Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြီးအကဲမို၏ တုန်လှုပ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ ခဏနေရင် ဘာပဲမြင်မြင် ဘာမှဝင်မပြောပါနဲ့ ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့”</p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေရင်း အကြီးအကဲပိုင်က အထူးတလည် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီအဘိုးကြီး နားလည်ပါတယ်”</p> <p>မိုယုသည် ဂျူနီယာညီလေးပိုင်မှာ ဘာကြောင့် ဤမျှအလုပ်ရှုပ်ခံကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ဆိုသည်မှာ ဖျက်သိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p>အကယ်၍ သူ့ချစ်လှစွာသော မြေးလေးသာ ထိုနေရာတွင် မတရားနှိပ်စက်ခံထားရပါက ထိုလူများကို ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထား၏။</p> <p>မကြာမီတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပင်မစံအိမ်အပြင်ဘက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ ရိုသေစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။  “ကျုပ် ဌာနမှူးချူ ကို လာရောက်ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>“အကြီးအကဲပိုင်၊ အထဲကို ဝင်ခဲ့လေ”</p> <p>နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအသံတစ်ခု စံအိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာရာ မိုယု၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ဆိုးဝါးသွားတော့သည်။</p> <p>‘သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနက ဒီလောက်တောင် နိမ့်ကျသွားတာလား။လူမမယ်လေးတစ်ယောက်ကတောင် ဌာနမှူး လုပ်နေရတယ်ပေါ့၊ ဒါကို ပိုင်က ပေါင်လဲ့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းကြီး စီစဉ်ပေးထားသလိုလို လုပ်နေသေးတယ်’</p> <p>‘ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါကို ခဏနေရင် ဘယ်လိုပြရမလဲ ကြည့်သေးတာပေါ့’</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်လာကြသည်။</p> <p> မိုယု ခြေလှမ်းစတင်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားတော့၏။ သူ့အမူအရာမှာ သရဲမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>‘အဲဒီကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါက ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာန မှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား’</p> <p>သူက စကားပင် ထစ်သွားသည်။ “စီနီယာ... စီနီယာအစ်မပင်း၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်သည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားကာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။</p> <p>‘ဘာပဲမြင်မြင် ဘာမှမပြောပါနဲ့လို့ ငါ အတန်တန်မှာထားရဲ့သားနဲ့။ ဘာလို့ တစ်ဖက်နားကဝင်ပြီး တစ်ဖက်နားက ထွက်သွားရတာလဲ’</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက မိုယုဘက်သို့ ဇဝေဇဝါအကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင်က ဘယ်သူလဲ”</p> <p>မိုယုမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိသည်။ သူက မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ချင်သော်လည်း စီနီယာအစ်မပင်းက သူ့ကို လုံးဝမမှတ်မိကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘာပြောရမှန်းမသိ အနေခက်စွာဖြင့် နှာခေါင်းကိုသာ ပွတ်နေမိတော့၏။</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်မှာ ဝင်ရောက်ရှင်းပြရုံမှတစ်ပါး မရှိတော့ပေ။</p> <p>“စီနီယာအစ်မပင်း... သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတစ်ယောက်ပါ။ သူက စီနီယာကို တစ်ခါက မျက်မြင်တွေ့ဖူးလို့ပါ”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ဘာမှထပ်မပြောသလို ဆက်လည်း မမေးမြန်းတော့ပေ။</p> <p>ချူဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲပိုင်... ဒါ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မိတ်ဆက်ပေးချင်တဲ့ မိတ်ဆွေသစ်လား”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က အမြန်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်ဗျ။ ဌာနမှူးချူ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူက ဒီနေ့ ဝမ်တောက် ကျောင်းတော်ကို အလည်လာရင်းနဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကို လိုက်ပြချင်လို့ ခေါ်လာတာပါ။ တစ်ခုခု အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>“ဘာမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ဝိုင်ပြတ်သွားလို့ လာတာလားလို့ တောင် ထင်နေတာ”</p> <p>ချူဖုန်း စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဧရာမပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ နေရောင်ကိုပင် ကွယ်သွားစေ၏။</p> <p>မိုယု မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မှင်သက်သွားပြန်ကာ သူ့လက်တွေ့ဘဝအာရုံကိုပင် သံသယဝင်လာတော့သည်။</p> <p>‘လောကကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကရော ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေရတာလဲ’</p> <p>လင်းယုန်ဘုရင်က မိုယုကို မြင်သွားပြီး ပြုံးစစဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟေး... ဒါ မိုမိသားစုက ကောင်လေး မဟုတ်လား မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ အဘိုးကြီး ဖြစ်သွားပြီပေါ့လေ”</p> <p>“မိုယု... စီနီယာလင်းယုန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>မိုယုက အမြန်ပင် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းယုန်ဘုရင်က စိတ်မရှည်သလို လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>“နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”</p> <p>ထို့နောက် သူ ချူဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင် သူ့အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖားယားသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။</p> <p>“ညီအစ်ကို... မင်းဆီမှာ အိပ်မက်ဝိုင် ကျန်သေးလား”</p> <p>ချူဖုန်းက အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“လူမှားနေပြီ။ ရှို့ယွမ်ကို သွားရှာချေ။”</p> <p>လင်းယုန်ဘုရင်က ညည်းညူလိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒီကောင်က သူ့ဝိုင်ကို ရတနာလို ဝှက်ထားတာ။ ငါကလည်း သူ့ဆီက ခိုးဖို့ကျတော့ စိတ်မပါဘူး”</p> <p>ချူဖုန်းက တည်တည်တံ့တံ့ ပြောလိုက်သည်။ “စကားလုံးကို မှန်အောင်သုံးစမ်း။ အဲ့ဒါက ခိုးတာမဟုတ်ဘူး။ ပညာရှိတွေက ခဏယူတယ်လို့ပဲ ခေါ်တာ”</p> <p>“…”</p> <p> ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်မှာ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့သွားပြီးနောက် သနားစဖွယ် အမူအရာ လုပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ညီအစ်ကို... မင်းဆီမှာ ရှိတာ ငါသိပါတယ်။ နည်းနည်းလောက်ပဲ ပေးပါဦး။ အိပ်မက်ဝိုင် မသောက်ရတဲ့နေ့ဆိုရင် ငါ့မှာ နေလို့ထိုင်လို့ကို မကောင်းတော့လို့ပါ”</p> <p>ချူဖုန်း၏ သိုလှောင်လက်စွပ်မှ အလင်းတစ်ချက် လင်းသွားပြီးနောက် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ နောက်ဆုံးတစ်အိုးပဲ။ ဒါကုန်ရင် ငါ့မှာ မရှိတော့ဘူး”</p> <p>“မင်းက အကောင်းဆုံးဆိုတာ ငါသိသားပဲ”</p> <p>လင်းယုန်ဘုရင်မှာ ချက်ချင်းပင် မူလအတိုင်း ထောင်ထောင်လွှားလွှား အမူအရာ ပြန်ဖြစ်သွားပြီး တောင်ပံခတ်ကာ  ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ချူဖုန်းမှာ ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်၏ အပြုအမူများကို ယဉ်ပါးနေပါ၏။ ၎င်းမှာ ခွေးများထက်တောင် ပိုပြီး ခွေးနှင့် တူနေသေးသည်။ တစ်ခါတလေကျလျှင် ဤကောင်မှာ အတိတ်ဘဝက ခွေးမိစ္ဆာများ ဖြစ်ခဲ့သလားဟုပင် သူ သံသယဝင်မိသည်။</p> <p>မိုယုတစ်ယောက်သာ မှင်တက်အေးခဲနေဆဲပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အကြီးအကဲပိုင်က အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း... အနံ့က တကယ့်ကို မွှေးကြိုင်နေတာပဲ... ဌာနမှူးချူ၊ တူလေးဝမ်က တစ်ခုခု ကောင်းကောင်းချက်နေတာလား”</p> <p>“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ထိုက်ဆွေ့ အစပ်ချက်ထင်တယ်။ တစ်ပန်းကန်လောက် ဝင်စားမလား”</p> <p>ချူဖုန်းက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းသားပဲ”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်သည် ဝိုင်အကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားကာ လန်းဆန်းသွားတော့၏။</p> <p>ထိုအခါမှသာ မိုယုတစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ ဤနေရာသို့ လာရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းကို သတိရတော့သည်။</p> <p>“သူ့ အဖိုးတန်မြေးလေးက... သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ တကယ့်ကို နိမ့်ကျတဲ့ အလုပ်ဖြစ်တဲ့ ထမင်းချက်အလုပ်ကို လုပ်နေရတယ်ပေါ့။ မတရားလိုက်တာ’</p> <p>မိုယု ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့်အချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆွဲလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြီးအကဲပိုင်၏ အသံက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ... ကျွန်တော်တို့ တူလေးဝမ် ဘာတွေချက်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်လို့ ရမလား”</p> <p>“သွားလေ၊ သွားလေ။”</p> <p>ချူဖုန်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>‘ဖက်တီးလေး ထမင်းချက်နေတာက လျှို့ဝှက်ချက်မှ မဟုတ်တာ သူတို့ကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်တာ ဘာအန္တရာယ်ရှိမှာမို့လဲ’</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ထိုလူနှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ထင်ယောင်ထင်မှားလားတော့ မသေချာသော်လည်း စောစောက ထိုအဘိုးကြီးထံမှ ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခုကို  ခံစားလိုက်ရသလိုပင်။</p> <p>မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်တွင်။</p> <p>မိုယုသည် အတွင်းတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံကြိတ်ထားမိရာ အားပါလွန်း၍ သွားများပင် ကျိုးကြေတော့မတတ်ပင်။</p> <p>သူက သွားကြားထဲမှ စကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်၏</p> <p>“ညီလေးပိုင်... ငါ့ကို ဒီကိစ္စ ရှင်းပြနိုင်မလား”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အနည်းဆုံးတော့ တ လေးရဲ့  ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အရင်ကြည့်လိုက်ပါဦး။”</p> <p> </p> <p>မိုယု ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>စစ်ဆေးလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်မိတော့သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ သူက စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့် ကို ရောက်နေပြီပဲ။ နှောင်းပိုင်း အဆင့်တောင် ရောက်နေပြီ။ သူ... သူ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ရောက်တာ နှစ်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတာလေ”</p> <p>အကြီးအကဲမိုသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သို့ စတင်ရောက်ရှိချိန်က တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ပင် မရောက်သေးကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိနေသေး၏။</p> <p>အကြီးအကဲပိုင် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“သူ့ရဲ့ ဓားနည်းစနစ်ကို မြင်ရတဲ့အထိသာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး”</p> <p>သူတို့ပြောရင်းဆိုရင်း မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ကိုင်ထားသော ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခပ်သွက်သွက် လှီးဖြတ်နေတော့သည်။</p> <p>ဓားချက်တစ်ချက်ချင်းစီမှ ဓားဆန္ဒ များမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသဖြင့် မိုယုပင် အဝေးမှ ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>မိုယုက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့မြေးက ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ပါရမီရှင်ကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ...”</p> <p>“ထူးချွန်တဲ့ပါရမီရှင်တော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က သွယ်ဝိုက်သော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့မြေးက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ပဲ”</p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မိုယုက ထိုစကားများကို အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။</p> <p>ထိုအော်ဟစ်သံမှာ မီးဖိုချောင်အတွင်းရှိ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားသလို၊ ဝင်းအတွင်းရှိ ချူဖုန်းနှင့် အကြီးအကဲပင်းတို့ပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက အကြီးအကဲပင်းဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲပင်း... အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးမိုရဲ့ ဦးနှောက်က တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေတာလား။ ငါတို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနကို လာပြီး အဲ့ဒီလိုတွေ လျှောက်အော်နေရအောင်”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ဟုတ်လောက်တယ်”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင် ဆွံ့အသွားတော့၏။ သူကိုယ်တိုင် စီနီယာအစ်ကိုကြီးမိုကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာမိသည့်အတွက် အကြီးအကျယ် နောင်တရနေမိသည်။ အကယ်၍သာ ကြိုသိခဲ့ပါက ထိုအဘိုးကြီးကို သူ့ဘာသာသူ ဒုက္ခခံခိုင်းလိုက်ပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်တွင် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရဦးပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကိုကြားသော်လည်း၊ ထိုအသံမှာ အဘိုးဖြစ်သူ၏ အသံနှင့် အလွန်တူနေသော်လည်း မတုံ့ပြန်ပေ။</p> <p>သူသည် အမြဲတမ်း ယုံကြည်ချက်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ ချက်ပြုတ်ခြင်းသည်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။ မည်သူပင်ဖြစ်စေ၊ ဘာပင်ဖြစ်ပျက်နေစေ ချက်ပြုတ်ခြင်းကို မည်သည့်အရာမှ အနှောင့်အယှက်ပေးခွင့် မရှိပေ။ နောက်ဆုံးဟင်းလျာကို ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားသည့်အခါမှသာ ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဓားကို ချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ရင်းနှီးလှသည့် အဖိုးအို၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ “အဘိုး၊ ဒါ တကယ်ပဲ အဘိုးပဲလားဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save