Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုး၊ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို ပြန်သိမ်းဖို့ ကျွန်တော် အဘိုးနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ပါ့မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါက သူ့ရဲ့အဘိုးပါ”</p> <p>ခြံဝင်းအတွင်း၌ မိုယုသည် ချူဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>ချူဖုန်းသည် အဘ်ိုးအို၏ဘေးတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရပ်နေသော ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ပေါင်လဲ့ပြောပြောနေတဲ့ အဘိုး ဆိုတာ အကြီးအကဲမို ဖြစ်နေတာကိုး။ ကဲ ထိုင်ပါဦး”</p> <p>“ဌာနမှူးချူ အရင် ထိုင်ပါခင်ဗျာ”</p> <p>မိုယုသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန သို့ ရောက်ခါကစလို ရန်လိုသော အမူအရာမျိုး မရှိတော့ပေ။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက်နှင့် ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရပုံများကို ကြားသိရပြီးနောက်တွင် ဤသာမန်ဟုထင်ရသော လူငယ်လေးမှာ အမှန်စင်စစ် ထူးချွန်သော တပည့်များစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း  နားလည်သွားခဲ့၏။</p> <p>စောစောက မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်တွင် သူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ရှက်သွေးဖြာကာ မျက်နှာပူသွားမိတော့သည်။</p> <p>အားလုံး နေရာတကျ ထိုင်ပြီးသွားသောအခါ ချူဖုန်းသည် အိမ်ရှင်ပီပီ ဟင်းလျာများနှင့် ဝိုင်များကို တည်ခင်းဧည့်ခံလေ၏။</p> <p>ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်ပြီးကြသောအခါ၊</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းကပင် စတင်၍ စကားဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲမို၊ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ပေါင်လဲ့ဆီ အလည်လာရုံသက်သက်ပဲ ရောက်လာတာလား”</p> <p>မိုယုက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်တော့ ဌာနမှူးချူ... ကျွန်တော် အစက ပေါင်လဲ့ကို ကျောင်းတော်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို မြင်ရတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ ဒီကောင်လေးကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူးဆိုတာ နားလည်သွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဌာနမှူးချူဆီ တောင်းဆိုစရာတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်”</p> <p>“ပြောပါဦး”</p> <p>ချူဖုန်းသည် သဘောတူခြင်းလည်းမရှိ၊ ငြင်းပယ်ခြင်းလည်းမရှိပေ။ တစ်ဖက်လူမှာ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အဘိုးဖြစ်နေလျှင်ပင် သူသည် လွယ်လွယ်နှင့် ကတိပေးမည့်သူမဟုတ်။</p> <p>မိုယုသည် ဘာမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ပေါင်လဲ့ကို ထျန်းတောက်စံအိမ် ဆီ ခေါ်သွားချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်တွေကို ပြန်ပြီး သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက်ပါ”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါက ပေါင်လဲ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပဲလေ။ ကျုပ်ကတော့ အများကြီး ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မိုယု၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၏။</p> <p>“ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ် ဌာနမှူးချူ”</p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ပေါင်လဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုး... အခု ကျွန်တော်က စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ အတိတ်ကြောင်းကို ပြောပြလို့ ရပြီမလား ကျွန်တော်က မြင့်မြတ်တဲ့မျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာတာဆိုရင် ဘာလို့ ဝမ်မိသားစုဆီမှာ အိမ်ပါသမက်အဖြစ် နေခဲ့ရတာလဲ”</p> <p>သူသည် သူ၏အဘိုးအပေါ် မည်သည့် အာဃာတမျှ မရှိပေ။ သူ သိချင်ရုံသက်သက်သာ။</p> <p>လူဆိုသည်မှာ အတင်းအဖျင်း ကြားရလျှင် ဝါသနာပါကြသည်မဟုတ်ပါလား။ အားလုံး၏ အကြည့်မှာ မိုယုထံသို့ ရောက်သွားကြ၏။</p> <p>မိုယုသည် ချက်ချင်း မဖြေသေးဘဲ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်အောင်သောက်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၆၀ က စခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါ ထျန်းတောက်‌စံအိမ်ကို ပြန်ရောက်တာ နှစ်ပေါင်း (၆၀) လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သခင်လေးရွေးချယ်ပွဲ ပြီးရင် အိမ်ထောင်ပြုပြီး သားသမီးယူဖို့ ငါ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ငါ ရှုံးခဲ့တယ်”</p> <p>“ငါ့ကို အနိုင်ယူသွားတာက မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ရဲ့ မယားငယ်က မွေးတဲ့သားပဲ။ စံအိမ်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေက အဲ့ဒီလိုလူမျိုးကို စံအိမ်သခင်အဖြစ် မဆက်ခံစေချင်ဘူးလေ၊ ဒါနဲ့ပဲ သူ့ကို လျှို့ဝှက်ပြီး ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ကြတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ လေ့ကျင့်ရေးခရီးထွက်နေတုန်းမှာပဲ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လိုက်ကြတာ။”</p> <p>“ငါတို့အားလုံး အဲ့ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ငါလည်း ပထမဆုံး ဇနီးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး သားသမီး ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုက ကြာကြာမခံပါဘူး။ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း (၆၀) အကြာမှာ သူ ပြန်လာခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ နတ်ဆိုးဓား တစ်လက်ကို ကိုင်ပြီးတော့ပေါ့။ သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ထျန်းတောက်‌စံအိမ်ရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်”</p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတစ်ခုကြောင့်သာ ငါ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ မင်းရဲ့ အဘွားက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ငါလည်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတာပဲ”</p> <p>ဤအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်မှာ ဝမ်ပေါင်လဲ့ထံသို့ ရောက်သွားပြန်၏။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က မေးသည်။</p> <p>“အဘိုး... ကျွန်တော် အဘိုးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထျန်းတောက်စံအိမ်ကိုတော့ အမွေမဆက်ခံချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပန်းတိုင်က ကြယ်တာရာတွေနဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီးတွေပဲ။ တောင်ပေါ်က စံအိမ်လေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါဘူး”</p> <p>မိုယုသည် ဤစကားများအပေါ် စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ တကယ့် ငါ့သွေးပဲ။ မင်း အဲ့ဒီလို ပြောမှတော့ ငါလည်း အဲ့ဒီလူနဲ့ စိတ်အေးလက်အေး စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ရဲပြီ”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးမို... မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ အဲ့ဒီ မိုရှာတောက်ဝမ် ဆိုတဲ့လူက နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ရောက်နေတာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ပြီ၊ ဘွဲ့ထူးအမည်နာမတောင် ရထားတဲ့သူ။ စီနီယာက အခုမှ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်တာဆိုတော့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>မိုယုက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ရပါတယ်။ ငါက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကောင်းကင်ဓားသိုင်း ထဲက အဋ္ဌမမြောက်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တဲ့ အဆင့်တူချင်း အနှိုင်းမဲ့ကို နားလည်သွားပြီလေ။ အဲ့ဒီ မိုရှား‌တောက်က ငါ့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p>မိုယု မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနက လူအားလုံးက သူ့ကို ငတုံးတစ်ယောက်လို ကြည့်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>သူ၏ကိုယ်ပိုင်မြေးလေးပင်လျှင် ရှက်လွန်းသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားရှာသည်။</p> <p>‘သွားပြီ။ပါးစပ်က လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားပြီ။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်ပြီးကာစဆိုတော့ ဘဝင်မြင့်သွားတာ။ ဒီဝင်းတစ်ခုလုံးက ပါရမီရှင်တွေ လူထူးဆန်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို လုံးဝမေ့သွားတယ်’</p> <p>ချူဖုန်းက တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင်ဆုံး ဖြိုခွဲလိုက်၏။</p> <p>“ကဲ... သောက်ကြ၊ သောက်ကြ။ ကျန်တာတွေကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”</p> <p>ထိုသို့နှင့် စားပွဲဝိုင်းရှိ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် မူလအတိုင်း ပြန်လည် စည်ကားသွားတော့သည်။</p> <p>စားသောက်ပြီးနောက်၊</p> <p>မိုယုနှင့် အကြီးအကဲပိုင်တို့ ပြန်ရန် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လမ်းခုလတ်တွင် အကြီးအကဲပိုင်က  မေးသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးမို... စီနီယာ တကယ်ပဲ ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခု မစမ်းကြည့်ချင်ဘူးလား”</p> <p>မိုယုက အကြီးအကဲပိုင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်၏။ “ညီလေးပိုင်  မင်းက ငါ့ မိုရှားတောက်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ စီနီယာမှာ ကောင်းကင်ဓားသိုင်း ကို နားလည်မှု ရှိနေရင်တောင် မယှဉ်နိုင်သေးပါဘူး။ ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ မိုရှားတောက်ရဲ့ အမွေအနှစ်က ကောင်းကင်ဓားသိုင်းထက် မနိမ့်ပါဘူး။ အဲ့ဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် သူက အဲ့ဒီတုန်းက နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်ပြီးချင်းမှာ စံအိမ်သခင်အဟောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ”</p> <p>“အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့အဘိုးက ဒဏ်ရာရနေလို့ပါ”</p> <p>မိုယုက ဇွတ်ငြင်းလိုက်သည်။ ဤကိစ္စမှာ သူ၏ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့က ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေဆိုတော့ ကျွန်တော် အကြံတစ်ခု ပေးပါ့မယ်။ တကယ်လို့ စီနီယာ တကယ်ပဲ ကလဲ့စားချေဖို့ သွားမယ်ဆိုရင် ပေါင်လဲ့ကိုပါ ခေါ်သွားပါ”</p> <p>မိုယုသည် အကြီးအကဲပိုင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ဒီအဘိုးကြီး နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ငါက စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့် သရှိတဲ့ ပေါင်လဲ့လောက် မတော်ဘူးလို့ ပြောချင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန အတွင်း၌၊</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ထွက်ခွာသွားသော သူ့အဘိုး၏ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မှင်သက်နေမိသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သဖြင့် ချူဖုန်းက လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။</p> <p>“မင်းအဘိုးအတွက် စိတ်ပူနေတာလား”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် သူ့အကြောင်း အများကြီး မမှတ်မိပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ဝမ်မိသားစုဆီကနေ ခေါ်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ ဝမ်တောက်တံဆိပ်ပြားကိုလည်း ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်သာ ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာနိုင်တာပါ။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူက ဒီလောကမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင် ဖြစ်နေတာပါပဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း အဲ့လောက်တောင် စိတ်ပူနေရင် ဘာလို့ သူနဲ့အတူ လိုက်သွားပြီး မကြည့်ပေးတာလဲ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အဲ့လောက်အထိ မသန်မာသေးဘူးလေ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်လိုသော ပြင်းထန်သောဆန္ဒကို ခံစားလိုက်ရပြီး နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာကာ သူ့အဘိုးဆန္ဒပြည့်ဝစေရန် ကူညီပေးချင်နေသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“မင်းက တကယ်တော့ မသန်မာသေးတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဆရာရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p>“ဆရာ... ဆရာက ကျွန်တော်နဲ့အတူ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပေးမလို့လား”</p> <p>“နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ယောက်အတွက် ငါကိုယ်တိုင် ဝင်ပါစရာ လိုလို့လား”</p> <p>ချူဖုန်း ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“တစ်ခါတလေကျရင် ပြင်ပအားအင်တွေကို ငှားယူအသုံးပြုတာကလည်း အရည်အချင်းတစ်မျိုးပါပဲ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အတွေးနက်သွားပုံရသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်လာသည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားကျောက်စိမ်း တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အမွှေးနံ့သာအိတ်လေးတစ်ခုနှင့် ပန်းထိုးထားသော လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ခုကိုလည်း ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ထိုသုံးခုစလုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ပြင်ပရေးရာဌာန ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့၏။</p> <p>…</p> <p>“အဘိုး၊ အကြီးအကဲပိုင်... ကျွန်တော် ရောက်လာတယ်”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သီးသန့်ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>မိုယုက သူ၏မြေးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ မေးသည်။ “ပေါင်လဲ့... မင်း ဘာလို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ ကျင့်ကြံမနေဘဲ ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခိုင်မာသောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ အဘိုးရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့အတွက် ကျွန်တော် အဘိုးနဲ့အတူ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save