Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၁၃</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>ရှု့ယန် ကျူးကျွင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သုံးလအကြာမှ လျိုချမ့်၏ အမည်ကို ပြန်ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမအတွက် တစ်မျိုးကြီး သူစိမ်းဆန်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် ပထမဆုံး သတိရမိသူမှာ လုကောရှန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် အရင်က လုယွီ ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားကို သတိရသွားခဲ့သည်၊ တစ်ယောက်ယောက်က လျိုချမ့်ကို တိုင်လိမ့်မည်ဟူသော စကားပင်။ လျိုချမ့် ဒုက္ခရောက်တာက ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။ ထို့ကြောင့် သူမက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p>ကျူးကျွင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ပြောပြချက်အရတော့ လူအတော်များများက လျိုချမ့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တိုင်စာတွေ ရေးကြတယ်တဲ့။ သူက ရဲဘော်တစ်ယောက်ရဲ့ ညီမနဲ့ မလျော်ကန်တဲ့ ပတ်သက်မှုရှိပြီး အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါ့အပြင်…"</p> <p> သူက ခေတ္တရပ်ကာ ရှု့ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "သူ့လစာကို အိမ်ကို မပို့ဘူး။ အများစုက အဲ့ဒီမိန်းမဆီပဲ ရောက်သွားတာ။ အခု လျိုချမ့်မှာ သူ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ကြီးလေးတဲ့ ပြဿနာလည်း ရှိနေတယ်။ အဖွဲ့အစည်းက သူ့အကြောင်း တခြားကိစ္စတွေကိုလည်း စုံစမ်းနေတုန်းပဲ၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြီးသွားရင်တော့ သူ့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ကြလိမ့်မယ်။"</p> <p>ရှု့ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လျိုချမ့်နှင့် မသက်ဆိုင်တော့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ဒေါသထွက်ပြီး စက်ဆုပ်မိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမ အိမ်မှာ ကလေးတွေနဲ့ ငတ်ပြတ်နေချိန်မှာ သူကတော့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ပိုက်ဆံတွေ သုံးဖြုန်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ကျူးကျွင်း ပြောလိုက်သည်။ "မရီးရှု့ နောက်ရက်တွေမှာ လူတွေက လျိုချမ့်အကြောင်း လာမေးကြလိမ့်မယ်။ အမှန်အတိုင်းသာ ပြောပြလိုက်ပါ။"</p> <p>ရှု့ယန် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မကတော့ အကုန်လုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်မှာပေါ့။"</p> <p>ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချမိသည်။ လုယွီက ယခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အရေးယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တစ်လအတွင်းမှာတင် လျိုချမ့်၏ အမှားကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ တခြားဘာတွေ ထပ်ပေါ်လာဦးမလဲဆိုတာ ထည့်မတွက်ရင်တောင် အခုရှိနေတဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ ကလေးတွေကို စွန့်ပစ်မှု၊ တခြားမိန်းမ ထားရှိမှု သက်သေတွေကတင် သူ့ကို စစ်တပ်က ထုတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်လို့ တခြားအပြစ်တွေ ထပ်တွေ့ရင်တော့ သူ အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင်ဒဏ်တောင် ကျနိုင်သေးသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့သည် ညနေ ၆ နာရီရထားကို စီးခဲ့ကြရာ နောက်တစ်နေ့ မနက် ၇ နာရီတွင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ လုယွီနှင့် လုကောရှန်တို့က ဘူတာတွင် စောင့်ကြိုနေကြသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်ဆီ လိုက်လည်ချင်သော်လည်း လုယွီက အလုပ်များနေသဖြင့် လုကောရှန်က သူတို့ကို ဟူယန်ခရိုင်သို့ ကားဖြင့် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လုကောရှန်သည် ယခုအခါ မြို့ထဲရှိ အခန်းသုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းပါသော အနည်းငယ် ကျယ်ဝန်းသည့် တိုက်ခန်းတွင် နေထိုင်သည်။ စင်္ကြံလမ်းမှာတော့ အများသုံး မီးဖိုချောင်အဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။</p> <p>အဘွားအိုလုသည် လုကျစ်ကျွင်းကို