Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ ခေတ်တွေပြောင်းသွားပြီဗျ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“နှစ်သစ်ကူးဖို့ နီးလာပြန်ပြီပေါ့”</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ ပင်မဝင်းထဲ၌ ရပ်နေရင်း ချူဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>သူ ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာကတည်းက နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆင်နွှဲဖူးသေးချေ။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ တစ်နှစ်ဆိုသောအချိန်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားတတ်သည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤတစ်နှစ်တာအတွင်း သူ၏တပည့်များအားလုံး တိုးတက်မှုအသီးသီး ရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ချောင်ရို့ချန်သည် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ် သတ္တမအဆင့်၊ ချင်းချင်းက တတိယအဆင့်၊ ဝမ်ပေါင်လဲ့က စစ်မှန်ကံကြမ္မာ အဋ္ဌမအဆင့်၊ ယဲ့ပေ့ရွှမ်က တာအိုတည်ဆောက်ခြင်း</p> <p>နဝမအဆင့်နှင့် ရွှီချိုက်ချန်မှာ တာအိုတည်ဆောက်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့်သို့ အသီးသီး ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဤတိုးတက်မှုများကြောင့်ပင် ချူဖုန်း၏ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်းမှာ (၂၆၀)နှစ် တိုးလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ စုစုပေါင်း နှစ်ပေါင်း (၁၈၀၀)သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>သို့သော် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် ရှေ့သို့ဆက်လက်တက်လှမ်းရန်မှာ ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်းတစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ မမူတည်တော့ဘဲ တာအိုအနှစ်သာရ များကို နားလည်သဘောပေါက်မှုအပေါ်တွင်လည်း မူတည်နေ၏။</p> <p>လက်ရှိတွင် ချူဖုန်းသည် တာအိုအနှစ်သာရ (၄၀)အထိ နားလည်ထားပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းများအကြားတွင် အလယ်အလတ်အဆင့်ခန့် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်မှ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် အနည်းဆုံး တာအိုအမှန်တရား (၈၁) ခုကို နားလည်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့်(၉) ဂဏန်း (၉) ကြိမ်မြောက် ဟူသော မင်္ဂလာရှိသောဂဏန်းအရ မိမိကိုယ်ပိုင် တာအိုနိယာမများ ကို စတင်တွက်ချက်ဖော်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတိုင်းက (၈၁)ခုနှင့်တင် တာအိုနိယာမကို ဖော်ထုတ်ကြသည်မဟုတ်ပေ။ အချို့မှာ အခု (၁၀၀)ပြည့်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကြသည်။</p> <p>တာအိုအနှစ်သာရ (၁၀၀)ကို နားလည်ထားသူ မည်သူမဆို တာအိုနိယာမတစ်ခုကို သေချာပေါက် ဖော်ထုတ်နိုင်စွမ်းရှိ၏။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ အခြေခံအဆင့်တာအိုနိယာမသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>ပြီးပြည့်စုံသော တာအိုနိယာမတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရန်အတွက်မူ တာအိုအနှစ်သာရ (၉၉၉)ခုကို စုဆောင်းရမည်ဖြစ်၏။</p> <p> ချူဖုန်း၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တာအိုအနှစ်သာရ (၉၉၉)ခုကို စုဆောင်းရန်။</p> <p>ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် သူ၏နောက်ဆုံးရတပည့်အသစ်နှစ်ဦးကို သတိရသွား၏။</p> <p>“ဟန်ပင်းနဲ့ ချိုက်ယီတို့ အဲ့ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကရော ဘယ်လိုနေလဲမသိဘူး”</p> <p>သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီသွားကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော စက်ရုပ်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခုက စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟည်းလာသည်။</p> <p>[ဒင် တပည့် ဟန်ပင်းသည် အသက်ရှည်ကျမ်း၏ ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အဆင့်ငယ်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ပိုင်ရှင်အား ဆုလာဘ်အဖြစ် အသက်ရှည်ကျမ်း ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်နှင့် ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်း (၁၀) နှစ် ပေးအပ်လိုက်ပါတယ်]</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချူဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ဒါက ဟန်လေး ငါ့ကိုပေးတဲ့ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ပေါ့။ မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး”</p> <p>သူသည် ပြုံးလျက် ဟန်ပင်းရှိရာ ခြံဝင်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ တောင်တံခါးဝတွင်၊</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာရာ ကင်းလှည့်နေသော တပည့်များ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွား၏။</p> <p>ကင်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် တပည့်အချို့မှာ အမြန်ချဉ်းကပ်လာပြီး လှမ်းမေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p>ရောက်ရှိလာသူမှာ ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူများဖြင့် အဖိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p>သူက တပည့်များကို ပြုံးပြလိုက်သည်။”ဒီအဘိုးကြီး မိုယု ဟာ တစ်ချိန်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီနေ့တော့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ဆီ အလည်လာတာပါ။ ဒါကတော့ အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသား တံဆိပ်ပြားပါ”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် မိုယုက ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က တံဆိပ်ပြားကို လက်ခံကြည့်ရှုစစ်ဆေးရာ ၎င်းမှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ တံဆိပ်ပြားဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သွားသည်။</p> <p>သို့သော် တံဆိပ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်တုံးမှာ ထွက်ခွာပြီးဟု ဖော်ပြနေသဖြင့် ဤစီနီယာမှာ ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>“စီနီယာရောက်လာတာပဲ။ ဘယ်အကြီးအကဲနဲ့ တွေ့ချင်လို့လဲခင်ဗျာ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်”</p> <p>မိုယုက ပြုံးလိုက်၏။ “ငါ ပြင်ပရေးရာဌာန က အကြီးအကဲပိုင်ကို လာတွေ့တာပါ။ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်ပေါ့။ ကူညီပေးပါဦး”</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြင်ပရေးရာဌာနမှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်နေသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏အမူအရာမှာ ပိုမိုရိုသေသွားသည်။</p> <p>“စီနီယာ၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါခင်ဗျာ။”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လေချွန်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်လင်းယုန်တစ်ကောင် အုပ်စုရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ပြင်ပရေးရာဌာနရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ပင် မရှိသေးမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ဟိန်းထွက်လာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးမို။ ဒီနေ့ ဘယ်လေတိုက်လို့ ရောက်လာတာလဲဗျ”</p> <p>စကားပင် မဆုံးသေးမီ အကြီးအကဲပိုင်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး မိုယုရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။</p> <p>မိုယုက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက စကားပြောရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်ဆုံး ဝိုင်အတူသောက်ကြတာပေါ့။ ပြီးမှ အကြောင်းစုံ ရှင်းပြမယ်”</p> <p>“ဒါပေါ့၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မိုယွိုကို ပြင်ပရေးရာဌာနရှိရာသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။</p> <p>ပြင်ပရေးရာဌာနအတွင်းရှိ သီးသန့်စံအိမ်တစ်ခုတွင်။</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးမို၊ ကျွန်တော်တို့ မဆုံဖြစ်တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်သွားပြီနော်”</p> <p>မိုယုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ ကုန်သွားခဲ့ပြီ။ ငါ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ထွက်သွားတုန်းက မင်းနဲ့ငါက အတွင်းစည်းတပည့်တွေပဲ ရှိသေးတာ။ အခုတော့ မင်းက တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ရယ်မောလိုက်၏။ “ အကြောင်းမရှိဘဲ ဘုရားကျောင်း မရောက်ဘူးဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက် စီနီယာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ”</p> <p>မိုယုက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ ယင်းအစား သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်၏ စွမ်းအားလှိုင်းများက စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်မှာ ထိုပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွား၏။</p> <p>“စီနီယာ... နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာအတွင်းမှာတင် စီနီယာက နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားတာလား”</p> <p> </p> <p>မိုယုက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>“အခက်အခဲတွေက လူကို တိုးတက်စေတာပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာအတွင်းမှာ ငါ ဘဝရဲ့ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျပေါင်းစုံကို ကြုံခဲ့ရတယ်။ တစ်ချိန်တုန်းကဆို မိုမိသားစုဟာ လုံးဝပျက်စီးတော့မဲ့ အခြေအနေအထိတောင် ရောက်ခဲ့တာ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲပိုင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူ၏စီနီယာမှာ ထိုပဋိပက္ခအတွင်း သေဆုံးသွားပြီဟု သူယုံကြည်ခဲ့၏။</p> <p>သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရုံတင်မကဘဲ ယခုကဲ့သို့ ပိုမိုသန်မာလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင်ကသာ သက်သောင့်သက်သာ နေလွန်းသလိုပင်။</p> <p>“ဒါဆို စီနီယာက ဒီနေ့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို စစ်ကူတောင်းဖို့ လာတာလား။ ထျန်းတောက်စံအိမ် ကို ပြန်သိမ်းဖို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီ လိုချင်လို့လား”</p> <p>မိုယုက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ဒီတစ်ခေါက်လာတာ ပေါင်လဲ့ကို လာခေါ်တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ငါ သူ့ကို ဒီကို လျှို့ဝှက်ပြီး ကိုယ်တိုင် လာပို့ခဲ့တာလေ။ သူ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ထဲကို ဘေးကင်းကင်း ဝင်သွားတာကို ကြည့်ပြီးမှပဲ ငါက စွန့်စားပြီး နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့တာ။”</p> <p>“အခု ငါ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီဆိုတော့၊ ပေါင်လဲ့ကို ပြန်ခေါ်သွားရမှာပေါ့။ မိုမိသားစုရဲ့ ကောင်းကင်ဓားသိုင်း ကို သင်ပေးဖို့ရယ်၊ ငါနဲ့အတူ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို ပြန်သိမ်းဖို့”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင် နားထောင်နေရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဒါဆို တူလေးဝမ်က စီနီယာရဲ့ မြေးပေါ့။ ဝမ်တောက်တံဆိပ်ပြားနဲ့ ရောက်လာတာ မဆန်းတော့ဘူးပဲ။ ဝမ်မိသားစုက ကလေးတစ်ယောက်ဆီမှာ ဘာလို့ မိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ တံဆိပ်ပြား ရှိနေတာလဲလို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားနေခဲ့တာ”</p> <p>စကားတဝက်အရောက်တွင် အကြီးအကဲပိုင်၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးမို၊ စီနီယာ အမှောင်ထဲက ထွက်လာပြီးကတည်းက ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ လတ်တလော အခြေအနေတွေကို စုံစမ်းကြည့်သေးလား”</p> <p>မိုယုက ခေါင်းခါပြ၏။</p> <p>“ငါ့မြေးကို ရှာဖို့ပဲ စိတ်စောနေတာလေ။ အတင်းအဖျင်းတွေ နားထောင်ဖို့ ဘယ်မှာ အချိန်အားမှာလဲ”</p> <p>“မဆန်းတော့ပါဘူး”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သို့သော် မိုယု၏ အမြင်တွင်မူ ထိုအမူအရာမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူ၏မျက်နှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွား၏။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးပိုင်၊ ပေါင်လဲ့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ။ ဒီလောကမှာ သူတော်စင် ဒါမှမဟုတ် မဟာသူတော်စင် တွေ ဆင်းမလာသရွေ့တော့ တူလေးဝမ်ကို ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ စီနီယာနဲ့ လိုက်သွားလိမ့်မယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။ ခေတ်တွေက ပြောင်းသွားပြီဗျ”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပါးနပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ မိုယုသည် အကြီးအကဲပိုင်၏ စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်၏။ မိုမိသားစု၏ ကောင်းကင်ဓား အမွေအနှစ်မှာ မှေးမှိန်သွားပြီဟု သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုနေခြင်းပင်။</p> <p>အကယ်၍ ညီလေးပိုင်မှာ အင်အားကြီးသူကို ဖားပြီး အင်အားနည်းသူကို နှိမ်တတ်သူမဟုတ်ကြောင်း သူ မသိထားပါက ထိုနေရာမှာတင် ပေါက်ကွဲမိပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးပိုင်၊ ငါ့ကို အဖြေကို ပြောစမ်းပါ”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ပြုံးလိုက်၏။ “စီနီယာက အဖြေလိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ကို လိုက်ခဲ့ပါ”</p> <p>ခွမ်း</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မိုယုသည် သူ့လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲလိုက်၏။</p> <p>ထိုရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် စံအိမ်အတွင်းရှိ လူအားလုံး ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က မိုယုကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာ... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒေါသထွက်သွားတာလဲ”</p> <p>မိုယုက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ညီလေးပိုင်၊ မင်းက မေးရဲသေးတယ်ပေါ့။ ငါ့ရဲ့ မိုမျိုးနွယ်အဆက်အနွယ်က ဝမ်တောက်တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို လာတာကို၊ မင်းတို့ရဲ့ ပြင်ပရေးရာဌာနက သူ့ကို သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနကို ပို့လိုက်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါ ငါတို့ မိုမိသားစုရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်မှာ ထိုစွပ်စွဲချက်အပေါ် စိတ်မဆိုးပေ။ ယင်းအစား သူက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာ ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်နေပါစေ၊ အခုချက်ချင်းကြီး ဒေါသမပေါက်ကွဲပါနဲ့ဦး။ အရင်ဆုံး သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနကို သွားပြီး  တူလေးဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ အဲ့ဒီကျမှ စီနီယာ ကြိုက်တာပြောပါ”</p> <p> ပြုံးနေသောသူကို မည်သူမျှ လက်ဖြင့် မရိုက်ရပေ။</p> <p>မိုယုသည် မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ။ မင်းတို့တွေ ပေါင်လဲ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ကိုင်တွယ်ထားသလဲဆိုတာ  ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရသေးတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save