BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၁၄</h2>

ဗိုလ်ကြီးလိန်က ယွဲ့ချောင်ကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တွဲပေးလာခဲ့သည်။ ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ရောက်၍ မေးမြန်းကြည့်ရာ ကွမ်လုမှာ ဒုတိယထပ်တွင် ရှိကြောင်း သိရသည်။ ဗိုလ်ကြီးလိန်က ယွဲ့ချောင်ကို တွဲပေးထားပြီး ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်ကို တွဲကာ လေးဦးသား ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့က သူနာပြုကို ကွမ်လု ဘယ်ဘက်မှာလဲဟု မေးမည်အပြု ကွမ်လု၏ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ လူတိုင်း ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြပြီး ရှု့ရွှယ်ဆိုလျှင် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

"လော့ချန်ယိ ငါ မမွေးချင်တော့ဘူး။"

"အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူ၊ ပြန်ထုတ်၊ ပြန်ညှစ်။"

သူနာပြု၏ အမိန့်ပေးသံနှင့် ကွမ်လု၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးရှိ တံခါးပိတ်ထားသော အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သော်လည်း အထဲကိုတော့ မမြင်ရပေ။

ကွမ်လု၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့၏ အထဲမှနေ၍ အဆက်မပြတ် နှစ်သိမ့်ချော့မြှူနေသံများကို နားထောင်ရင်း သူတို့တစ်တွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေမိကြသည်။

ယွဲ့ချောင်သည် သူမ၏ စူထွက်နေသော ဗိုက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အမြွှာကိုယ်ဝန် လွယ်ထားရသူ ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လောင်လိန် တွဲပေးလာသဖြင့် သိပ်မပင်ပန်းသော်လည်း ကွမ်လု၏ အော်သံကြောင့် သူမ တကယ်ကို ကြောက်လန့်နေမိသည်။ ကလေးတစ်ယောက်တည်းကိုတောင် အဲ့လောက်နာနေရင် သူမက အမြွှာဆိုတော့ ဘယ်လောက်တောင် နာလိုက်မလဲ။

ယွဲ့ချောင်တင်မကဘဲ ရှု့ရွှယ်နှင့် ကျန်းနျန်တို့ပါ ကြောက်လန့်နေကြသည်။ ကွမ်လု၏ အသံမှာ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

ယွဲ့ချောင်၏ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမအလှည့်ကြရင် ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးမှာစိုးသဖြင့် ဗိုလ်ကြီးလိန်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ "ဒီမှာ မရပ်နေနဲ့တော့၊ ထိုင်ဖို့နေရာ သွားရှာရအောင်။ မင်းလည်း မွေးခါနီးပြီ၊ လျှောက်မသွားနဲ့တော့။"

သူတို့သည် ပထမထပ် စင်္ကြံလမ်းရှိ ကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ယွဲ့ချောင်သည် ဗိုလ်ကြီးလိန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ ကွမ်လု မွေးပြီလားဆိုတာကို သွားကြည့်ခိုင်းပြန်သည်။ သုံးနာရီခန့် အတက်အဆင်း လုပ်ပြီးနောက် ဘယ်နှစ်ခေါက် တက်လိုက်ဆင်းလိုက် လုပ်မိမှန်းတောင် မသိတော့သည့်အချိန်တွင် ဗိုလ်ကြီးလိန်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "သားလေးဟေ့၊ မွေးပြီကွ။"

ဗိုလ်ကြီးလိန်က ယွဲ့ချောင်ကို အပေါ်ထပ်သို့ တွဲခေါ်သွားပြီး ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်ကို ရှေ့မှနေ၍ ကူညီပေးသည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့မှာ ကလေးလေးကို ပွေ့ချီထားခဲ့သည်။ ကွမ်လုကတော့ အားကုန်သွားသဖြင့် မေ့လဲသွားခဲ့သည်။ လူစုသည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့၏ လက်ထဲမှ ကလေးလေးကို ခြေဖျားထောက်ကာ ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။

ကျန်းနျန်အတွက် ယခုကဲ့သို့ သေးငယ်သော ကလေးလေးကို မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူမမှာ အသက်တောင် ဝဝမရှူရဲဘဲ ကလေးလေးကို တစ်ခုခု ထိခိုက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူတို့သည် ကွမ်လု နိုးလာသည်အထိ ဆေးရုံမှာ စောင့်နေခဲ့ကြသည်။ ယွဲ့ချောင်က မွေးရတာ နာလားဟု ခဏခဏ မေးနေသဖြင့် ကွမ်လုက သူမကို ကြောက်သွားမှာစိုး၍ ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "သိပ်မနာပါဘူး။"

ယွဲ့ချောင် - ???

