်း အသက်မဲ့နေသည်။</p> <p>ဌာနမှူးချူက အနီးအနားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူက ထိုလက်မောင်းကို ကျို့ယန်ရှေ့သို့  ပစ်ချပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ်က အမြဲတမ်း စကားတည်တယ်။ ခင်ဗျားကို မသတ်ဘူးလို့ ပြောရင် မသတ်ဘူး။ ဒီလက်မောင်းက ခင်ဗျားအတွက် အပြစ်ဒဏ်ပဲ။ လက်ခံလား”</p> <p>ကျို့ယန်သည် မိမိ၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူရဲ့ ဓားပညာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ။ ဒီအဘိုးကြီး အရှုံးပေးပါတယ်”</p> <p>“နောက်တစ်ခါဆို ပိုသတိထားပေါ့”</p> <p>ထိုနောက်ဆုံးစကားနှင့်အတူ ချူဖုန်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျကာ မျက်နှာပြာနှမ်းနေသော ကျို့ယန်ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် ချူဖုန်းက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်ကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့အကြည့်များတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>“တပည့်ကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ရှောင်ချန်းက ချူဖုန်းကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ကို ထူပေးလိုက်၏။ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ မင်းကို နာကျင်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး”</p> <p>ရှောင်ချန်းက သူ့ဆရာကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိ၏။</p> <p>‘ဆရာ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ၊ ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ တောက်ပမှုကို အစအနလေးတောင် မမီပါလား’</p> <p>သူတို့ စကားပြောဆိုရင်း ယဲ့မိသားစုဆီသို့ ပြန်သွားကြပြီး ဖလှယ်ပွဲတော်ကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးမှာမူ သူတို့နှင့်အတူ ပြန်မလိုက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်၏ ဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p>“တာအိုရောင်းရင်း ကျို့ယန်၊ ကျုပ်အိမ်မှာ အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာ ကုသပါဦး။ ကျုပ်တို့ရဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို ရက်နည်းနည်းလောက် ရွှေ့ဆိုင်းထားလို့ ရပါတယ်”</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်မှာ ထိုစကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခါးသီးသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ညီနောင်ယဲ့ရှေ့မှာ အရှက်ရမိပါပြီ။ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ရဲ့ မောက်မာမှုကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ။ ကျုပ်  ပြန်ပြီး ဒဏ်ရာကုသနိုင်အောင် အရောင်းအဝယ်ကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ကြတာပေါ့”</p> <p>သူသည် ဘိုင်ယွင်မြို့တွင် တစ်စက္ကန့်မှ ဆက်မနေချင်တော့ပေ။ အရှက်ရခြင်းကြောင့်သာမက ချူဖုန်း စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်လည်းပါ၏။</p> <p>ထိုဓားတစ်ချက်မှာ သူ့လက်မောင်းကိုသာ ဖြတ်တောက်သွားသည့်အပြင် တာအိုနှလုံးသားကိုပါ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူသည် ဤတစ်သက် ချူဖုန်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ဘယ်သောအခါမှ ရဲတော့မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ သွားကြစို့”</p> <p>ယဲ့မိသားစုဘိုးဘေးက ပြောရင်းနှင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်သည် ပြတ်တောက်သွားသော ဘယ်ဘက်လက်ကို ကောက်ယူကာ လက်ချောင်းများမှ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ပြန်ယူရန် ကြံလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ ထိတ်လန့်သွားကာ မှင်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ့ဘယ်ဘက်လက်မှ သိုလှောင်လက်စွပ် နှစ်ကွင်းလုံး မရှိတော့ပေ။ ထိုအထဲတွင် ယဲ့မိသားစုဘိုးဘေးနှင့် လဲလှယ်ရန် ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းလည်း ပါဝင်နေ၏။</p> <p>သူ၏ဗလာဖြစ်နေသော လက်ချောင်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း စည်းစိမ်သုံးပုံနှစ်ပုံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်သည် ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ခံစားလိုက်ရ၏။သူ့ နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖွီး</p> <p> </p> <p>ယဲ့မိသားစု ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ကျို့ယန်ကို အမြန်တွဲပေးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“တာအိုရောင်းရင်း ကျို့ယန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်၏ အသံမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။</p> <p>“ချူ... ချူဖုန်း ငါ မင်းနဲ့ တစ်မိုးအောက်မှာ မနေဘူးလို့ ငါကျိန်ဆိုတယ်”</p> <p>ထိုစကားများ ပြောပြီးသည်နှင့် အမြင်အာရုံများ မှောင်အတိကျကာ သတိလစ်လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>ယဲ့မိသားစုဘိုးဘေးမှာ စိတ်ထဲမှသာ သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်နိုင်တော့သည်။ “တာအိုရောင်းရင်းကျို့ယန်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို မနိုင်ဘဲနဲ့ အပိုစကားတွေ ပြောနေတုန်း။ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ထားက တကယ့်ကို လိုအပ်ချက်ရှိနေတာပဲ”</p> <p>ဟတ်ချိုး</p> <p> </p> <p>ယဲ့မိသားစု ခြံဝင်းအတွင်း၌ ချူဖုန်းသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် နှာချေလိုက်သည်။</p> <p>သူ နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>“အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးကျို့ယန်က တကယ့်ကို စိတ်ဓာတ် ကောင်းတာပဲ။ ငါက သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်နှစ်ကွင်းပဲ   ယူလိုက်တာကို ကွယ်ရာမှာ ကျိန်ဆဲနေပြီ”</p> <p>သူ့ဘေးတွင် အကြီးအကဲပင်း၏ မျက်နှာမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည်။ “ဌာနမှူး၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save