Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါ့မှာ ဆတိုးစနစ်ရှိတယ် (စာစဉ်-၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၃၆၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ဂိုဏ်း၏ အရှေ့ဘက်နယ်နိမိတ်ရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တရားထိုင်နေသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ စွမ်းအင်များမှာ ဝဲဂယက်သဏ္ဌာန် လှည့်ပတ်နေပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည့်အခါ ရွှေရောင်စွမ်းအင်များမှာ လေထုထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပသွားပြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p>သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက်သည် သူ၏နောက်ကျောဘက်သို့ အသံမထွက်ဘဲ သာသာယာယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သော်လည်း လှည့်မကြည့်ပေ။</p> <p>"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p>သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် လာမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျာ သိနေတာလား"</p> <p>လျိုဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်းလုံက အားရပါးရ ပြုံးလိုက်ရင်း သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "သိတာပေါ့... ငါနဲ့ မင်းက တစ်မျိုးတည်းသားတွေပဲ မဟုတ်လား" ဟု ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လျိုဖုန်းကလည်း ပြန်လည်ပြုံးပြရင်း "ကျွန်တော် နဂါးသွေးမျိုးဆက် ရှိတဲ့သူတွေကို အများကြီး မြင်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျာနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဘာမှမဟုတ်ကြပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စတင်စုဝေးလာတော့သည်။</p> <p>"ငါနဲ့ ဘယ်သူမှ ယှဉ်လို့မရတာ မဆန်းပါဘူး။ ငါက ငါ့သခင်ရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲလေ"</p> <p>ချင်းလုံက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်"</p> <p>လျိုဖုန်း ခဏမျှ ကြောင်သွားမိသည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော သွေးမျိုးဆက် အရှိန်အဝါရှိသည့် နဂါးတစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သခင်ဟု ဝန်ခံလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ နားလည်မှုများဖြင့် တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p>"မသေမျိုးကို ပြောတာလား"</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မသေမျိုး ဟုတ်လား။ ငါ့သခင်ကို အဲဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖော်ပြလို့ရမှာလဲ။ အပြင်က မသေမျိုးတိုင်းက ငါ့သခင်နဲ့ အဆင့်အတန်း တူတယ်လို့ မင်း ပြောချင်တာလား"</p> <p>ချင်းလုံက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အာ... ကျွန်တော် စကားမှားသွားပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p>လျိုဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်ရင်း "သြော်... သူ ဖြစ်နေတာကိုး" ဟုလည်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>"ဟွန်း..."</p> <p>ချင်းလုံက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကဲ... စလိုက်ကြရအောင်"</p> <p>ချင်းလုံက ပြောလိုက်ပြီးနောက် တိုက်ပွဲဝင် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မီးလျှံများအလား ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်လာတော့သည်။</p> <p>လျိုဖုန်းက သူ့ကို ကြည့်ပြီး တိုက်ပွဲဝင် အနေအထားသို့ လိုက်ပါပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>"တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါပဲ"</p> <p>လျိုဖုန်းက တွေးလိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သက်သက်မဟုတ်ဘဲ သွေးမျိုးဆက် စွမ်းအားနှင့်ပါ ရောယှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လျိုဖုန်း၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ အဆင့်မြင့်သွေးအဆင့်မှာသာ ရှိပြီး ပြိုင်ဘက်မှာ သန့်စင်သောသွေးအဆင့်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မသေမျိုးကျင့်စဉ်ကြောင့် သွေးမျိုးဆက် ဖိနှိပ်မှုကိုတော့ ရှောင်လွှဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ထိုဖိနှိပ်မှုမရှိလျှင်ပင် သန့်စင်သော သွေးမျိုးဆက်၏ အနှစ်သာရမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>ထို့ပြင် ချင်းလုံထံမှ အခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုကိုလည်း သူ ရရှိနေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သာမန်နဂါးတစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိမြင်လိုက်သည်။ သန့်စင်သော သွေးမျိုးဆက်များထဲတွင်ပင် ချင်းလုံ၏ သွေးမျိုးဆက် အနှစ်သာရမှာ အစွမ်းထက်ဆုံးထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဒါကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတော့မှာပဲ"</p> <p>လျိုဖုန်းက တွေးလိုက်ရင်း သူ၏ အရှိန်အဝါများကိုပါ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ"</p> <p>လျိုဖုန်းက အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"လီမေ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလဲ... ငါ ဒီကို လာလို့မရဘူးလား"</p> <p>သူမက ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး "ငါက မင်းနောက်ကို လိုက်နေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူးနော်။ မင်း အမူအရာက တစ်မျိုးဖြစ်နေတာကို မြင်လို့... ငါက..." သူမ စကားကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး လျိုဖုန်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"ငါ ဘာလုပ်မိလို့လဲ"</p> <p>လျိုဖုန်းက သူမ၏ အကြည့်ကို မြင်ပြီး တွေးနေမိသည်။ လီမိသားစုမှ မိန်းကလေးများအားလုံးမှာ တကယ့်ကို ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်လှသည်ဟု သူ မှတ်ချက်ချလိုက်မိသည်။</p> <p>"ဟွန်း..."