Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၁+၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">လွှတ်ပေးမယ်ပြောတာ ခုနကလေ.. အခုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​   ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် နွားခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် ယွင်ယန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပျံဝင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။</p> <p>​   မကြာမီမှာပင် ယွင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အစိမ်းရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြတ်ရှဒဏ်ရာအများစုမှာ ပြန်လည်သက်သာလာကာ သတိလည်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကျိုးကြေနေသော အရိုးများနှင့် ပျက်စီးသွားသော ကျင့်ကြံမှုမှာမူ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိပေ။</p> <p>​"အ... အား..."</p> <p>   ​နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း ယွင်ယန် ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းကို အနိုင်နိုင်မော့၍ သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသော ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများက ဖုံးဖိ၍ မရအောင် ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>​   သူမသည် နွားခေါင်းနှင့် မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်နှစ်ဦး၏ နှိပ်စက်မှုကို ပြန်လည်သတိရသွားပုံရပြီး တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>​"ကျွန်မ... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်.."</p> <p>​"ရှင်တို့လမ်းကို မပိတ်သင့်ဘူး.. ရှင်တို့ကို မတိုက်ခိုက်သင့်ဘူး.. ကျွန်မ မှားပါတယ်.. ကျွန်မ တကယ်ကို မှားသွားပါတယ်.."</p> <p>   ​သူမ ကြောက်လန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူငယ်သည် သူမ၏ အဆင့်အတန်းကိုလည်း ဂရုမစိုက်သလို လျိုလုံတက္ကသိုလ်ကိုလည်း မကြောက်ကြောင်း သူမ အမှန်တကယ် နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ သူ တကယ် သူမကို  သတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>​   ယွင်ယန်က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ဂူချန်၏ ဘောင်းဘီအနားသတ်ကို ဆွဲကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဂူချန်က သူမ၏လက်ကို တိုက်ရိုက် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​   ဂူချန်သည် လက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်ကာ သူမ၏လက်ကို နင်းထားရင်း လှပသော အမျိုးသမီးကို အထင်အမြင်သေးစွာ ငုံ့ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ချင်းဟယ်မြို့ထဲမှာ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ့် မင်းရဲ့သတ္တိကိုတော့ ငါ ချီးကျူးပါတယ်.."</p> <p>​"ငါကလည်း မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးချင်စိတ် ရှိနေတယ်.."</p> <p>​   ယွင်ယန်၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ တောက်ပသွားသည်။</p> <p>​"ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို သုံးခါ ဟောင်ပြမယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးမယ်.."</p> <p>   ​ဂူချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ...</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ.."</p> <p>​   နာမည်ကျော် သိုင်းတက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ အထူးတန်းပြ ဆရာမတစ်ယောက်က လမ်းမပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ခွေးလို ဟောင်ရမည်ဆိုခြင်းမှာ သူမကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ နာကျင်စေသည်။ အထူးသဖြင့် အစောင့်နှစ်ဦး၏ အရိုက်ခံထားရသဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရေများမှာ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>​   ဤသို့သော ကောင်းမှုကုသိုလ်မျိုးက စေတနာတန်ဖိုး အများကြီး ပေးနိုင်မည်ဟု ဂူချန် တွေးလိုက်မိသည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာမူ ဂူချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပါးစပ်များပင် တွန့်သွားကြသည်။</p> <p>​"ခွေးလို... သုံးခါ ဟောင်ရမယ် ဟုတ်လား.."</p> <p>​   ယွင်ယန် ဆွံ့အသွား၏။ အခြားသူများမှာလည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဖုန်းများထုတ်ကာ ဗီဒီယိုရိုက်ရန် ပြင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ တကယ်လုပ်လိုက်ပါက သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံး ဤအရှက်ရမှုအောက်တွင် နေထိုင်သွားရပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် အရင်စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် အင်တာနက်ပေါ်တွင်လည်း ဘယ်သူမှ သူမဘက်က ရပ်တည်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>​   ယွင်ယန်သည် စိတ်ထဲတွင် အတော်ကြာအောင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "သခင်လေးဂူ... တခြားတောင်းဆိုချက်တစ်ခု ပြောင်းပေးလို့ မရဘူးလား.."</p> <p>​   ဂူချန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> "နွားခေါင်း.. သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တော့.."