ယွဲ့ချောင်ကတော့ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြန်မေးခဲ့သည်။ "မနာရင် ဘာလို့ အဲ့လောက်ကြီး အော်နေတာလဲ။"

ကွမ်လုမှာ ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားတော့သည်။

ဆေးရုံမှအပြန်တွင် ရှု့ရွှယ်မှာ ကြောက်စိတ်မပြေသေးဘဲ မှိုင်တွေနေသဖြင့် ချန်ယောင်က ကျန်းနျန်ကို လာမေးရသည်။

ချန်ယောင် - …

သူသည် နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မရီး... ကျွန်တော် သူမကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

သူမသည် အိမ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်သောအခါ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသော လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ နဖူးကို ထိပြီး မေးသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် မှိုင်နေရတာလဲ။ မင်းလည်း ကြောက်သွားတာလား။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ့ကို မှီထားလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နည်းနည်း ကြောက်မိတယ်။"

လုယွီက သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ "အဲ့ဒီနေ့ ရောက်လာရင် ကိုယ် မင်းနားမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ။"

ထိုစကားကြောင့် ကျန်းနျန်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။  "အဲ့ဒီနေ့ကြရင် ကျွန်မ တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးနေမှာပဲ။"

လုယွီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ "မင်းက မိစ္ဆာကြီးလို ဖြစ်နေရင်တောင် ကိုယ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန် - …

သူမသည် အားစိုက်ကာ လုယွီ၏ ခါးက ကြွက်သားများကို လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။ "ရှင်ပဲ မိစ္ဆာကြီး။"

ကွမ်လုသည် ဆေးရုံတွင် ခုနစ်ရက်ကြာ နေပြီးနောက် ဆင်းလာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ယွဲ့ချောင်၏ အလှည့် ရောက်လာတော့သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူမ၏ ရေမြွာရည် ကျလာခဲ့ပြီး စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံး ယွဲ့ချောင်၏ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ "ဘယ်သူက မနာဘူး ပြောတာလဲ။"

"အား... လောင်လိန်... ငါ ဆီးသွားချင်တယ်။"

"ရှောင်လု... နင် လိမ်နေတာ။ မနာဘူးဆိုပြီး အခုကြ ဘာလို့ အဲ့လောက်နာနေတာလဲ။"

ဗိုလ်ကြီးလိန်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ချွေးတွေ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျနေရှာသည်။ လုယွီက စစ်ဒေသမှ ကားတစ်စီး ငှားကာ ချန်ယောင်ကို ပေးလိုက်သည်။ ဗိုလ်ကြီးလိန်နှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့တို့က ဗိုက်ကြီးတကားကားဖြင့် ယွဲ့ချောင်ကို လှေကားပေါ်မှ အသာအယာ တွဲချကာ ကားပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ ချန်ယောင်က ခရိုင်ဆေးရုံသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းသွားခဲ့သည်။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့နှင့် ချန်ယောင်တို့သည် မိုးမလင်းခင် ပြန်ရောက်လာကြပြီး ယွဲ့ချောင် မမွေးသေးကြောင်း ပြောပြကြသည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျန်းနျန်သည် စောစောထကာ ရှု့ရွှယ်နှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ ယွဲ့ချောင်သည် မနက် ၄ နာရီတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။ သူတို့ ရောက်သွားသောအခါ သူမမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်နှာလေးမှာ ဖြူလျော့နွမ်းနယ်နေသည်။

ဗိုလ်ကြီးလိန်၏ မိဘများလည်း ရောက်လာကြပြီး ဥများနှင့် ကြက်မတစ်ကောင် ယူလာခဲ့ကြသည်။ ကြက်မကြီးက လူနာဆောင်ထဲ ရောက်သည်နှင့် ဆူညံနေသဖြင့် ဗိုလ်ကြီးလိန်၏ အဖေက နှုတ်သီးကို ကြိုးဖြင့် ချည်လိုက်ရရာ ကျန်းနျန်မှာ ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ယွဲ့ချောင်မှာ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် အမြွှာမွေးဖွားခဲ့သည်။ သားလေးက အရင်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှု့ရွှယ် အားကျတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမြွှာမွေးရတာ တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ သားရော သမီးရောပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "နင်လည်း နှစ်ယောက် ယူလိုက်လေ။"

