Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၃၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ သူမ၏ ရဲတိုက်ထဲတွင် ဧကရီသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရင်း ထိုင်နေသည်။</p> <p>သူမ စာဖတ်နေစဉ်မှာပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကြောင့် မျက်တောင်များမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေတော့သည်။ မိနစ်အတော်ကြာ သည်းခံပြီးနောက်တွင်မူ သူမ ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>[နင်တို့ ဒါကို ဘယ်လောက်တောင် ကြာအောင် လုပ်နေကြဦးမှာလဲ။ မူလတာဝန်ကိုများ မေ့သွားကြပြီလား]</p> <p>သူမက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ပြင်ပလောကတွင်မူ လီယောင်းမှာ အသာစီးရနေသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>သူမ လှုပ်ရှားနေရင်းဖြင့် အချိန်ဘယ်လောက် ကြာသွားပြီလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူမ အတိအကျ မပြောနိုင်တော့သော်လည်း တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် ဤကဲ့သို့ ရှိနေချိန်တိုင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ တုံ့ပြန်မှု ရှိနေခြင်းပင်။ သူတို့နှစ်ဦးတွင် မည်သည့် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်မှ မရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် မဆိုင်ကြောင်းကိုမူ သူမ သေချာသိနေသည်။</p> <p>သူမ ဤအကြောင်းကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဧကရီ၏ စကားသံများမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>"အား... ကျွန်မက အရမ်းပျော်နေလို့ မေ့သွားတာ"</p> <p>လီယောင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[...]</p> <p>"အဟမ်း... ကဲ စလိုက်ကြရအောင်"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောရင်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့သည် လက်ချင်းယှက်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှိုးဆော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့နှစ်ဦးသည် ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုကမ္ဘာတွင် အရောင်နှစ်မျိုးသာ ရှိပြီး တစ်ဖက်တွင် အဖြူရောင်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် အနီရောင်တို့ဖြင့် အလယ်တည့်တည့်မှ ပြတ်သားစွာ ပိုင်းခြားထားသည်။ လီယောင်းမှာ အဖြူရောင်ကမ္ဘာ၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေပြီး ရှန်းယွီမှာမူ သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် အနီရောင်ကမ္ဘာ၏ အစွန်းတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>"ဇနီးလေး..."</p> <p>ရှန်းယွီက သူမထံသို့ လက်ကမ်းရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ယောကျာ်း..."</p> <p>လီယောင်းကလည်း သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့၏လက်များ ထိတွေ့ခါနီးမှာပင် မမြင်ရသော ပါးလွှာသည့် အတားအဆီးတစ်ခုက သူတို့ကို တားဆီးထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်၍ မရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ စွမ်းအင်များဖြင့် ထိုအတားအဆီးကို ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှထူးခြားမလာခဲ့ပေ။</p> <p>"ဒါက ထူးဆန်းလိုက်တာ။ အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"</p> <p>ရှန်းယွီက အတားအဆီးမှ နောက်သို့ဆုတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>လီယောင်းကမူ ဒေါသတကြီးဖြင့် အတားအဆီးကို အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။</p> <p>"တောက်... ဒီလို အတားအဆီးလေးတစ်ခုက ငါ့ကို ငါ့ခင်ပွန်းနဲ့ ခွဲထားရဲတယ်ပေါ့"</p> <p>သူမသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူမ၏ စွမ်းအားအကန့်အသတ်ကျော်လွန်ခြင်း အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p>"ပထမဓား"</p> <p>သူမက ဟိန်းဟောက်ကာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီမှာမူ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အရာမထင်သည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအရာမှာ အင်အားသုံးရုံဖြင့် ရနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက ဖန်တီးထားသော ယန္တရား သို့မဟုတ် ပုစ္ဆာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ လီယောင်းမှာ ပို၍စိတ်လှုပ်ရှား ဒေါသထွက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် ဧကရီကို အကူအညီတောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဇနီးလေး... စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ ကိုယ့်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်"</p> <p>သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမကို ဆင်းလာရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အတန်ကြာသောအခါ ရှန်းယွီသည် လီယောင်း၏ အာရုံကို ရရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူမကို စိတ်အေးသွားစေရန် ချော့မော့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် တရားထိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ထိုင်လိုက်ကြပြီး လီယောင်းမှာလည်း သူမ၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p>"အခု ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"</p> <p>သူမက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဧကရီရဲ့ ပြောပြချက်အရဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို အတူတူ ချည်နှောင်နိုင်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြည့်အဝ ဖွင့်ဟပြဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p>လီယောင်းက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။ ဤလမ်းညွှန်ချက်မှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးလွန်းလှသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖွင့်ဟပြခြင်းဆိုသည်မှာ သူတို့အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိအောင် ပြောပြခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးတောမိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တစ်ဦးအကြောင်းတစ်ဦး မသိသေးသည့်အရာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။</p> <p>ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>"သြော်... ငါ သဘောပေါက်ပြီ"</p> <p>သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ရှင် သိသွားပြီလား"</p> <p>ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး လီယောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ ဟုတ်တယ်"</p> <p>သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလဲဟင် မြန်မြန်ပြောပြပါဦး... ကျွန်မကို ပြောပြပါ"</p> <p>သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါထင်တာကတော့ ဒီနေရာရဲ့ သဘောတရားက တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် အပြည့်အဝ မသိဘဲနဲ့ အစစ်အမှန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တည်ဆောက်လို့မရဘူး ဆိုတဲ့အချက်ပဲ"</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါကြောင့် ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်... မင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ငါ့ကို ပြောပြပါ။ ငါကလည်း ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မင်းကို ပြန်ပြောပြမယ်"</p> <p> လီယောင်း၏ ဝန်ခံချက်များအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ မှင်သက်နေမိသည်။ သူသည် ဆိုးရွားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကြားလိုက်ရသည့် အကြောင်းအရာများမှာ သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယောင်း၏ အပြစ်ကင်းစင်လှသော မျက်နှာလေးနောက်ကွယ်တွင် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်ရူးသွပ်သော အတွေးအခေါ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ဧကရီမှာမူ မျက်ရည်တစ်ပေါက် ကျလာရင်းဖြင့်</p> <p>"ဘိုးဘေးတို့... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆက်ခံသူကို ရွေးချယ်ရာမှာ ကျွန်မ အရမ်းပေါ့လျော့သွားခဲ့မိလို့ လူသားအင်ပါယာရဲ့ ကံကြမ္မာက အခုတော့ ပျက်သုဉ်းခြင်းဆီကို ဦးတည်သွားခဲ့ပြီ" ဟု စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ရေရွတ်နေတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် လီယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမမှာမူ ရှက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး လက်ချောင်းလေးများကို လိမ်ကျစ်နေမိသည်။</p> <p>"ယော... ယောကျာ်း …ကျွန်မ ပြောပြီးပြီနော်။ ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလားဟင်"</p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save