Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၇) </h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ၊ တကယ်ကို နားလည်သွားပါပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်လှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန အတွင်းရှိ လူအားလုံး အိပ်မောကျနေကြပြီ။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အထိ ကျင့်ကြံလေ့ရှိသော ရွှီချိုက်ချန်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့ပင်လျှင် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြလေသည်။</p> <p>သီးသန့်စံအိမ်တစ်ခုအတွင်း၌ အိပ်ပျော်နေသော နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် နတ်ဘုရားတောင်တစ်ခုပေါ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေ၏။</p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက နျဲ့ရှို့ယွမ်၏လက်ထဲရှိ စာအုပ်မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် နန်ဟွာကျင့်ဟူသော စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ ငါက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အေးအေးလူလူ ရှိနေသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>“ဘာလို့ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်နေရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီစာအုပ်ကို အမှန်တကယ် နားလည်ဖို့နည်းလမ်းက အိပ်မက်ကတစ်ဆင့်ပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတစ်သက်လုံး ရှာဖွေနေတဲ့အရာက ဒီစာမျက်နှာတွေကြားထဲမှာပဲ မြှုပ်နှံထားတာလား”</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ဒီစာအုပ်ကို မြင်မက်နေမှတော့ နည်းနည်းလောက် ဖတ်ကြည့်တာပေါ့”</p> <p>သူသည် နန်ဟွာကျင့်ကျမ်းစာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးအခန်းဖြစ်သည့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လှည့်လည်ခြင်း မှစတင်၍ ဖတ်ရှုလေတော့သည်။</p> <p>“မြောက်ဘက်သမုဒ္ဒရာတွင် ငါးတစ်ကောင်ရှိ၏၊ ၎င်း၏အမည်မှာ ခွန် ဟု ခေါ်တွင်စေ...”</p> <p>အချိန်သည် တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖတ်ရှုလိုက်တိုင်း သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပိုမိုတောင့်တင်းလာသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏နှလုံးသားအတွင်းရှိ အတွင်းနတ်ဆိုးများမှာလည်း ကြီးထွားလာသည်။</p> <p>“အသက်ဓာတ်ကို ပျိုးထောင်ခြင်း၏ နည်းလမ်းမှာ သဘာဝအတိုင်း လိုက်လျောညီထွေရှိရန်၊ ခံစားချက်များကို မေ့ပျောက်ရန်နှင့် ပြင်ပအရာဝတ္ထုများ၏ အနှောင်အဖွဲ့ကို မခံယူရန်သာ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ထိုစာကြောင်းကို ဖတ်မိသောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ညင်သာစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p>ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်လိုက်တိုင်း တစ်ချိန်က ကြီးထွားနေခဲ့သော နှလုံးသားနတ်ဆိုးမှာ သိသိသာသာ သေးသိမ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ အားလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ တကယ်ကို နားလည်သွားပါပြီ”</p> <p>“စစ်မှန်တဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ရရှိဖို့ဆိုတာ သဘာဝအတိုင်း လိုက်လျောညီထွေနေထိုင်ရမယ်၊ ခံစားချက်တွေကို မေ့ပျောက်ရမယ်၊ လောကီအာရုံတွေရဲ့ အနှောင့်အယှက်ကို မခံရဘဲ နေရမယ်။ ဝိုင် ယူခဲ့စမ်း”</p> <p>သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဝိုင်ဘူးတစ်ဘူးမှာ လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ထိုဝိုင်ဘူးကို ဆွဲယူကာ တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင်သောက်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွမ်းကျိုးဟာ တစ်ခါက သူကိုယ်သူ လိပ်ပြာတစ်ကောင်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီနေ့ ငါ နျဲ့ရှို့ယွမ်ဟာလည်း ဒါဟာ တကယ့်အိပ်မက်လား၊ မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ ဝဝလင်လင် သောက်မယ်၊ အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်မယ်၊ ပြီးတော့ စစ်မှန်တဲ့ လွတ်လပ်မှုအနှစ်သာရကို နားလည်အောင် လုပ်မယ်”</p> <p>ဝိုင်များက အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။</p> <p>အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ အိပ်မက်ကမ္ဘာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် နိုးလာခဲ့ရာ မိမိကိုယ်ကို ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်သား တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>စက္ကူပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် တို့ကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ တကယ်ပဲ အဆင့်ငယ်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် ရဲ့ နဝမအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ”</p> <p>“အိပ်မက်ထဲမှာတင် လွတ်လပ်မှုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အတွင်းနတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းရင်း ငါ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကိုလည်း အသစ်ပြန်လည် ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ပြီ”</p> <p>ဤအချိန်တွင် နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ အကြည့်တို့သည် သူ၏ဘေးရှိ နန်ဟွာကျင့်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>အိပ်မက်ထဲတွင် သူခံစားခဲ့ရသည့် အတားအဆီးမဲ့သော လွတ်လပ်မှုမှာ အလွန်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏တစ်သက်တာတွင် တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးသော ခံစားချက်မျိုးပင်။</p> <p>ယခုဆိုလျှင် သူသည် ကျင့်ကြံရန်အတွက် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဝိုင်ကို အားကိုးနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>“ဆရာက တကယ်ကို သူတော်စင်လောင်းပါပဲ”</p> <p>ထိုသို့ ရေရွတ်ပြီးနောက် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး ပင်မခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>[ဒင် တပည့် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် နန်ဟွာကျင့်ကျမ်းစာမှတစ်ဆင့် လွတ်လပ်မှုအနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ ပိုင်ရှင်အား ဆုလာဘ်အဖြစ် တာအိုအနှစ်သာရ +၅ ပေးအပ်လိုက်ပါသည်]</p> <p>ရင်းနှီးနေသော စက်ရုပ်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခုက တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မောကျနေသော ချူဖုန်းကို နှိုးလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွား၏။</p> <p>“ဒါကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်တယ်လို့ ခေါ်တာလား။ ထင်တဲ့အတိုင်း ကျွမ်းဇီ ရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို ပညာရှိလက်ရာပဲ။ ရှို့ယွမ်တစ်ယောက် နန်ဟွာကျင့်ကနေ နောက်ထပ် ဘာတွေ နားလည်သွားဦးမလဲဆိုတာ သိချင်မိသား”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် တစ်ညတည်းနှင့် လွတ်လပ်မှုအနှစ်သာရကို နားလည်သွားသည့်အပေါ် ချူဖုန်း အလွန်အမင်း မအံ့သြမိပေ။ အကြောင်းမှာ ဤလူမှာ တာအိုကို ရှာဖွေရာတွင် ပါရမီထူးသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ယခင်က သူသည် သူ၏ အတွင်းနတ်ဆိုးကိုသာ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု နန်ဟွာကျမ်းမှတစ်ဆင့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူသည် ဘဝသစ်ကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မျက်နှာသစ် သန့်စင်ပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် ယပ်တောင်ကို အေးအေးလူလူ ခတ်ရင်း ဝင်းအတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဟန်ပင်းနှင့် ချူချိုက်ယီတို့သည် နောက်ဆုံးဟင်းလျာနှစ်ပွဲကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြပြီး၊ ချင်းချင်းက ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ပြင်ဆင်နေသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ချင်းချင်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ “ပန်းကန်နဲ့ တူ နောက်ထပ်တစ်စုံ ထပ်ထည့်လိုက်ဦး။ ရှို့ယွမ် မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p>ချင်းချင်းသည် သူမဆရာ၏ စကားအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ မေးခွန်းမထုတ်ပေ။</p> <p>သူမဘေးတွင်ရှိသော ဝမ်ပေါင်လဲ့ကမူ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ၊ ဦးလေးနျဲ့က ပုံမှန်ဆို မနက်စာ မစားတတ်ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>ချူဖုန်းက တမင်တကာ အဖြေကို လျှို့ဝှက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း မကြာခင် သိရမှာပါ”</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ကျော့ရှင်းခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး စံအိမ်အတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p>“တပည့် နျဲ့ရှို့ယွမ်၊ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>ဝင်လာသည်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ချူဖုန်းကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ဘေးတွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ ယခင်ထက် ဆယ်နှစ်ကျော်ခန့် ပိုမိုနုပျိုသွားသော ဆရာတူဦးလေးနျဲ့ကို ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p>“အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p>ချူဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို နျဲ့ရှို့ယွမ် အကုန်မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် မူလက ဆရာကို အံ့အားသင့်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူမှာ အရာအားလုံးကို ကြိုတင်မြင်ထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“ဆရာတူဦး... ဆရာတူဦးလေးနျဲ့၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို ပြောင်းလဲသွားတာလဲ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သူ၏ရှေ့မှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထူးခြားနေသော ပုံရိပ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ လွတ်လပ်မှုရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်သွားတာလေ။ ငါ့နှလုံးသားထဲက နတ်ဆိုးကို ချိုးနှိမ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ တာအိုနှလုံးသားကို