ရှု့ရွှယ်က ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ကြောက်တယ်။"

ယခုတစ်ခေါက် ယွဲ့ချောင်နှင့် ကွမ်လုတို့ မွေးတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှု့ရွှယ်မှာ တကယ်ကို ကြောက်သွားခဲ့ပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေရသည့် လများအတွင်းမှာ ချန်ယောင်ကို တော်တော်လေး နှိပ်စက်တော့သည်။

ယွဲ့ချောင်နှင့် ကွမ်လုတို့ မီးဖွားပြီးနောက်တွင် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျန်းနျန်ဆီ တစ်ခါတရံ လာလည်တတ်ကြသည်။ ဗိုလ်ကြီးလိန်၏ အမေသည်လည်း မိသားစုအိမ်ရာတွင် နေထိုင်ကာ ကူညီပြုစုပေးသည်။ ယွီလျန်၏ ဇနီးသည်လည်း ကျန်းနျန်နှင့် ရင်းနှီးသွားပြီး လာလည်တတ်သဖြင့် ကျန်းနျန်၏ ဘဝမှာ တကယ်ကို ပြည့်စုံပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လုယွီက သတင်းတစ်ခု ယူလာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်တွင် ဟင်းချက်နေစဉ် လျိုချမ့်မှာ ထောင်ဒဏ် ၁၀ နှစ် ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူက ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "သူ နယ်ဘက်ကို အပို့ခံရတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူသွားတဲ့နေရာက အဲ့ဒီမိန်းမရဲ့ အိမ်နဲ့ နီးနေတာကိုး။ သူက အဲ့ဒီမိန်းမ တခြားလူနဲ့ လက်ထပ်တာကို တွေ့တော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မှားသတ်မိသွားပြီး ထောင်ကျသွားတာ။"

ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ဒါဟာ လျိုချမ့်အတွက် ထိုက်တန်တဲ့ အကျိုးဆက်ပဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

လုယွီ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုဘက်က ရဲဘော်တစ်ယောက်က စာရေးပြီး အကြောင်းကြားလာလို့ပါ။"

ကျန်းနျန် သူ့ကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း လုယွီက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ သွားထိုင်နေတော့၊ ကိုယ်ပဲ ချက်လိုက်မယ်။"

ရှု့ယန်သည် ကားဖြင့် နှစ်နာရီခန့် သွားရသော နေရာတွင် နေထိုင်သော်လည်း တစ်လလျှင် နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်ခန့် ကျန်းနျန်ဆီ လာလည်တတ်သည်။ နိုဝင်ဘာလလယ်တွင် ရှု့ယန်သည် ကလေးသုံးယောက်နှင့်အတူ လာလည်ခဲ့သည်။ လုယွီက တပ်ရင်းဂိတ်သို့သွားကာ စာရွက်စာတမ်းများ လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့က ခေါ်ကြသည်။ "ဦးဦးလု။" လျိုကျန့်ဝူကတော့ အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသဖြင့် လုယွီ၏ ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်ကာ အော်ပြောခဲ့သည်။ "ဦးဦးလု... ကျွန်တော်တို့ ဦးဦးနဲ့ ဒေါ်လေးကျန်းကို လာတွေ့တာ။"

လုယွီက သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာစားချင်လဲ။ ဦးဦးက သမဝါယမဆိုင်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

လျိုကျန့်ဝူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က အဖေ ဝယ်ပေးတာ တကယ် ချိုတာပဲ။"

ယခုအခါ လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူ နှစ်ယောက်လုံးက လုကောရှန်ကို အဖေဟု ခေါ်ကြသည်။ တကယ်တော့ လျိုကျန့်ယဲ့က အပျော်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးက သူ့အမေပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အမေက ဦးဦးလုနှင့် နောက်အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ကတည်းက သူတို့ဘဝမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။ ဦးဦးလုမှာ မနက်စောစောထွက်ကာ ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာသော်လည်း အိမ်ရောက်လျှင် သူတို့သုံးယောက်ကို တစ်လှည့်စီ ပွေ့ချီတတ်သလို အားလပ်ရက်များတွင်လည်း သူတို့နှင့် အမေကို မြို့ထဲရှိ ပန်းခြံသို့ လိုက်ပို့ပေးတတ်သည်။ ဒါဟာ လျိုချမ့်ရဲ့ အနားမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ လျိုကျန့်ယဲ့အတွက် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

