Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၉+၆၀</h2> <h2 style="text-align: center;">သုံးရာ vs ဆယ်ယောက် ..ဆယ်ယောက်မလိုဘူး ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"နေပါဦး အစ်ကိုကြီး... မလုပ်ပါနဲ့..ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်.."</p> <p>​   လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့ဆုံးမှ တစ်ဦးသည် သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသော လူရိပ်ကို မြင်သည်နှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ လက်ကာပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ.. မလုပ်..."</p> <p>​"နောက်ကျသွားပြီ..."</p> <p>​   ဂူချန်က ထိုသူ၏ရှေ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ပူပြင်းလှသော လိမ္မော်ရောင် နေမင်းစကြာယန်ချီ များသည် သူ၏ နီမြန်းနေသော ညာဘက်လက်မောင်းတွင် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်စီးဆင်းနေ၏။</p> <p>​   လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည့်အခါ ရင်ဘတ်ရှေ့ရှိ လေထုမှာ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အဖြူရောင် ချီလှိုင်းများသည် ရန်သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​ဂျွတ်...</p> <p>​   အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော အားလှိုင်းသည် ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံး သုံးခေါက်ချိုးပုံစံ ကျိုးသွားပြီး ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်ကာ အမြောက်ဆန်ကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏နောက်မှ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ကိုပါ ဆင့်ကဲတိုက်မိပြီးနောက် လူသားနံရံကြီးပေါ်တွင် သတိလစ်သွား၏။</p> <p>   ​လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ခဏချင်းအတွင်း ပြီးဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း သတိဝင်လာချိန်တွင် ထိုသူမှာ သွေးအိုင်ထဲ၌ သတိလစ်နေလေပြီ။ ရှမ်းဟိုင် အမှတ် (၂) မှ နှစ်ဦးကဲ့သို့ပင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>   ​ဂူချန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နေမင်းစကြာယန်ချီ များကို အကန့်အသတ်မရှိ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ဝတ်စုံနက်ကြီးမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေရင်း လူအုပ်ကြီးထဲသို့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထပ်မံ တိုးဝင်သွားပြန်သည်။</p> <p>​   ကျန်းနန်ပြည်နယ်၏ ပါရမီရှင်များသည် ထိုဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မျက်မှန်နှင့် ကျောင်းသားတစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာပြီး ပညာရှိဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>​"ဂူချန်... ငါတို့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့.."</p> <p>​"မင်း အခုမှ တတိယအဆင့်ကို ချိုးဖောက်ထားတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ စစ်မှန်သောချီက သိုင်းကွက် တစ်ဒါဇင်လောက် သုံးပြီးရင် ကုန်သွားမှာပဲ.. အဲဒီအခါကျရင် မင်း ငါတို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး.."</p> <p>​"ငါ အကြံပေးချင်တာကတော့ လက်လျှော့လိုက်ပါ..ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နဲ့.."</p> <p>​   ထိုသို့ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေရင်းနှင့် သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လူအုပ်ကြီး၏ နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားသည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်..ငါတို့က အများကြီးရှိတာ..သူ တတိယအဆင့် ဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး.." </p> <p>   တစ်ယောက်က ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>​   မျက်မှန်နှင့် ကျောင်းသား၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း သတိဝင်လာကြသည်။ သူတို့မှာ လူသုံးရာကျော် ရှိနေသည် မဟုတ်လော။ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် တစ်ယောက်တည်းကို ဤမျှ ကြောက်နေရမည်နည်း။</p> <p>​   ထွက်ပြေးနေသော ကျောင်းသားများသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လူငယ်ထံသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်လည် ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ သုံးရာနှင့် ဆယ်ယောက်၊ အသာစီးရသူမှာ သူတို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"ဒါပဲ... တိုက်ကြစမ်း.."</p> <p>    မျက်မှန်နှင့် ကျောင်းသားက အော်ဟစ်ရင်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အနောက်တွင်သာ ပုန်းနေတော့သည်။</p> <p>​   ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ သိုင်းပညာများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်ပြီး ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်ကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။ သို့သော်လည်း ဂူချန်၏ အရှိန်မှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျမသွားပေ။ တိုက်ခိုက်မှုများ သူ့ထံ ရောက်ခါနီးတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်။</p> <p>   ​သူတို့မှာ ဒုတိယအဆင့်များသာ ရှိသေးသဖြင့် လေထဲတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။</p> <p>​ဗုန်း ..ဗုန်း ..ဗုန်း..</p> <p>​   မြေပြင်ပေါ်တွင် လေထုပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဂူချန်ကိုမူ တစ်ချက်မျှ မထိ။</p> <p>​"ဟဲဟဲ.."