Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၃၇၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန့်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော သမီးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့သည်။</p> <p>"အဖေ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ လူတွေအများကြီး ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ဘာလို့ အော်ဟေနေတာလဲ"</p> <p>ရှို့ယင်းက သူမ၏ အဖေကို အတော်လေး အနေရခက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ခဏမျှသာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျောက်သွားခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အဖေကမူ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးတော့မည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်ကျန့်သည် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ထလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်စုံပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"အဟမ်း... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ်။ ဒီအတိုင်း... ဒီဂိုဏ်းရဲ့ မြေကြီးက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် သိပ်သည်းနေသလဲဆိုတာကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်နေတာပါ"</p> <p>သူက ဗြောင်လိမ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဧည့်သည်များ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ရှို့ယင်းကို အဝေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"သမီး... ဒီနေ့က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ဘာပြဿနာမှ မရှာမိပါစေနဲ့နော်။ အထူးသဖြင့်... အကြီးအကဲ ရှန်းယွီကို မြင်တဲ့အခါမှာ မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဂိုဏ်းချုပ် လီယောင်းက ငါတို့ကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ပစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>သူက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှို့ယင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုအချို့ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် သူမသည် ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့ကြားရှိ သံယောဇဉ်မှာ မည်သူမျှ ကြားဖြတ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ။ ကျွန်မက သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် တကယ်ပဲ ဝမ်းသာပေးနေတာပါ"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပမည့် ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးအတွင်း၌ တူရိယာသံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရှေ့ဘက် အရပ်မျက်နှာမှ နေမင်းမှာ ကောင်းကင်အလယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မင်္ဂလာအခါတော် အချိန်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကာ ဧည့်သည်တော်များအားလုံးမှာလည်း သူတို့၏ ထိုင်ခုံများတွင် အသီးသီး နေရာယူထားကြပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အနီရောင် မီးလျှံများ တောက်လောင်လာပြီး ကျယ်လောင်လှသော ငှက်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧည့်သည်များအားလုံး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည့်အခါ….</p> <p>"ကြည့်စမ်း အဲဒါ ဖီးနစ်ငှက် မဟုတ်လား"</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ ကျူးချွယ်ပဲ။ ဘုရားရေ... ခမ်းနားလိုက်တာ"</p> <p>တောက်ပသော အနီရောင် မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ကျူးချွယ်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူမ၏ ကျောပေါ်တွင်မူ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှပိုင်ရှင် လီယောင်းက ဝတ်စုံနီကြီးဖြင့် ထိုင်လိုက်ပါလာသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်ပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှလည်း နက်မှောင်သော စိမ်းပြာရောင်</p> <p>အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခံ့ညားလှသော နဂါးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။ ရှန်းယွီသည်လည်း သူ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံဖြင့် စင်မြင့်ထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်ကျန့်က နားလည်မှုရှိလှသော အပြုံးကြီးဖြင့် လျိုဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ဂုဏ်ယူပါတယ် လူငယ်လေးရာ... မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးပါပဲ" ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>လျိုဖုန်းမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ် ဘေးနားရှိ လီမေကမူ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ရှင် တစ်ခုခု မှားနေပြီထင်တယ်။ ကျွန်မက ဒီလူ့နောက်ကို လိုက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု မတင်မကျ လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ရှက်သွေးဖြာနေမှုကမူ သူမစကားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဝမ်ကျန့်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှို့ယင်းကို ကြည့်ကာ "တွေ့လား သမီး... လောကမှာ ကိုယ့်အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဖူးစာဆိုတာ ရှိပြီးသားပါ။ တချို့အရာတွေကို လက်လွှတ်လိုက်မှ ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရလာတတ်တာမျိုးပေါ့" ဟု သွယ်ဝိုက်၍ ဆုံးမလိုက်သည်။</p> <p>ရှို့ယင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ပျံသန်းလာသော ကျူးချွယ်ငှက်ကြီးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>...</p> <p>မင်္ဂလာရင်ပြင်ကျယ်ကြီးအတွင်း၌ တူရိယာသံများမှာ အထွတ်အမြတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ</p> <p>ရှန်းယွီသည် ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စင်မြင့်ထက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခမ်းနားလှသော မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါကြောင့် ဧည့်သည်တော်များအားလုံးမှာ စကားပင် မဟရဲဘဲ မှင်သက်စွာ ကြည့်နေကြရသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကောင်းကင်ထက်မှ ကျူးချွယ်ငှက်ကြီးသည် စင်မြင့်အနီးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ လီယောင်းသည် ဖီးနစ်ငှက်ကျောပေါ်မှ သာသာယာယာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ရှန်းယွီ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ပါးလွှာသော အနီရောင် ပိုးထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကိုမူ အတိုင်းသား မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။</p> <p>ရှန်းယွီက လီယောင်း၏လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လီယောင်း၏ လက်ကလေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမကို စိတ်အေးစေရန် လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ညှစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို..."</p> <p>လီယောင်းက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"အချိန်တန်ပြီ... လီယောင်း"</p> <p>ရှန်းယွီက နွေးထွေးသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှေ့မှောက်တွင်ရှိသော အကြီးအကဲကောင်းက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မင်္ဂလာကတိသစ္စာပြုပွဲကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်အလယ် ဗဟိုတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အခါတော်အခိုက်အတန့်သည်လည်း ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲကောင်းသည် တောင်စဉ်တောင်တန်းများ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ နန်းဆောင်မှ ရှန်းယွီနှင့်အတူ မင်္ဂလာစင်မြင့်ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်ဝိညာဉ်ကြောင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်းပြရခက်ခဲသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>အကြီးအကဲ ဖုန်းဝူရင်သည် မင်္ဂလာပွဲကို ဦးဆောင်ကျင်းပပေးရန် စင်မြင့်ထက်တွင် အသင့်စောင့်ကြိုနေသည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင်မူ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ယခင်ဂိုဏ်းချုပ်များ၏ ဝိညာဉ်အထိမ်းအမှတ် အမှတ်တံဆိပ်များကို လတ်ဆတ်သော အမွှေးနံ့သာများ၊ ပန်းများနှင့်အတူ ထားရှိထားသည်။ ဤမင်္ဂလာပွဲသည် အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းအတွက် ခေတ်သစ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်ရာ ဘိုးဘေးများကပါ သက်သေအဖြစ် သိမြင်စောင့်ရှောက်စေလိုခြင်းပင်။</p> <p>ခန်းမဆောင် အဝင်ဝတွင် ခမ်းနားလှသော ဝိညာဉ်ရထားလုံးကြီး ဆိုက်ရောက်လာချိန်၌ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုရထားလုံးကို ကျူးချွယ်က သူမ၏ ဖီးနစ်ငှက်အသွင်ဖြင့် ဆွဲဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မီးလျှံအတောင်ပံများနှင့် ရွှေရောင်အဆင်တန်ဆာများသည် လူတိုင်းကို မှင်သက်သွားစေသည်။ ရထားလုံးကိုမူ မသေမျိုးအဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်သစ်သားများဖြင့် ထုလုပ်ထားသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လျှံထွက်နေတော့သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ရထားလုံးအတွင်းမှ ကျော့ရှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းသူလေးများက သူမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်ကာ ဝိညာဉ်ပန်းပွင့်ချပ်များကို လေထဲသို့ ကြဲပက်နေကြသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော အရှိန်အဝါကြောင့် လာရောက်ကြသော ဂိုဏ်းချုပ်များပင် အသက်ရှူမှားမတတ် ငေးမောနေကြရသည်။</p> <p>သို့သော် အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ ဧည့်သည်များသည် လီယောင်း၏ အလှထက်စာလျှင် တန်ဖိုးကြီးလှသော ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို သာမန်အလှဆင်ပစ္စည်းများအဖြစ် ကြဲပက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ရင်နာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါကတော့ လွန်လွန်းလှပြီ... မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကိုးဆက်ကိုပဲ ကျိန်ဆဲလိုက်ချင်တော့တယ်"</p> <p>အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ လူအချို့က စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲနေမိကြသည်။ အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးမှ အဓိကဂိုဏ်းကြီး ၅ ဂိုဏ်းကမူ ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ပန်းပွင့်ချပ်များ ခင်းကျင်းထားသော လမ်းထက်တွင် လီယောင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် ဧည့်သည်အားလုံး၏ အကြည့်မှာ သတို့သမီးထံသို့သာ စုပြုံရောက်ရှိနေတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် စင်မြင့်ထက်သို့ လှမ်းတက်လာသော လီယောင်း၏ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အလွန်ပင် ယုယညင်သာစွာဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနီရောင်ပိုးထည်လွှာကို မတင်လိုက်ရာ၊ ပိုးထည်လွှာအောက်ရှိ လီယောင်း၏ တောက်ပလှပသော အပြုံးလေးမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>"မင်း တကယ်ကို လှပနေတာပဲ"</p> <p>ရှန်းယွီက ဝိညာဉ်အသံလွှတ်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်း၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းသွားပြီး သူမ၏ အပြုံးမှာလည်း ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။ စီနီယာအစ်ကိုက သူမကို ဤကဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ချီးကျူးစကား ပြောကြားခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးတောကာ ကြည်နူးနေမိသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့စုံတွဲသည် လက်ချင်းတွဲလိုက်ကြပြီး စင်မြင့်ရှိ ဘိုးဘေးများ၏ ဝိညာဉ်အမှတ်တံဆိပ်များရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်ကြသည်။</p> <p>...</p> <p>"တွေ့လား... သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လွန်းနေတာ။ မင်း သူ့ကို မေ့လိုက်သင့်</p> <p>ပြီ"</p> <p>ဝမ်ကျန့်က သမီးဖြစ်သူ ရှို့ယင်းအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဖေက ကျွန်မကို အကြီးအကဲ ရှန်းယွီနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား။ ကျွန်မက ရုပ်ဆိုးနေလို့လား" ဟု ရှို့ယင်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲလို မဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ်။ ငါ့သမီးက ဒီလောကမှာ အလှဆုံးပါ။ ဒါပေမဲ့ တချို့အရာတွေကိုတော့ လက်လွှတ်လိုက်သင့်တယ်ဆိုတာကို ပြောပြချင်တာပါ"</p> <p>ဝမ်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ကျန့်သည် သူ၏သမီးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားရတာလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် အလွန်ပင် လိမ်မာယဉ်ကျေးပြီး ချစ်စရာကောင်းသူ ဖြစ်သော်လည်း စီစဉ်ထားသော အိမ်ထောင်ရေးမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ သူမ၏ အမူအရာများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အကြီးအကဲ ရှန်းယွီမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က ဤမျှအဆင့်ထိ မရှိခဲ့သေးပေ။</p> <p>အကြီးအကဲ ရှန်းယွီက သမီးဖြစ်သူ၏ နှလုံးသားကို မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ညှို့ယူဖမ်းစားထားတာလဲဟု သူ သိချင်နေမိသည်။</p> <p>"အဖေက ဘာမှနားမလည်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေက ကျွန်မကို မလိမ်ညာဘူး။ အရင်ကတော့ ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့အသက်တစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ ကျွန်မ အာရုံခံမိနေတဲ့ အရာက အလွယ်တကူ လက်လျှော့လိုက်လို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရှို့ယင်းက တွေးတောနေမိသော်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချလိုက်သည်။</p> <p>လက်ရှိတွင် သူမသည် ထိုအရာကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် အင်အားအလွန်နည်းပါးနေသေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ အားသန်သူများသာလျှင် ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိကြသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မ လက်လျှော့လိုက်ပါ့မယ်။ ဒါက ခဏတာ စိတ်ကစားခဲ့တာပဲလေ"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း နားလည်ပေးလို့…နေပါဦး... တကယ်ပဲ လက်လျှော့လိုက်ပြီလား"</p> <p>ဝမ်ကျန့်က မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည့်အခါ ရှို့ယင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့သမီးက တကယ်ကို နားလည်မှုရှိတာပဲ"</p> <p>သူက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှို့ယင်းကလည်း ပြန်လည်ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကြံစည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်ချင်းတွဲကာ ရပ်နေကြသော ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့စုံတွဲကို ကြည့်ကာ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>"အင်အားကြီးမားတဲ့သူဆီကနေ ရတနာတစ်ခုကို ခိုးယူနိုင်မယ့် နည်းလမ်းမျိုး ရှိနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save