အရင်ကတော့ ဖခင်မေတ္တာဆိုသည်မှာ ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ အစားအသောက် တင်ပေးခြင်း၊ ပျော်တဲ့အချိန် စကားကောင်းပြောပြီး စိတ်ဆိုးတဲ့အချိန် ဆူပူခြင်းသာဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ ယခု ဦးဦးလုနောက် လိုက်လာပြီးမှသာ ဖခင်မေတ္တာဆိုသည်မှာ ဤထက်မက ပျော်စရာကောင်းကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့က နောက်ကနေ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ရှု့ယန်က တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန် ငါ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။"

ကျန်းနျန်က ရှေ့က လုယွီ၏ မြင့်မားဖြောင့်စင်းသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသဖြင့် ရှု့ယန်ပြောတာကို မကြားလိုက်ပေ။ သူမ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

ရှု့ယန် - …

သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့။"

ကျန်းနျန်မှာ အံ့ဩသွားပြီး ရှု့ယန်၏ ဗိုက်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား။"

ရှု့ယန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အခုမှ သိရတာ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်။"

ရှု့ယန်က သူမ၏ ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေတော့သည်။

ကျန်းနျန်က လျိုချမ့် ထောင်ကျသွားသည့်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ရာ ရှု့ယန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် တောက်ပသော အပြုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အခုတော့ သူနဲ့ ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူးလေ။"

သူတို့ မိသားစုအိမ်ရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ အပေါ်ထပ်သို့ အရင်တက်သွားကြသည်။ လုယွီကတော့ ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်ပြီး စက်ဘီးဖြင့် သမဝါယမဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က မီးဖိုချောင်တွင် ဟင်းချက်ပြီး ရှု့ယန်က ကူညီပေးရင်း မေးခဲ့သည်။ "ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးကို နင်နဲ့ တပ်ရင်းမှူးလု ဘယ်မှာ ဖြတ်သန်းမှာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တော့ အစ်မဖန့်တို့ဆီ သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

မနှစ်က ဖန့်မိန်က နှစ်သစ်ကူးမှာ တုန်းရှီမြို့ကို လာမလားဆိုပြီး ကြေးနန်းရိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမနှင့် လုယွီက ရှင်းကျန်းကို သွားခဲ့ကြသဖြင့် ဒီနှစ်မှာတော့ တုန်းရှီမြို့ကို အနည်းဆုံး တစ်ခေါက်တော့ သွားရပေလိမ့်မည်။

ရှု့ယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း အိမ်ပြန်ရင် ကောရှန်ကို မေးကြည့်ဦးမယ်၊ နှစ်ကုန်ရင် သူ ခွင့်ရမလားလို့။ ငါလည်း အစ်မဖန့်ဆီ သွားလည်ချင်တယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။ အစ်ကိုလု ခွင့်ရရင် အတူတူသွားကြမယ်လေ။ အစ်မဖန့်လည်း အစ်မကို မြင်ရင် တကယ် ပျော်သွားမှာ။"

ဟင်းတွေ ပြီးခါနီးအချိန်မှာပင် လုယွီနှင့် ကလေးများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့က အရင်ပြေးဝင်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး နှစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း... ဦးဦးလု ဝယ်ပေးတဲ့ သကြားလုံးလေး စားကြည့်ပါဦး။"

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က မှိုင်တွေနေခဲ့သော ဤကောင်လေးမှာ ယခုကဲ့သို့ တက်ကြွလာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားပါ့မလဲ။

ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲမှာ နူးညံ့သွားရပြီး သူပေးသော သကြားလုံးကို လက်ခံလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲနော်။"

လျိုကျန့်ဝူနှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့လည်း ပြေးလာပြီး ကျန်းနျန်ကို နှစ်လုံးစီ ပေးကြပြန်သည်။

လုယွီသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ရှု့ယန်နှင့် ကလေးများ အပြင်ထွက်သွားချိန်တွင် သကြားလုံးတစ်လုံးကို ခွာကာ ကိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တိုးကပ်လာရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရယ်မောလိုရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းနျန်မှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး ရှု့ယန်က ရေဇလုံဖြင့် ဝင်လာချိန်တွင် သူ့နှုတ်ခမ်းရှိ သကြားလုံးတစ်ဝက်ကို အမြန်ကိုက်ယူလိုက်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ လှီးချင်ယောင်ဆောင်နေတော့သည်။

လုယွီ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။ "စဉ်းတီတုံးပေါ်မှာ ဘာမှမရှိဘူးနော်။"

ကျန်းနျန် - ....