</p> <p>​   ဂူချန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စစ်မှန်သောချီများ ဝန်းရံနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုမှာ အပူလှိုင်းကြောင့် ပုံပျက်လာသည် ။ သူသည် အောက်မှ လူအုပ်ကြီးကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ပုရွက်ဆိတ်များ မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ ပုရွက်ဆိတ်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​   သူ့တွင် ထာဝရနေဝန်းကျင့်စဉ်ရှိသည့်အတွက် စစ်မှန်သောချီ ကုန်ခမ်းသွားမည်ကို စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။</p> <p>' ​ဝိုင်းတိုက်တာတော့ မိုက်ပါတယ်..ဒါပေမဲ့ ငါမှာ စနစ်ရှိနေလို့ စိတ်တော့ မကောင်းဘူး ဟီးဟီး ..'</p> <p>   ဂူချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​   သူ လက်နှစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ပို၍ နီမြန်းလာသည်။ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် စုစည်းသွားပြီး မီတာပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​တတိယအဆင့် ရှားပါးသိုင်းပညာ - ကြေကွဲဝိညာဉ်လက်ဝါး (ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်)</p> <p>​SS အဆင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းလက်ဖဝါး ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် ဤသိုင်းမှာ စတုတ္ထအဆင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ခွန်အား ရှိနေသည်။</p> <p>​ဂျိန်း...</p> <p>   ​လေထုထဲမှ မိုးချိမ်းသံကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် နားကွဲမတတ် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်းဟယ် အမှတ် (၁) မှ ကျောင်းသားများမှာမူ ဤသည်မှာ မုရုံချင်းရွှယ်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် သိုင်းကွက်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။ ကွာခြားသည်က အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်မာလာခြင်းပင်။</p> <p>   ​ဧရာမ မီးခိုးရောင် လက်ဝါးကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ အားလုံးက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြွက်များကဲ့သို့ ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်ကုန်ကြသော်လည်း လက်ဝါးကြီးမှာ အလွန် လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>​ဒုန်း...</p> <p>   ​ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မြေပြင်ကြီး အက်ကွဲသွားပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများသည် ဓားသွားများကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည် ပေါက်ကွဲရာ ဗဟိုချက်မှ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဘေးနားမှ လူများကိုပါ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။</p> <p>​   မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ သွေးအိုင်ထဲတွင် သတိလစ်နေသော လူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂူချန်က အားလျှော့ထားသဖြင့်သာ ဖုန်မှုန့် ဖြစ်မသွားခြင်းပင်။</p> <p>​   လူတိုင်း ကြောက်လန့်နေချိန်တွင် မျက်မှန်နှင့် ကျောင်းသားမှာ ပြန်ပေါ်လာပြီး အားပေးပြန်သည်။</p> <p>​"အားလုံး မကြောက်ကြနဲ့.."</p> <p>​"သူ ဒီလောက်အထိ သုံးထားရင် မောနေလောက်ပြီ..ငါတို့က..."</p> <p>​ဗုန်း...</p> <p>​   သူ့စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် နောက်ထပ် မီးခိုးရောင် လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကျဆင်းလာပြီး သူ့ကို မြေပြင်ထဲ နစ်ဝင်သွားစေသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော မျက်မှန်တစ်လက်သာ လွင့်ထွက် ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>​"ဘာကြီးလဲ..."</p> <p>​   အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။ ပြိုင်ဘက်မှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်ရုံသာမက အစွမ်းထက်သော သိုင်းကွက်များကိုလည်း အဆက်မပြတ် သုံးနေလေ၏။ ဤသည်မှာ ရှင်သန်ရေးဂိမ်းအတွင်း လှေငယ်လေးများ သုံးနေချိန်တွင် အာကာသယာဉ်ကြီး ရောက်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​   အားလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>​[စနစ် - အိမ်ရှင်သည် အခြားကျောင်းမှ အတန်းဖော် လုံနိုင်းကို အမြန်အိပ်ပျော်စေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၂၀]</p> <p>[စနစ် - အိမ်ရှင်သည် အခြားကျောင်းမှ အတန်းဖော် ကျီဖုန်းကို အမြန်အိပ်ပျော်စေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၂၆]</p> <p>[စနစ် - အိမ်ရှင်သည် အခြားကျောင်းမှ အတန်းဖော် လီချင်းကို အမြန်အိပ်ပျော်စေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၅၀]</p> <p>​"ဒီလို ရိုက်ရတာ ပျော်စရာကောင်းသားပဲ.."</p> <p>​   ဂူချန်သည် သူ၏ နားထဲမှ စနစ်၏ အသံကို နားထောင်ရင်း နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ဗုန်း.. ဗုန်း ..ဗုန်း..</p> <p>​   ဗုံးကြဲလေယာဉ်တစ်စင်းကဲ့သို့ လက်ဝါးရိုက်ချက်များကို လူအုပ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေ၏။ အရှိန်အဝါမှာ လျော့ကျမသွားဘဲ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ထိမိသည့်သူ မှန်သမျှ လွင့်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။</p> <p>   ​ဤဆူညံသံကြီးကြောင့် နှစ်ယောက်ခန်းနှင့် လေးယောက်ခန်းမှ ကျောင်းသားများပါ နိုးလာကြပြီး အပြင်ထွက်ကြည့်ကြသည်။</p> <p>​"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ.. မီးရှူးမီးပန်း ဖောက်နေတာလား.."</p> <p>​"တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေတာ ထင်တယ်.."</p> <p>​"နေပါဦး... ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူ ရပ်နေတာလဲ.."</p> <p>   ​သူတို့ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေချိန်တွင် နားနေဆောင်၏ မြေအောက်ခန်းရှိ စောင့်ကြည့်ရေးကောင်စီဝင်များနှင့် ဆရာများမှာမူ စခရင်ရှေ့တွင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြင့် ဆွံ့အနေကြသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save