နှစ်အတော်ကြာ ပြုစုလာခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာတွင် နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင်းမှုကိစ္စများကို အဘွားလုက ကူညီပေးသဖြင့် အိမ်မှာ ရှုပ်ပွမနေပေ။ အဘွားအိုက တစ်ခန်း၊ ကလေးသုံးယောက်က တစ်ခန်းနှင့်၊ လုကောရှန်နှင့် ရှု့ယန်တို့က တစ်ခန်း နေကြသည်။ အိမ်က သေးသော်လည်း သူမအတွက် စိတ်လုံခြုံမှုရှိပြီး အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာပဲ နေရရင်တောင် လုကောရှန်နဲ့အတူ ရှိနေချင်ကြောင်း ရှု့ယန်က ဆိုသည်။</p> <p>ကျန်းနျန် ရောက်လာသောအခါ သမဝါယမဆိုင်မှ နို့၊ ကွတ်ကီးနှင့် သကြားလုံးများကို မရမက ဝယ်ယူခဲ့သည်။ လုကောရှန်နှင့် ရှု့ယန်တို့က တားမရသဖြင့် လွှတ်ထားလိုက်ရသည်။ သူတို့က တတိယထပ်တွင် နေထိုင်ကြပြီး ကျန်းနျန် လှေကားပေါ် တက်လာသောအခါ စင်္ကြံလမ်းတွင် ဟင်းချက်နေသော အဘွားအိုလုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် ရွှင်ပျစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဒေါ်လု ကျွန်မ ရောက်ပြီနော်။"</p> <p>အဘွားအိုလုသည် အသံကြားသဖြင့် အိုးဖုံးကို ဖွင့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ သူမ ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ညည်းကိုး။ အို... ခြောက်လအတွင်းမှာ ပိုပြီးတော့တောင် လှလာပါလား။ ယန်ယန်... ကျန်းနျန်ကို အထဲမှာ ထိုင်ဖို့ အမြန်ခေါ်သွားလိုက်ဦး။ ကောရှန်... ဝက်ခေါင်းသား တစ်ပိဿာလောက် သွားဝယ်ချေ၊ ငါ ဟင်းတစ်ခွက် လုပ်ကျွေးမယ်။"</p> <p>လုကောရှန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ် ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p>"အမေ... ကျွန်မပဲ ချက်လိုက်ပါ့မယ်၊ အမေ အခန်းထဲမှာ သွားနားလိုက်ပါ။" ရှု့ယန်က အဘွားအိုလုထံမှ ယောင်းမကို ယူရန် သွားသော်လည်း အဘွားအိုက သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ညည်း လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျန်းနျန်ကို အထဲခေါ်သွားပြီး ကလေးတွေအတွက် ရေနွေးလေး ဘာလေး ပြင်လိုက်ဦး။ လမ်းမှာ ပင်ပန်းလာရောပေါ့၊ အရင်နားလိုက်ဦး၊ ထမင်းက အခုပဲ အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မှာ။"</p> <p>အဘွားအိုလုသည် ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ကို အထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီးမှ ကျန်းနျန် ယူလာသော ပစ္စည်းများကို သတိထားမိသွားသည်။ "လာရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာပါလား။"</p> <p>အတွင်းဘက်တွင် ကလေးသုံးယောက်မှာ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ အိမ်စာလုပ်နေကြသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့သည် အဘွားအိုက ကျန်းနျန်၏ အမည်ကို ခေါ်သံကြားသောအခါ ခုန်ထလာပြီး လျိုကျန့်ဝူ၊ လုကျစ်ကျွင်းတို့နှင့်အတူ ပြေးလာကာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ..."</p> <p>ထိုကလေးနှစ်ယောက်နှင့် သိလာခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ဖာထေးထားခြင်း မရှိသော အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ထားသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ရှိနေပြီး ဆံပင်များကိုလည်း အတိုညှပ်ထားသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့သည် စကားသိပ်မပြောသေးသော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အရင်ကထက် ပို၍ အပြုံးများ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒေါ်လေးကျန်း" လိမ္မာစွာ ခေါ်နေသော လုကျစ်ကျွင်းမှာ အသိသာဆုံး ပြောင်းလဲသွားသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အတော်ကြာက သစ်ပင်အောက်တွင် လုကောရှန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ ငိုယိုဂျီကျနေသော ကလေးလေးနှင့် ယခုအခါ လုံးဝ မတူတော့ပေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လုကောရှန်သည် ဝက်ခေါင်းသားနှင့် ကြက်ကင်တစ်ကောင် ယူဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဧည့်ခန်းက သိပ်မကျယ်သလို စားပွဲကလည်း သေးသော်လည်း တစ်မိသားစုလုံး မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စရာ အပြုံးများဖြင့် စည်ကားစွာ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ညနေ ၃ နာရီတွင် ပြန်လာခဲ့သည်။ လုကောရှန်က သူမကို တပ်ရင်းဂိတ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် လုယွီက လာကြိုရန် စောင့်နေခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းနျန်က တိုးတိုးလေး ပြောပြခဲ့သည်။ "ကျူးကျွင်းက ကျွန်မနဲ့ ရှု့ယန်ကို ပြောတယ်၊ လူအတော်များများက လျိုချမ့်ကို တိုင်ထားကြတယ်တဲ့။ အခု သူ အစစ်ဆေးခံနေရပြီ။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလိုက်သည်။ "အင်း..."</p> <p>ကျန်းနျန် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ အိမ်ရောက်သောအခါ သူမသည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတိုင်စာတွေက ရှင့်လက်ချက်လား။"</p> <p>လုယွီ ကျန်းနျန်ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ့နှာခေါင်းဖြင့် သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရယ်ချင်စိတ်များ ပါဝင်နေသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ခေါင်းတဆက်ဆက် ညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲနော်... ကျွန်မတို့ရဲ့ လုယွီက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုလုပ်ပါ့မလဲ။"</p> <p>လုယွီက ရယ်မောလိုက်ကာ ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းကို ဆွဲဖက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်သည်။ "နျန်နျန် ကိုယ် မင်းကို လွမ်းနေတာ။"</p> <p>ကျန်းနျန်ကလည်း သူ့လည်ပင်းကို ပြန်ဖက်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း လွမ်းနေတာ။"</p> <p>ဗိုလ်ကြီးဖန်တို့ အိမ်ပြောင်းသွားပြီး နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် အိမ်နီးနားချင်းအသစ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ယွီလျန် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယွီလျန်သည် လွန်ခဲ့သည့် တစ်လကပင် လက်ထပ်ခွင့် လျှောက်ထားခဲ့ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ရန် ခုနစ်ရက် ခွင့်ယူခဲ့ကာ မိသားစုအိမ်ရာ ခွင့်ပြုချက်ရမှသာ သူ့ဇနီးကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုညတွင် သူတို့သည် ယွီလျန်၏ အိမ်မှာ ညစာစားခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်၊ ကျန်းကျိုး၊ လျိုကျစ်နှင့် ချန်ယောင်တို့က ယွီလျန်ကို မူးအောင် တစ်လှည့်စီ တိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယွီလျန်တို့ ဇနီးမောင်နှံကို တော်တော်လေး စနောက်ခဲ့ကြပြီး လုယွီတောင်မှ ဝိုင်အနည်းငယ် ပိုသောက်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျန်းနျန်သည် ကျန်းရှောင်ထံမှ စာတစ်စောင် ရရှိခဲ့သည်။ စာထဲတွင် လျိုချမ့်သည် စစ်တပ်မှ အထုတ်ခံရပြီး နယ်ဘက်သို့ အပို့ခံလိုက်ရကြောင်း ပါရှိသည်။ ကျန်းရှောင်သည် အဆင်မပြေသဖြင့် ဖုန်းမဆက်နိုင်ဘဲ စာရေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှု့ယန်ထံသို့လည်း စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့ပြီး သူမကို တန်ဖိုးမထားခဲ့သော လျိုချမ့်မှာ ယခုအခါ နယ်ဘက်တွင် ဒုက္ခရောက်နေပြီဖြစ်၍ ရှု့ယန်အနေဖြင့် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပါရှိသည်။</p> <p>စိုက်ပျိုးရေးရာသီ ရောက်လာသောအခါ လုယွီသည် နေ့လယ်စာနားချိန်များတွင် လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပြီး သူ့ဆီ သွားပို့ပေးလေ့ရှိကာ ကျန်သည့်အချိန်များကိုတော့ ပန်းထိုးရင်း ကုန်ဆုံးစေသည်။</p> <p>ယခု ပန်းထိုးနေသည့် ပရောဂျက်မှာ အတော်လေး ကြီးမားသဖြင့် သုံးလအတွင်း အပြီးသတ်ရန် သူမ စီစဉ်ထားသည်။ ပန်းထိုးဆိုင် ဒါရိုက်တာအသစ် ဖုန်းဆက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p>ခရိုင် ဒု-ဒါရိုက်တာ ကောမိန် အပါအဝင် ခေါင်းဆောင်အချို့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ နိုင်ငံခြားမှ မိတ်ဖက်ဖြစ်သူမှာ ကောမိန်နှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန် ဤမျှအထိ ငယ်ရွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုမိတ်ဖက်သည် အထူးမှာယူထားသော ပန်းထိုးပရောဂျက်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ၁.