ရှု့ယန် ဝင်လာပြီး ပန်းကန်များကို ချလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ဓားကိုကိုင်ကာ စဉ်းတီတုံးပေါ်မှာ လှီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ရပ်သွားသည်။ "ကျန်းနျန်... ဘာတွေ လှီးနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ပြီး ခပ်တည်တည် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဓားထက်လားလို့ စမ်းကြည့်တာပါ။"

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "မထက်ရင် ပန်းကန်လုံးအောက်ခြေနဲ့ ပွတ်လိုက်လေ။"

လုယွီ ကျန်သည့် ဟင်းပန်းကန်များကို အပြင်သို့ သယ်သွားခဲ့ပြီး ကလေးများမှာ အပြင်တွင် ဆူညံစွာ ဆော့ကစားနေကြသည်။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ရှု့ယန်သည် ခေတ္တမျှနေပြီးမှ ပြန်သွားခဲ့သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့က ခရိုင်သို့သွားမည့် ဘတ်စ်ကားဂိတ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

ကားပေါ်မတက်ခင် ရှု့ယန်က လုကောရှန်နှင့် အတည်ပြုပြီးလျှင် တုန်းရှီမြို့တော်ကို လိုက်နိုင်မလားဆိုတာ ဖုန်းဆက်လိုက်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် နောက်တစ်နေ့မှ ဆက်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုနေ့ညနေမှာပင် ဖုန်းလာခဲ့သည်။

ရှု့ယန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန် လုကောရှန်က ဆယ်ရက် ခွင့်ရတယ်တဲ့၊ နင်တို့နဲ့အတူ တုန်းရှီမြို့ကို လိုက်ပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် အစ်မဖန့်တို့ကို သွားတွေ့ချင်တယ်တဲ့။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းတာပေါ့။"

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် တပ်ရင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ နှင်းပွင့်လေးများ စတင်ကျဆင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ၎င်းမှာ ဆောင်းဦး၏ ပထမဆုံး နှင်းပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်တွေကို ရေတွက်ကြည့်လျှင် သူမ ဤခေတ်သို့ ရောက်လာသည်မှာ လေးနှစ် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီနှစ်အတွင်းမှာ သူမသည် ၂၁ ရာစုသစ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည့် အိပ်မက်ကို ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် မက်ခဲ့ဖူးသည်။ အိမ်ထဲရောက်တိုင်း သူမသည် သူမ၏ အမေရှိရာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်လေ့ရှိပြီး သူမကိုယ်တိုင်နှင့် မဆုံမိအောင် အစစအရာရာ သတိထားဖို့ လုယွီမှာခဲ့သည့် စကားကို သတိရနေမိသည်။

အရင်ကတော့ ပြန်လမ်းရှာဖို့အတွက် သူမကိုယ်သူမနှင့် စကားပြောဖို့ ကြိုးစားမိမှာ ဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ သူမသည် ဤခေတ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ပြီး လုယွီနှင့်အတူ ထာဝရ ရှိနေချင်တော့သည်။

ရှု့ယန်တို့လည်း တုန်းရှီမြို့ကို လိုက်မည့်အကြောင်း ကျန်းနျန် လုယွီကို ပြောပြလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် လုယွီက တပ်ရင်းမှူးစုန့်ထံသို့ ကြေးနန်းရိုက်ပြီး ခုနစ်ရက်အကြာတွင် တပ်ရင်းမှူးစုန့်ထံမှ ပြန်စာ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ လာခါနီးလျှင် ကြေးနန်းတစ်စောင် ထပ်ရိုက်လိုက်ဖို့နှင့် သူကိုယ်တိုင် လာကြိုမည်ဖြစ်ကြောင်း ပါရှိသည်။

ရှု့ယန် သူမဆီ လာလည်သောအခါ ကျန်းနျန် ဤအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဒီဇင်ဘာလလယ်တွင် အစောင့်တစ်ဦးက လုယွီ၏ အိမ်သို့ စာတစ်စောင် လာပို့ပေးသည်။

လုယွီက မနက်စောစောကပင် တပ်ရင်းသို့ သွားနှင့်ပြီဖြစ်၍ ကျန်းနျန်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စာအိတ်ကို ယူကာ ကြည့်လိုက်သည်။

***

Book List