အသစ်ပြန်လည် ပုံဖော်နိုင်ပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့လို့ပဲ”</p> <p>ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် ရှိနေသူအားလုံး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။</p> <p>ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ယဲ့ပေ့ရွှမ်ပင်လျှင် နျဲ့ရှို့ယွမ်ကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>‘တာအိုနှလုံးသားကို အသစ်ပြန်ပုံဖော်တာတဲ့လား... ဆရာ့မှာ တကယ်ပဲ ဒီလိုနည်းစနစ်မျိုး ရှိနေတာလား။ ဆရာက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ။ ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ဘာလို့ ဆရာ့ကို မတွေ့ခဲ့ရတာလဲ’</p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ် ရှို့ယွမ်။ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူး”</p> <p>ချူဖုန်းက နျဲ့ရှို့ယွမ်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“အခု မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဘာသံသယတွေ ကျန်သေးလဲ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ဆရာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေတာလေး တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်”</p> <p>“ပြောလေ”</p> <p>ချူဖုန်းက ဆိုသည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အရင်က ကျွန်တော်က ဓားလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့တာကလည်း ဓားဆန္ဒ ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အခု ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ ဓားဆန္ဒ မရှိတော့ဘဲ လွတ်လပ်မှုအနှစ်သာရပဲ ရှိနေတာလဲ”</p> <p>ချူဖုန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ယပ်တောင်ကို အေးအေးလူလူ ခတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အကြောင်းပြချက်က ရိုးရိုးလေးပါ။ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဓားမရှိတော့ရင် အတားအဆီးမဲ့တဲ့ လွတ်လပ်မှုပဲ ရှိတော့လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ဓားဆန္ဒဟာ လွတ်လပ်မှုအနှစ်သာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ။ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဓားရှိနေမယ်ဆိုရင် ဓားဆန္ဒက သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ထွက်လာမှာပဲ။ မယုံရင် ကိုယ့်ဘာသာ စမ်းကြည့်လိုက်လေ။”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ့ဆီက ဓားတစ်လက်လောက် ခဏငှားလို့ ရမလား”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဓားက မင်းနှလုံးသားထဲမှာ ရှိနေရင် ဆရာက ဘာလို့ ငှားပေးဖို့ လိုဦးမှာလဲ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို စတင် ပုံဖော်ကြည့်လိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဓားပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p>ချွမ်</p> <p>ဓားစွမ်းအင်တန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုဓားစွမ်းအင်အတွင်း၌  ပြင်းထန်ပြီး ထင်ရှားလှသော ဓားဆန္ဒကို လူတိုင်း ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သောအရာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဟန်ပင်းက အလိုအလျှောက်ပင် မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဆရာ၊ ကျင့်စဉ်ဆန္ဒတွေက တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲနိုင်တာလား”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “သာမန်အခြေအနေမှာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ယဲ့ပေ့ရွှမ်သာ ဟုန်မန်ဆန္ဒကို နားလည်သွားမယ်ဆိုရင် သူက အဲ့ဒါကို တခြားဆန္ဒ အမျိုးအစားပေါင်း မြောက်မြားစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဦးလေးနျဲ့အတွက်ကတော့ သူက ဓားဆန္ဒကို နားလည်ပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့၊ မနေ့ညက ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားတဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒါက လွတ်လပ်မှုအနှစ်သာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။”</p> <p>“ဒါဟာ ရှို့ယွမ် အရင်က နားလည်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို အခု သူက စိတ်တိုင်းကျ လွတ်လပ်စွာ အသုံးချနိုင်ပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ”</p> <p>“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ချူဖုန်းကို ဦးညွှတ်လိုက်၏။ “ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တပည့်ဖြစ်သူကတော့ အခုကစပြီး ဝီရိယရှိရှိ ကျင့်ကြံပါတော့မယ်။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ကို ကတိတွေ ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်း တကယ်ယုံကြည်တဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေသရွေ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို မင်း ရှာတွေ့မှာပါ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ဆရာ့ရဲ့ ဆုံးမစကားကို တပည့် အမြဲမှတ်သားထားပါ့မယ်”</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဟန်ပင်းနှင့် ချူချိုက်ယီတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု တပြိုင်နက် ပေါ်လာ၏။</p> <p>‘ငါတို့လည်း ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံပြီး ဆရာ့ကို စိတ်မပျက်စေရဘူး’</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save