၅ မီတာ x ၉၀ စင်တီမီတာ ရှိပြီး အလွန်ပင် ကြီးမားကာ လက်ဝင်လှသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမိတ်ဖက်က တစ်နှစ်အတွင်း အပြီးမြင်ချင်နေသည်။ ဤပန်းထိုးအတွက် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်မှာလည်း အလွန်ပင် များပြားလှသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးမှ ထိုပရောဂျက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ မိတ်ဖက်နှင့် ခေါင်းဆောင်များ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမက ကောမိန်ကို ဘေးသို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ "အစ်မကော လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောရအောင်။"</p> <p>ကောမိန် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။" သူမတို့သည် မြို့ထဲလမ်းမများအတိုင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ ကောမိန်က ရေခဲစိမ်ဆိုဒါ နှစ်ပုလင်းဝယ်ကာ ကျန်းနျန်ကို တစ်ပုလင်း ပေးလိုက်သည်။ "နင် ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုလဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။" သူမသည် ဆိုဒါကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ကောမိန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကော အလုပ်အပြောင်းအရွှေ့ကရော ဘယ်လိုရှိလဲ။"</p> <p>ကောမိန် ပြောလိုက်သည်။ "ခွင့်ပြုချက်က မကြာခင် ကျတော့မှာပါ။ လာမယ့်လလောက် ဖြစ်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတာပဲ။"</p> <p>နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သဖြင့် ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်သို့ ခေါ်သွားကာ ပြတင်းပေါက်နားရှိ သီးသန့်အခန်းလေးတစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။ ဟင်းမှာပြီးနောက် သူမ မေးလိုက်သည်။ "နင့်ဆီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလို့လဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်ပြီးမှ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီပန်းထိုးကို ပြီးရင်တော့ အနားယူဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အခုကစပြီး တစ်နှစ်ကို တစ်ခုပဲ ထိုးတော့မယ်။"</p> <p>ကောမိန် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြလို့ရမလား။ နှမြောစရာကြီး။ နင့်ရဲ့ ပန်းထိုးပညာက တကယ်ကို ထူးချွန်တာလေ။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ကောမိန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို အနားပေးချင်လို့ပါ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ပန်းထိုးတာ များသွားလို့ မျက်လုံးတွေက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတာ။"</p> <p>ကောမိန်က ကျန်းနျန်၏ တောက်ပပြီး လှပသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှည်လျားပြီး ထူထဲသော မျက်တောင်များဖြင့် ထိုမျက်ဝန်းလေးတွေမှာ တကယ်ကို အသက်ဝင်လှသည်။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ လှပသော မျက်ဝန်းလေးတွေ ပန်းထိုးခြင်းကြောင့် ထိခိုက်သွားမည်ဆိုလျှင် တကယ်ကို နှမြောစရာပင်။ သို့သော် ဘဝဆိုသည်မှာ အရာနှစ်ခုကြား ရွေးချယ်ရလေ့ရှိပြီး မျှတအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက် ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>ကောမိန်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ကျန်းနျန် အိမ်ပြန်လာသောအခါ သူမကို လာရှာနေသော ရှု့ရွှယ်နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန် လေးလရှိနေပြီဖြစ်သော ရှု့ရွှယ်သည် အရင်က ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ဘာကြောင့် ကလေးမယူသေးတာလဲဟု မေးဖူးသည်။ ကျန်းနျန်က သူမ၏ ပန်းထိုးအလုပ်တွေ ပြီးသွားလျှင် နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ယူဖို့ စီစဉ်ထားကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ရှု့ရွှယ်၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ယောင်နဲ့ ရန်ဖြစ်လာတာလားဟု သူမ ထင်မိသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p>ရှု့ရွှယ် - "ဒီမနက်က ကျွန်မ ကွမ်လုနဲ့အတူ သမဝါယမဆိုင်ကို သွားနေတုန်း သူမရဲ့ ရေမြွာရည် ကျသွားတယ်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က