Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၃၇၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေး... တော်ပါတော့။ ဒါက များလွန်းနေပြီ”</p> <p>ရှန်းယွီက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းကမူ သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး “နောက်ထပ် ခဏလေးပဲ သည်းခံပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်း အဲ့ဒီလိုပြောနေတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နာရီကတည်းကလေ”</p> <p>ရှန်းယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ဇနီးသည် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု တွေးတောမိသည်။ သူက သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍သန်မာပါလျက်နှင့် ဒီ တိုက်ပွဲတွင် သူ ဘာလို့ ရှုံးနိမ့်နေရတာလဲ။</p> <p>သူသည် ပို၍အားနည်းလာသလို ခံစားရသည်။ ပြန်လည်စတင်ခြင်းရောက်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သဖြင့် အဆင့်တက်လှမ်းမှုများကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ၏ ခွန်အားများကို လိုအပ်နေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် လီယောင်း၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဟင်”</p> <p>သူမ အံ့ဩသွားမိသည်။ သူမက လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ  “ဒါက... ပျောက်သွားတာလား”</p> <p>သူမ ရှန်းယွီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိပြီးမှ ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>“ရင်တတ်တွေလား”</p> <p>သူမ အံ့ဩနေမိသည်။ ထို့နောက် သူမခင်ပွန်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>“လောလောဆယ် ခဏနားကြရအောင်”</p> <p>အမျိုးသမီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားသော ရှန်းယွီက အားနည်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ရှင်က...”</p> <p>လီယောင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“ရှင်က ဒီလိုကစားနည်းမျိုးကို ဝါသနာပါမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး”</p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မက ခွဲခြားတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုပုံစံမျိုးကိုလည်း ကျွန်မ သဘောကျပါတယ်”</p> <p>ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသရိပ်များ လွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး  “ဘာကစားနည်းလဲ မင်းက အရမ်းလေးတာပဲ” ဟု ပြောကာ လီယောင်းကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျသွားခဲ့သည်။ ရှန်းယွီ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဟင်ူလင်းပြင်ပိုးချည်မျှင်များက သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများအဖြစ် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက လီယောင်းထံသို့ အဝတ်အစားသစ်အချို့ကို ပစ်ပေးလိုက်ရာ သူမက ဖမ်းယူ၍ ကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက ရှန်းယွီကို ကြည့်ကာ  “စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ရုပ်ဖျက်အတတ်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>ရှန်းယွီက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်စွမ်းအင်များ စုစည်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>“ဒါက...”</p> <p>သူမ ဘာမှနားမလည်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူမခင်ပွန်းနှင့် ကစားနေစဉ်အတွင်း ခံစားခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကြောင့်လားဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>[မဖြစ်နိုင်တာ]</p> <p>ဧကရီသည် ရုတ်တရက် ကိုယ်ထင်ရှားပြကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>လီယောင်းက လန့်ဖျပ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>[ကောင်းကင်ဘုံတာအိုခန္ဓာ... အဲ့ဒါက တကယ်ကြီး အဆင့်တက်နေတာပဲ]</p> <p>ဧကရီက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာ"</p> <p>ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားကြသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>ဧကရီသည် မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ အတွေးနက်သွားသည်။ သူမ သိထားသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုခန္ဓာဆိုသည်မှာ လီယောင်း မွေးဖွားလာကတည်းက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားထားသည့် အရာဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံကံကြမ္မာကို ရယူရမည်ဖြစ်သော်လည်း လီယောင်းမှာ လူသားလောက၌သာ ပိတ်မိနေသေးသည်။ ကောင်းကင်ဘုံကုသိုလ်ကံမှာ ကံကြမ္မာတစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း ဤခန္ဓာကို အဆင့်မြှင့်ရန် လုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>"အာ... ငါ သဘောပေါက်ပြီ ထင်တယ်"</p> <p>သူမ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။</p> <p>[နင့်မှာ သာလွန်ထူးကဲတာအိုခန္ဓာ ရှိတယ် မဟုတ်လား]</p> <p>ဧကရီက မေးလိုက်ရာ ရှန်းယွီက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p>[အဲ့ဒါပဲပေါ့။ ငါ ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ]</p> <p>သူမက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။</p> <p>[သာလွန်ထူးကဲတာအိုခန္ဓာနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုခန္ဓာဆိုတာ ဗရမ်းဗတာနဲ့ စနစ်တကျရှိမှုလိုပဲ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းနှစ်ဖက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက် အတူတကွကျင့်ကြံပြီး အနှစ်သာရတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ခန္ဓာနှစ်ခုစလုံးက လှုံ့ဆော်မှုခံရတာပဲ။ နင်တို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေအတွက်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား]</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>ရှန်းယွီက ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်... နေပါဦး..."