</p> <p>​   အမိန့်ရသည်နှင့် နွားခေါင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ လေနံရံတစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယွင်ယန်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လာသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နိဗ္ဗာနနယ်ပယ်အဆင့် ဖြစ်သော်လည်း သွေးနှင့် ချီစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပါက သေချာပေါက် သေဆုံးပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"နေဦး..နေဦး.. ကျွန်မ ဟောင်ပါ့မယ်.."</p> <p>​   ယွင်ယန်က ပြာပြာသလဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။ အရှက်ရခြင်းထက် အသက်ရှင်သန်ရေးက ပို၍ အရေးကြီးသည်မဟုတ်ပါလော။</p> <p>​   ဂူချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု  ပေါ်လာပြီး လေနံရံကို ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။ သူက လက်ကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်ကာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ကဲ... မင်းရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုကို စတင်လို့ ရပါပြီ.."</p> <p>​   ယွင်ယန်သည် တုန်ရင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားယူ၍ လူငယ်၏ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း လူပေါင်းတစ်ရာကျော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရှက်တရားကို မျိုသိပ်ကာ အော်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဝုတ်.. ဝုတ်..ဝုတ်.."</p> <p>​   ပြီးသည်နှင့် သူမ ခေါင်းကို ရင်ဘတ်ထဲအထိ ငုံ့ထားလိုက်တော့၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးများကြောင့်လား သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွား၍လား မသိရဘဲ နီမြန်းနေတော့သည်။</p> <p>​[စနစ် - အိမ်ရှင်သည် အစားအသောက်ကာကွယ်တတ်သော ခွေးမလေးတစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တိရစ္ဆာန်လောက၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကူညီပေးခဲ့သည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၄၀၀]</p> <p>​'ဒီစနစ်ကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ဝါသနာရှိတာပဲ ..'</p> <p>    ဂူချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သခင်လေးဂူ... ကျွန်မကို အခု လွှတ်ပေးလို့ ရပြီလား.."</p> <p>​   ယွင်ယန်သည် လေသံပြောင်းကာ အသနားခံလာသည်။</p> <p> "သခင်လေးဂူ..ကျွန်မ ဒီနေ့ စိတ်ရူးပေါက်သွားလို့ ရှင့်ကို ရန်စမိတာပါ..ကျွန်မ မှားမှန်း တကယ် သိသွားပါပြီ.. နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး..ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါနော်..တောင်းပန်ပါတယ်.."</p> <p>​"ဟဲဟဲ.."</p> <p>   ​ဂူချန်သည် သူ၏ ဖိနပ်ဖဝါးဖြင့် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း အစက မောက်မာနေတဲ့ ပုံစံကို ငါ ပိုသဘောကျတယ်.. အဲဒီပုံစံအတိုင်း ပြန်လုပ်ပါဦးလား.."</p> <p>​[စနစ် - အိမ်ရှင်သည် နှစ်နှစ်ခွဲကြာ လိုက်ခဲ့သော နတ်ဘုရားမ၏ ဆရာမကို မျက်နှာပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများ သန့်စင်ပေးရန် ကူညီခဲ့သည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၅၀]</p> <p>​"ဝူး..မလုပ်ပါနဲ့တော့.."</p> <p>   ယွင်ယန်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း အသနားခံနေတော့သည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသူအချို့မှာ သူမ၏ သနားစရာပုံစံကြောင့် စာနာစိတ်များ ပေါ်လာကြသော်လည်း ဂူချန်ဘေးမှ အစောင့်နှစ်ဦးကို ကြောက်သဖြင့် မည်သူမှ ရှေ့မထွက်ရဲကြ။</p> <p>   ​ဂူချန်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ နွားခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်က ယွင်ယန်ကို လေထဲသို့ မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>   ​ဂူချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "နှမြောစရာပဲ.."</p> <p>​"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ အသနားခံပါစေ.. ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး.."</p> <p>​   သူက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> "သူ့ကို ဂူမိသားစုဆီ ပို့လိုက်.. လျိုလုံတက္ကသိုလ်က လူတွေ လာတောင်းတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်.."</p> <p>​   သူမသည် အထူးတန်းပြ ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် သတ်ပစ်လိုက်ရုံထက် လျိုလုံတက္ကသိုလ်ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ပြန်တောင်းခြင်းက ပို၍ အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့.."</p> <p>​"မလုပ်နဲ့.. မလုပ်နဲ့.."</p> <p>   ယွင်ယန်သည် လေထဲတွင် အားနည်းစွာ ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဂူချန်.. နင် အစောနကပဲ ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာလေ.."</p> <p>​"အစောနက ဟုတ်လား.."</p> <p>​   ဂူချန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါက အစောနကပဲ လွှတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာလေ..အခုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p>​   ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယွင်ယန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသကြောင့် သတိလစ် မေ့မျောသွားတော့သည်။</p> <p>​[စနစ် - အိမ်ရှင်သည် နှစ်နှစ်ခွဲကြာ လိုက်ခဲ့သော နတ်ဘုရားမ၏ ဆရာမကို ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်စေရန် ကူညီပေးခြင်းဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသများကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၂၀၀]</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save