Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း။ ၃၇၄</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီယောင်း၏ ဝန်ခံချက်များမှာ တစ်နာရီမျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရသည့်အလား မှင်သက်နေသော ရှန်းယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ယောက်ျား ..."</p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... ဟိုလေ..."</p> <p>ရှန်းယွီမှာ စကားများပင် ထစ်အကုန်သည်။ သူသည် လီယောင်း၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်း အခုထိ အဲဒီလိုမျိုး ခံစားနေရတုန်းပဲလား"</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ရှက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်</p> <p>မိသည်။</p> <p>"ယောက်ျား ... ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်။ ကျွန်မလည်း မတတ်နိုင်ဘူး... ဒီအတွေးတွေက ကျွန်မ ခေါင်းထဲကို အလိုလို ရောက်ရောက်လာတာ"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက စိတ္တဇနတ်ဆိုးတွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုများလားဟင်"</p> <p>သူမက လေသံလေး တိုးကာ မေးရှာသည်။</p> <p>[ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ဒါတွေအားလုံးက နင့်စိတ်ရင်းအတိုင်းပဲဟာကို]</p> <p>ဧကရီက ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်၍ ဗြောင်ပြောချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုအကြည့်ကြောင့် လီယောင်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ယောက်ျား .... ကျွန်မကို တကယ် ယုံကြည်ပေးရမယ်နော်။ ကျွန်မက အဲဒီလို လူစားမျိုးလို့ ရှင် တကယ်ပဲ ထင်နေတာလားဟင်"</p> <p>သူမက သူမ၏ ရိုးသားမှုကို ပြသရန်အတွက် ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ ပွင့်လင်းလှသော ဝန်ခံချက်ကြောင့် လီယောင်းမှာ ဆွံ့အသွားရုံသာမက ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ဧကရီပင်လျှင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤမျှအထိ တည့်တိုးပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>လီယောင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် အံ့သြမှုတို့ ရောပြွမ်းနေပြီး မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြန်သည်။</p> <p>"ခင်... ခင်ပွန်း... ရှင် ကျွန်မကို အဲဒီလိုပဲ မြင်နေတာလား"</p> <p>သူမက တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်မှုနှင့် နက်နဲသော ဂရုစိုက်မှုတို့ အပြည့်ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ စကားမဆုံးသေးဘူး"</p> <p>သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းမှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သိထားတဲ့ နောက်ထပ် အမှန်တရားတစ်ခုကတော့... ဒီလောကမှာ မင်းထက် ငါ့ကို ပိုချစ်တဲ့သူ၊ ငါ့အတွက် အသက်ပေးဝံ့တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာပဲ။ မင်းရဲ့ အဲဒီ ရူးသွပ်မှုတွေ၊ အစွန်းရောက်မှုတွေအားလုံးဟာ ငါ့အပေါ်မှာ ထားတဲ့ မင်းရဲ့ အနှိုင်းမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာဆိုတာ ငါ နားလည်တယ်"</p> <p>သူသည် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက အန္တရာယ်များတဲ့သူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇနီးသည်ပဲ။ မင်းရဲ့ အမှောင်ထုတွေကို ငါ သိထားမှသာ ငါက မင်းကို ပိုပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ။ မင်းကို လမ်းမှန်ပေါ်ရောက်အောင် ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့်... ငါ မင်းကို အပြည့်အဝ လက်ခံပါတယ်။ မင်းရဲ့ ဆိုးကွက်တွေအကုန်လုံးနဲ့တကွပေါ့"</p> <p>ရှန်းယွီ၏ စကားအဆုံးတွင် သူတို့ကြားရှိ အတားအဆီးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အနီနှင့် အဖြူ ကမ္ဘာနှစ်ခုမှာလည်း အချင်းချင်း ရောယှက်သွားပြီး လှပသော ခရမ်းရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်နူးမှုများဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ ဝန်ခံချက်မှာ သူမအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော လက်ဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ အနီရောင်အလံများကို သိလျက်နှင့်ပင် ဘေးကင်းရာသို့ ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း ရှိလျက်နှင့်ပင် သူမအနားမှာပဲ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အစစ်အမှန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင်။ </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... ရှင့်ရဲ့ အဲဒီလို ရိုးသားတဲ့ စကားတွေကို ကြားရဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ရှင်မသိပါဘူး"</p> <p>လီယောင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင် ကျွန်မကို အသုံးချနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် လိမ်ညာနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ ရှင့်အနားမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားမှာပါ။ အခုလို ရှင်ကိုယ်တိုင်က ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်တော့... ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်သွားသလဲဆိုတာ ရှင်သိလား"</p> <p>သူမသည် ရှန်းယွီကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံနေမိသည်။</p> <p>[တကယ်ကိုပဲ... ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ မဖြစ်နိုင်တာတွေကို ဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတာပဲ]</p> <p>ဧကရီက စိတ်ပျက်သလိုလို အံ့သြသလိုလိုဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လေသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ဒေါသထွက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ အခြေအနေအရ လက်ခံလိုက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် သူတို့နှစ်ဦး ပတ်ပတ်လည်ရှိ ခရမ်းရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားကြတော့သည်။ ၎င်းမှာ သာမန် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်ထက် များစွာ သာလွန်နက်နဲသော ကံကြမ္မာချင်း ထပ်တူကျခြင်းပင်။</p> <p>ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာနားလည်မှုများကို စုစည်းကာ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ကြသောအခါ ကောင်းကင်ယံသို့ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ထိုးတက်သွားတော့သည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ခွဲခြားမရအောင် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့သွားကြပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခြေကျင်းဝတ်များတွင် ကံကြမ္မာနီကြိုးတစ်ချောင်း ခဏတာ ပေါ်လာပြီး ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ"</p> <p>ရှန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အခုတော့ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ခွဲခြားလို့မရတော့ဘူး"</p> <p>လီယောင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့သည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ ပြင်ပလောကရှိ သူတို့၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လီယောင်း၏  မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှတောက်ပနေသည်။</p> <p>"ကဲ... ခုနက ရပ်နားထားတဲ့နေရာကနေ ပြန်စကြရအောင်။ ကျွန်မမှာ စမ်းသပ်ချင်တဲ့ နည်းလမ်းအသစ်တွေ ရှိသေးတယ်..."</p> <p>သူမက ပြောကာ သူ့ကို ပြန်လည်တွန်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ဧကရီမှာမူ ခေါင်းခါယမ်းရင်း "တကယ်ကို မလျော်ကန်လိုက်တာ" ဟု တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခြေကျင်းဝတ်တွင်လည်း ထိုနီကြိုးလေး တစ်စက္ကန့်မျှ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>"ဒါက... ဘာလို့ ငါ့ဆီမှာပါ ပေါ်လာရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save