သူမကို ခရိုင်ဆေးရုံဆီ ချီသွားပြီး ချန်ယောင်လည်း လိုက်သွားတယ်။ ကျွန်မ အိမ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်လို့ အသ်မကို လာရှာတာ။ ရှာနေတာ အကြာကြီးပဲ၊ ဒါပေမယ့် အစ်မက အိမ်မှာ မရှိဘူး။"</p> <p>ရှု့ရွှယ်သည် လျှောက်လာပြီး ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်နှာလေး ဖြူလျော့လျက် ပြောခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ ချီသွားတဲ့အချိန် ကွမ်လု ငိုနေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကလေးမွေးရတာ တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် နာတာလားဟင်။ ကျွန်မ အခု ကလေးမွေးဖို့ ကြောက်နေပြီ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကလေးမမွေးဖူးသဖြင့် ထိုနာကျင်မှုကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမက ရှု့ရွှယ်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါနဲ့၊ အံကြိတ်ပြီး အောင့်ခံလိုက်ရင် ပြီးသွားမှာပါ။"</p> <p>ရှု့ရွှယ် - ...</p> <p>အဲ့လောက် လွယ်လိမ့်မယ်လို့ သူမ မယုံကြည်ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် စင်္ကြံလမ်းမှ ယွဲ့ချောင်၏ အလောတကြီး အော်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျန်းနျန်၊ ကျန်းနျန်... အိမ်မှာ ရှိလား။" သူမသည် ပြေးလွှားရင်း လှမ်းခေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး တံခါးဝသို့ မရောက်ခင်မှာပင် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ဗိုလ်ကြီးလိန်၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်သံကလည်း နောက်ကပ်လျက် ပါလာသည်။ "ဖြည်းဖြည်းသွားပါ၊ လဲကျသွားဦးမယ်။ အို... မင်းကလည်း စိတ်ကို နည်းနည်းလောက် ထိန်းပါဦးလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ လှေကားဆီ အမြန်သွားလိုက်ရာ လှေကားတက်ဖို့ ရုန်းကန်နေရသော ယွဲ့ချောင်နှင့် တိုးတော့သည်။ ယွဲ့ချောင်မှာ အမောတကောဖြင့် ချွေးတွေပြန်လျက် မေးခဲ့သည်။ "ငါ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ကွမ်လုရဲ့ ရေမြွာရည် ကျသွားတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါ တကယ်လား။"</p> <p>ရှု့ရွှယ် အရင်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ရေမြွာရည် ကျသွားတာ၊ အခု သူ ခရိုင်ဆေးရုံမှာ။"</p> <p>ယွဲ့ချောင်က ကျန်းနျန်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကွမ်လုဆီ သွားကြည့်ရအောင်၊ ကလေးမွေးတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သွားလေ့လာရမယ်။ အဲ့ဒါမှ ငါတို့အလှည့်ကြရင် အတွေ့အကြုံရှိပြီး မကြောက်တော့မှာ။"</p> <p>ရှု့ရွှယ်လည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း အတွေ့အကြုံယူဖို့ လိုက်မယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p>ကလေးမွေးတာကို သွားလေ့လာမယ်ဆိုတဲ့ စကားကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဗိုက်ကြီးတကားကားဖြင့် ယွဲ့ချောင်သည် လှေကားပေါ်မှ ဒယီးဒယိုင် ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဗိုလ်ကြီးလိန်မှာတော့ ဘာကြောင့် ယခုကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်ပြီး ဇွတ်တရွတ်နိုင်သော ဇနီးမျိုးကို ရွေးချယ်မိပါလိမ့်ဟု တွေးတောရင်း အကြံကုန်နေရှာသည်။ ဗိုက်ကြီးနေတာတောင်မှ သူမကတော့ အငြိမ်မနေပေ။</p> <p>တပ်ရင်းရုံးနှင့် မိသားစုအိမ်ရာကြားက လမ်းဆုံတွင် သူတို့သည် လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အလောတကြီး ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် ကျန်းနျန်၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် မပြောခင်မှာပင် ယွဲ့ချောင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကွမ်လု ကလေးမွေးတော့မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဆေးရုံကို သွားကြည့်ပြီး ကျွန်မတို့အတွက် အတွေ့အကြုံယူမလို့။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p>သူမပါ ဘာလို့ ပါသွားရတာလဲ။</p> <p>သူမ မျက်တောင်လေးတွေ ခတ်ကာ လုယွီ၏ ပြုံးနေသော အကြည့်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းမှာ ဖြည်းဖြည်းသွားကြဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save