Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဌာနမှူးချူက တကယ့်ကို သဘောထားကြီးမားသူပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာလေးတစ်ခုကို သွားသတိရလိုက်မိလို့ပါ”</p> <p>ချူဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး စိတ်အခြေအနေမှာလည်း သိသိသာသာ ကောင်းမွန်သွားပုံရသည်။</p> <p>သူသည် ရှောင်ချန်းနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မင်းတို့ ငါ့နောက် လိုက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရတနာသွားရှာကြတော့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”</p> <p>အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ထူးပြီးနောက် ရှောင်ချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ လူစုခွဲသွားကြသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ဘိုင်ယွင်မြို့စားသည် အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူကို ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဘက်ဝင်းဆီမှာ သီးသန့် စကားပြောဖို့ ဖိတ်ကြားပါရစေ”</p> <p>ချူဖုန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“လမ်းပြပါ”</p> <p>“ကြွပါခင်ဗျာ”</p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့စားသည် ချူဖုန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့ကို နောက်ဘက်ဝင်းဆီသို့ ဂရုတစိုက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွား၏။</p> <p>သူတို့ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် စုဝေးပွဲကြီးမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည် စည်ကားသက်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p>သို့သော် လူအများစုမှာ ခုနက ချူဖုန်း၏ ဓားချက်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲပင်။</p> <p>အချို့ဆိုလျှင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်၏ တိုက်ကွက်မှ အရှိန်အဝါနှင့် စွမ်းပကားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မမြင်လိုက်ရဘဲ နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့သည့်အတွက် နောင်တပင် ရနေကြသေးသည်။</p> <p>နောက်ဘက်ဝင်းအတွင်း၌ ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်က စပ်စုလိုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ညီနောင်ချူ၊ မင်း ရတနာသွားမရှာတော့ဘူးလား”</p> <p>“ရှာတွေ့ပြီးပြီလေ”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောရင်းနှင့် သူ့လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ ထူးခြားဆန်းပြားသော သိုလှောင်လက်စွပ် နှစ်ကွင်း ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ၊ ဒါတွေက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေလား”</p> <p>“အင်း”</p> <p>ချူဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>“အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မှာ သိုလှောင်လက်စွပ် နှစ်ကွင်း ဝတ်ထားတာကို မြင်လိုက်လို့၊ လက်ကို ဖြတ်ပြီး ယူလာလိုက်တာ။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ယောက်ရဲ့ စုဆောင်းမှုက အပြင်မှာ ရောင်းနေတဲ့ အမှိုက်တွေထက်တော့ အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့စားနှင့် အခြားသူများမှာ  ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိ၏။</p> <p>‘’တော်သေးတာပေါ့၊ ဘိုင်ယွင်မြို့က သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်ဘက်က မရပ်တည်ခဲ့လို့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့လည်း အခုလောက်ဆို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံအနွှာခံနေရလောက်ပြီ။ ဒီလူရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ’</p> <p>အကြီးအကဲပင်း  O(≧口≦)O</p> <p>“မင်းကတော့ တကယ့်ကို ဆန်တစ်စေ့တောင် အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူးပဲ။ မင်းရဲ့ ဒီအချက်ကို ငါ သဘောကျတယ်” ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်သည် ပြောလိုက်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ မူလပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ညီနောင်လင်းယုန်ရဲ့ တကယ့်ပုံစံပေါ့။ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ရတာက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ အတွေ့အကြုံ ဖြစ်မှာပဲ”</p> <p>လင်းယုန်ဘုရင်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“သေချာတာပေါ့။ မယုံရင် ဝမ်လီကို မေးကြည့်လိုက်။ အရင်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာတုန်းက ငါ သူ့ကို တော်တော်လေး စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ”</p> <p>လင်းယုန်ဘုရင်၏ မူလပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘိုင်ယွင်မြို့စား၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ရိုသေစွာဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောကြားသည်။”ဆရာတူဦးလေးလင်းယုန် ပြောတာ အမှန်ပါပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ဆရာတူဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို အများကြီး စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါတယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရတော့ ချူဖုန်းက ထိုနှစ်ယောက်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>‘မင်းတို့နှစ်ယောက်... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ’</p> <p> </p> <p>ထိုအတောအတွင်း ရှေ့ဝင်းရှိ ရင်ပြင်၌</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် အရာအားလုံး အေးဆေးဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူကို ချက်ချင်း လိုက်ရှာတော့သည်။</p> <p>“အဖေ၊ အစ်မချင်းဝူ၊ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှမဖြစ်ကြဘူးမလား”</p> <p>ယဲ့နန်ထျန်းမှာ အခုထိ သတိမဝင်သေးပေ။</p> <p>ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာိအိပ်မက်တစ်ခုအလားပင်။</p> <p> </p> <p>သာမန်အားဖြင့် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် သူ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော မြင့်မြတ်သူများပေ။</p> <p>သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နေနေသာသာ တွေ့ဆုံခွင့်ရဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ ယခုတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင်သားဖြစ်သူက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ဦး၏ တပည့်ဖြစ်လာခဲ့ရုံသာမက လဲ့ယန်ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းကိုပင် အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်သွားစေသည်။</p> <p>၎င်းက သူ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မမက်ဖူးသည့်အရာပေ။</p> <p>“အ..အဖေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ရောက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အဖေ့ကို ပြောပြပါဦး”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ဆိုင်ခန်းပေါ်ရှိ သန့်စင်ပြီးသား သံရိုင်းတုံးများကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“အဖေ၊ ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ တစ်နေရာရာကို သွားရအောင်”</p> <p>“အ အေး... အေး...”</p> <p>သားဖြစ်သူ ဤမျှအထိ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့နန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။</p> <p>‘ငါ့သား ပေ့ရွှမ်က နောက်ဆုံးတော့ လူပုံအလယ်မှာ ခေါင်းမော့ရပ်တည်နိုင်တဲ့ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီပဲ’</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ယဲ့မျိုးနွယ်စုမှ စောင့်ကြပ်သူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်သည်။ သူက လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကို၊ ကျွန်တော်တို့ကို တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား၊ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ”</p> <p>ထိုစောင့်ကြပ်သူမှာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်နှင့် အခြားသူများကို ကြိုဆိုရန် တာဝန်ပေးခြင်း ခံထားရသူဖြစ်သဖြင့် အမြန်ပင် ပြန်လည်ဖြေ၏။</p> <p>“ညီလေး ပေ့ရွှမ်၊ အရမ်းကြီး ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့။ ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲဥစ္စာ။ ဦးလေးနဲ့ ညီမလေး၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ကြပါ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့ဖခင်၊ အစ်မချင်းဝူနှင့် ဖုန်းချုံယွီတို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>မကြာမီ ညဦးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>ယဲ့မျိုးနွယ်စု၏ နောက်ဘက်နေအိမ်ဝင်းမှာ မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး အသက်ဝင်စည်ကားလျက်ပင်။</p> <p>ယဲ့မျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးသည် အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီးဌာနမှူးချူသည် ဘယ်ဘက်က ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။ တက်ရောက်လာကြသည့် တပည့်များကလည်း အစီအစဉ်အလိုက် ဝင်ရောက် ထိုင်ကြသည်။</p> <p>မူလက ယနေ့ည၏ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်မှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မွန်းတည့်ချိန်မှာပင် သူ၏ နောက်လိုက်များနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသောကြောင့် ဤညစာစားပွဲတွင် ဌာနမှူးချူမှာ သဘာဝကျကျပင် အဓိက အာရုံစိုက်ခံရသူ ဖြစ်လာသည်။</p> <p>ဝိုင်သုံးခွက်ခန့် သောက်ပြီးနောက်၊</p> <p> </p> <p>ယဲ့မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးသည် သူ့ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဌာနမှူးချူကို ရိုသေစွာ ကမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ၊ ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ ယဲ့မျိုးနွယ်စုက အကြီးအကဲကို ကောင်းကောင်းမဧည့်ခံနိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာ အပြစ်မယူပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေ၏။ “စီနီယာက အရမ်းကြီး ယဉ်ကျေးနေပါပြီ။ ကျွန်တော်ကသာ ကြိုတင် အသိမပေးဘဲ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ အပြစ်ရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာပဲ ရှိတာပါ။ ဒီဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကျွန်တော်ကပဲ စီနီယာ့ကို ပြန်ပြီး ဂါရဝပြုပါရစေ”</p> <p>ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ချူဖုန်းသည် မည်သည့်သူနှင့်မဆို သင့်တော်သလို စကားပြောဆိုတတ်သည့် ပညာကို တတ်ကျွမ်းထားသည်။</p> <p>သူ၏အပြုအမူမှာ ဟန်ဆောင်မှု အစအနမျှမရှိဘဲ သဘာဝကျချောမွေ့လှ၏။</p> <p>ဝိုင်သောက်ပြီးနောက်၊</p> <p>ယဲ့မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးက သူ့ခွက်ကို ချပြီး စကားဆိုသည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ၊ ကျွန်တော် အနည်းငယ် ရဲတင်းတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်လို့ပါ။ အကြီးအကဲ စိတ်မရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>“မေးပါ”</p> <p>ချူဖုန်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ ယဲ့ဘိုးဘေးက စကားဆိုလာသည်။</p> <p>“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်က အခုတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ ယဲ့မျိုးနွယ်စုဆီ လာတာက ကျွန်တော်နဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ခုနက ကျွန်တော် အဲ့ဒီအရောင်းအဝယ်ကို ဆက်လုပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းတဲ့အခါ သူက ငြင်းပယ်ခဲ့ပါတယ်”</p> <p>သူက အသေးစိတ် ရှင်းမပြသလို သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်၏ မူလစကားများကိုလည်း ပြန်မပြောပေ။</p> <p>ချူဖုန်းအနေဖြင့် ဆိုလိုရင်းကို နားလည်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်၏။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။ “ကျို့ယန်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ဟောင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ အမှန်ပါပဲ။ စီနီယာယဲ့က ဘာကို အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ”</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရတော့ အခန်းထဲရှိ လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အမျိုးမျိုး ဖြစ်သွားကြသည်။ အချို့က သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် မအံ့ဩကြသော်လည်း ယခင်က မသိရှိခဲ့ကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ချူဖုန်း အပေါ်လေးစားမှုမှာ နောက်တစ်ဆင့်တက်သွားတော့၏။</p> <p>နောင်တွင် ဌာနမှူးချူ၏ တပည့်များနှင့် ဝေးဝေးနေရန်နှင့် သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ရန်မစမိရန် စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ယဲ့မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးက ရယ်မောလိုက်၏။ “ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်နဲ့ ကျွန်တော် လဲလှယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းက ကောင်းကင်မီးတောက် တစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ မီးတောင်ကထွက်တဲ့ ကျောက်မီးတောက် ပါ။ အဲ့ဒါက ကောင်းကင်မီးတောက် အမျိုးအစား (၁၀၈) မျိုးထဲက တစ်ခုပေါ့။ ဌာနမှူးချူက ကျွန်တော်တို့ ယဲ့မျိုးနွယ်စုနဲ့ အဲ့ဒီအရောင်းအဝယ်ကို ဆက်လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမလားဆိုတာ သိချင်ပါတယ်”</p> <p>“ကျောက်မီးတောက်လား။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲ့ဒါက မြေကမ္ဘာမီးတောက် အမျိုးအစား ဖြစ်ပေမဲ့ ကောင်းကင်မီးတောက် စာရင်းမှာ အဆင့် )၂၃)ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါက တိုက်ခိုက်ရေးမှာတင် မဟုတ်ဘဲ သူတော်စင်လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်တဲ့နေရာမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။ စီနီယာယဲ့က အဲ့ဒါနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ဘာကို ကမ်းလှမ်းထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းသည် ထိုမီးတောက်အကြောင်းကို ဖော်ပြရင်း နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအဘိုးဂကြီးကျို့ယန်မှာ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ညရောက်ပါက ထိုသိုလှောင်လက်စွပ်များထဲက ပစ္စည်းများကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရမည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူရဲ့ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပုံကတော့ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ဒီနေ့တော့ အမှန်ပဲဆိုတာ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရပြီ”</p> <p>ယဲ့ဘိုးဘေးက ချီးကျူးစကား ဆို၏။</p> <p>“ဒါက ကျွန်တော် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကျို့ယန်နဲ့ လဲလှယ်ဖို့ မူလက စီစဉ်ထားတဲ့ စာရင်းပါ။ ခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့အနေနဲ့ အဲ့ဒီစာရင်းပေါ်မှာ နောက်ထပ် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုထည့်ပေးဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်”</p> <p>သူပြောရင်းနှင့် ချူဖုန်းထံသို့ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို စားပွဲပေါ်မှတစ်ဆင့် အသာအယာ လျှောပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချူဖုန်းသည့် သူ့နတ်ဘုရားအာရုံ ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ အတွင်း၌ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များသာမက သူတော်စင်လက်နက် သွန်းလုပ်ရန်အတွက် ရှားပါးသတ္တုရိုင်းများနှင့် တန်ဖိုးကြီးရတနာ အများအပြား ပါဝင်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကောင်းကင်မီးတောက်တစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ရန်အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပါ၏။ သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်ချလိုက်သည်။ “စီနီယာယဲ့က ကျွန်တော်နဲ့ ခင်မင်ဖို့ စိတ်ရင်းနဲ့ ဆန္ဒရှိနေမှတော့ ကျွန်တော် ဒီအရောင်းအဝယ်ကို သဘောတူပါတယ်။ အဲ့ဒီ နောက်ထပ် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ ပိုထည့်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအစား တခြားအမျိုးအစားတူတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ချင်ပါတယ်။ စီနီယာ ဘယ်လိုထင်လဲ”</p> <p>ယဲ့မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ “ဌာနမှူးချူက တကယ့်ကို သဘောထားကြီးမားသူပဲ။ ဒါဆိုရင် အကြီးအကဲ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save