</p> <p>[မဟုတ်ဘူး သာလွန်ထူးကဲတာအိုခန္ဓာက နင့်ကို ကောင်းကင်ဘုံတာအိုရဲ့ မျက်စိအောက်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ တကယ်တော့ အဲ့ဒါရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ နင်တို့က အစွန်းနှစ်ဖက် ဖြစ်နေတာကြောင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်နေကြတာ] ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ပြဿနာမှာ စနစ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုသေချာသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ရွှေရောင်အလင်းများ ပိုမိုတောက်ပလာသော လီယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"နေပါဦး... ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်တော်က အားနည်းသွားသလို ခံစားရပြီး သူမက ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာတာလဲ"</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>[အင်း... အဲ့ဒါကတော့ တကယ်ထူးဆန်းတယ်။ နင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အကျိုးကျေးဇူး တန်းတူရသင့်တာလေ။ နေပါဦး... နင့်ရဲ့ သာလွန်ထူးကဲတာအိုခန္ဓာက အခု ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ]</p> <p>ဧကရီက စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p>"အဆင့် ၉ ပါ"</p> <p>သူက ခပ်အေးအေးပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>[အာ... အဲ့ဒါကြောင့်ကိုး။ နင်က ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်မှာ ရှိနေတော့ နင်ရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးက ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတာပေါ့။ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး အဆင့်တူသွားတဲ့အခါမှသာ တန်းတူညီမျှတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ရမှာ]</p> <p>သူမက ရှင်းပြသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>"တောက်... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ စနစ်နဲ့ဆိုရင် ငါက သူမထက် အမြဲတမ်း အဆင့်ပိုမြန်မြန်တက်နေမှာပဲ။ ဒါဆို ငါက အမြဲတမ်း အောက်ကပဲ ခံနေရတော့မှာလား"</p> <p>"ဆရာကြီးရေ... ဒီတပည့်တော့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြန်ပါပြီ။ နောက်မျိုးဆက်တွေကိုပဲ မျှော်လင့်ချက်ထားရတော့မယ်"</p> <p>သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>"သူတို့တွေလည်း ငါနဲ့ ဆရာကြီးလိုမျိုး ဖြစ်မလာပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ"</p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း ရှန်းယွီ မျက်ရည်တစ်စက် ကျမိသည်။</p> <p>"အဆင့်မြှင့်တင်တာက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ"</p> <p>လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ဆက်လက် ဆော့ကစားချင်နေသေးသည်။</p> <p>[လောလောဆယ်တော့ ရပ်သွားပြီ။ ဒီခန္ဓာကို ရှေ့ဆက်ဖို့ဆိုရင် နင် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်]</p> <p>ဧကရီက ရှင်းပြသည်။</p> <p>"နေပါဦး... ခန္ဓာတွေအတွက်လည်း ဘေးဒုက္ခ ရှိတာလား"</p> <p>ရှန်းယွီက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>[ဒါပေါ့။ ခန္ဓာတွေ အဆင့်တက်ဖို့ဆိုရင် ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ရစမြဲပဲ]</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။ [နင်ကတော့ နင့်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ တည်ဆောက်ပုံကြောင့် ဘေးဒုက္ခကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ လီယောင်းလို လူမျိုးအတွက်ကျတော့ ဒါက ကံဆိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်]</p> <p>"ကျွန်မ... ကျွန်မ ထိန်းထားလို့ မရတော့ဘူး။ လုပ်တော့မယ်..."</p> <p>လီယောင်း စကားစလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"နေဦး တော်ပြီ ဒီမှာ လျှပ်စီးတွေကို မခေါ်နဲ့ ငါ့ဂိုဏ်းထဲမှာ မလုပ်နဲ့"</p> <p>ထိုသို့အော်ဟစ်ကာ သူမဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးခွဲလိုက်ရာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် လီယောင်းကို ထိုအပေါက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ ဧကရီပါ ချက်ချင်း စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>ရှန်းယွီ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင်သာ ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် သူ၏ဂိုဏ်းမှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ လျင်မြန်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးနေရင်းမှ သူ၏ဇနီးသည်ကို မဆိုင်းမတွဘဲ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်မိသည်ကို သတိရကာ မှင်တက်သွားမိသည်။ သူမ ဘယ်နေရာရောက်သွားမလဲဆိုတာကို သူ တွက်ချက်ထားပြီးသားဖြစ်ကာ အဆင်ပြေမည်ဟု သေချာနေသော်လည်း ဤလုပ်ရပ်မှာ...</p> <p>သူသည် အသက်ကို မှန်မှန်ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမျိုးသားအသွင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို နည်းနည်းတော့ လှုပ်ခတ်သွားစေတာ အမှန်ပဲ"</p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း သူသည် တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ထိုင်လိုက်ကာ ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။</p> <p>မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် လီယောင်းနှင့် ဧကရီတို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်တွင် လျှပ်စီးတိမ်တိုက်များ စတင်အုံ့ဆိုင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>[အဆင်သင့်ပြင်ထား။ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအထွတ်အထိပ်ကနေ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာပေါင်းစပ်ခြင်းအထွတ်အထိပ်အထိ အဆင့်တက်အောင် လုပ်ကြမယ်] ဟု ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[နင် စုဆောင်းထားတဲ့ စွမ်းအင်တွေအပြင် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုခန္ဓာ အဆင့်မြှင့်တင်မှုက ရတဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ဆိုရင် ဘေးဒုက္ခကိုတောင် စိန်ခေါ်နိုင်လိမ့်မယ်]</p> <p>အမှန်စစ်စစ်တွင် ထိုသို့လုပ်ရန်မှာ ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ ကိုးထပ်</p> <p>ကောင်းကင် လျှပ်စီးခန္ဓာကို အနည်းဆုံး နှစ်ဆင့်ခန့် တက်လှမ်းစေနိုင်မည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save