</p> <p>သူမက ကျယ်လောင်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ငါ လာတာက မင်းကို သတိပေးဖို့ပဲ။ ဘာမှ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့။ ဒါ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမရဲ့ မင်္ဂလာပွဲပဲ။ မင်း တစ်ခုခု ဖျက်ဆီးလိုက်လို့ သူမ စိတ်မကွက်စေနဲ့"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျိုဖုန်း တောင့်ခဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး မီးတောက်များအတွင်း ပျက်စီးနေပြီး လီယောင်းက ရူးသွပ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် "မင်း ငါ့မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာဆိုတော့... မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ငါ သတ်ပစ်တာက တရားပါတယ် မဟုတ်လား" ဟု မေးနေသည့် မြင်ကွင်းပင်။</p> <p>လျိုဖုန်းသည် သူ၏ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်ဆိုးမျိုးကို သူ လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။</p> <p>"ငါ ဘာတွေ တွေးနေမိတာလဲ"</p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားပြီး ချင်းလုံကိုကြည့်ကာ အနေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"နောက်တစ်ခေါက်မှပဲ တိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောထွက်လာကြသည်။</p> <p>ချင်းလုံမှာလည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေမိသည်။ သူသည် အတော်လေး ပေါ့လျော့သွားမိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့သခင်၏ မင်္ဂလာပွဲဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ ပြုမူရန် မသင့်တော်ပေ။ နဂါးတစ်ကောင်၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်များက သူ့ကို တိုက်ပွဲဆင်နွှဲရန် တိုက်တွန်းနေပြီး အခြားနဂါးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>...</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ကျူးချွယ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်ဖိအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်းနေရဆဲပင်။</p> <p>သူမသည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ရင်း သူမ၏ရှေ့တွင်ရှိသော လီယောင်းကို မြင်နိုင်ရန် မျက်လုံးကို ခဲရာခဲဆစ် မော့ကြည့်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါက သခင်မလေးလား"</p> <p>သူမ တွေးနေမိသည်။</p> <p>သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ သခင်ကြီးနှင့် အတော်လေး ဆင်တူလှသည်။</p> <p>မဟုတ်သေး... သခင်ကြီး၏ အရှိန်အဝါက ပို၍ပြင်းထန်သော်လည်း ယခုခံစားနေရသော ဖိအားမှာမူ ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ သူမ လူသားအသွင်ဖြင့် ရှိနေပါက သေဆုံးနိုင်ခြေ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ရှိလိမ့်မည်ဟု သခင်ကြီး သတိပေးခဲ့ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ ယခုမှ ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး နားထောင်ပေးပါဦး"</p> <p>သူမက စတင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမကို ဖိနှိပ်ထားသော ပြင်းထန်သည့် ဖိအားမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားတော့သည်။</p> <p>"ဘာ... ဘယ်က သခင်မလေးလဲ။ အဲဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လျှောက်မပြောနဲ့"</p> <p>လီယောင်းက တုန်ရီနေသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်ကြီးရဲ့ ဇနီးသည်က သခင်မလေးပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>ကျူးချွယ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအခါ ဖိအားမှာ လုံးဝနီးပါး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယောင်းမှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် လိမ်ကျစ်ကစားရင်း "အင်း... ပြောရရင်တော့ ငါက အခုထိ သူ့ဇနီး မဟုတ်သေးပါဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်ကြီးက ကျွန်မကို သခင်မလေးကို လာကြိုခိုင်းတဲ့အချိန်မှာ ဇနီးသည်လို့ပဲ သုံးနှုန်းခဲ့တာပါ"</p> <p>ကျူးချွယ်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တော်တော့... တော်တော့"</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေလျက် လှမ်းတားလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကျူးချွယ်၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမကို မြေပြင်မှ ထူပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါကတော့ အစကတည်းက သိနေတာပါ"</p> <p>လီယောင်းက ကျူးချွယ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်ကြီးလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးတင်ကပဲ ကျွန်မကို ရန်သူတော်ကြီးလို ကြည့်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ကျူးချွယ်က စိတ်ထဲက ကြိတ်တွေးလိုက်သော်လည်း အပြင်ထုတ်မပြောရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏သခင်မှာ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို ဤမျှစောစောစီးစီး ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းမျိုး မဖြစ်သင့်၍ပင်။</p> <p>"တကယ်ကြီးလား"</p> <p>သူမက ချီးကျူးမှုကို သဘောကျဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်ပါ။ ငါ့ကို ယုံလို့ရပါတယ်"</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ရင်း ရိုးသားလှပါသည်ဟူသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လီယောင်းက မျက်နှာကို ပြန်လည်တည်ကြည်အောင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကျူးချွယ်၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါမကြိုက်တဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ မင်း ဒါကို နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>လီယောင်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျူးချွယ်မှာ ဘာများမှားသွားပြန်ပြီလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ လီယောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါ။ သခင်မလေး အလိုရှိတဲ့အတိုင်း ကျူးချွယ် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်"</p> <p>သူမက ရိုသေသေဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က နားထောင်နေသလားဆိုသည်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ဒေါ်လေး စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ငါ့ခင်ပွန်းကို ခေါ်တဲ့အခါ တခြားပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ ခေါ်သင့်တယ်"</p> <p>ဤစကားကြောင့် ကျူးချွယ်ရော အကြီးအကဲဟွမ်ပါ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာများ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဟိုလေ... မင်းက သူ့ကို သခင်လို့ခေါ်နေပြီး... ငါကလည်း တစ်ခါတလေကျရင် သူ့ကို အဲဒီလို ခေါ်မိတဲ့အခါမျိုးမှာ... ရှုပ်ထွေးသွားမှာ စိုးလို့ပါ"</p> <p>လီယောင်းက မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မလေးက သူ့ကို အဲဒီလို ခေါ်တတ်လို့လား"</p> <p>ကျူးချွယ်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ "နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင် နောက်ကို မူလဘိုးဘေးလို့ပဲ သုံးနှုန်းပါတော့မယ်"</p> <p>အကြီးအကဲဟွမ်က ဘေးမှကြည့်ရင်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရှက်သွေးဖြာနေမိသည်။</p> <p>"ဒီကလေးတွေကတော့ တကယ့်ကို ကစားတတ်ကြတာပဲ။ ငါတို့လည်း တစ်ခါတလေကျရင်..."</p> <p>သူမဘာသာ ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save