Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၁၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကုရှစ်ကျိုးသည် လင်မုန့်ရှန်းကို မြင်သောအခါ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မုန့်ရှန်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"</p> <p>လင်မုန့်ရှန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်ကို ဒီနေ့ ထွက်မှာဆိုလို့ စောစောလာစောင့်နေတာပါ။ ကျွန်မ မရောက်ခင် အစ်ကို ထွက်သွားမှာ စိုးလို့။" သူမသည် အိတ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ကာ ကုရှစ်ကျိုးကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "အစ်ကိုကု ဒီစာကို ကျွန်မအဖေဆီ ပေးပေးပါဦး။"</p> <p>သူမ၏ အခြေအနေမှာ ထိခိုက်လွယ်လှပြီး တော်လှန်ရေးကော်မတီဝင်များက သူမထံသို့ မကြာခဏ လာတတ်သည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အလွန်လွမ်းသော်လည်း ကုရှစ်ကျိုးနှင့် လုယွီတို့ကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန်အတွက် မိမိ၏ ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်ထားရကာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်မသွားနိုင်ပေ။</p> <p>ကုရှစ်ကျိုးက စာကို ယူလိုက်ပြီးနောက် လင်မုန့်ရှန်းသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာထက်တွင် ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ ဟိုတစ်ရက်က တွေ့ခဲ့သော စိမ်းသက်သောအကြည့်နှင့် လုံးဝကွာခြားလှသည်။</p> <p>"ကျန်းနျန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"</p> <p>"တပ်ရင်းမှူးလု ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"</p> <p>လင်မုန့်ရှန်းသည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ကြိုးကို ကိုင်ကာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p>ဤနေရာမှာ တပ်ရင်းအပြင်ဘက် ဖြစ်သဖြင့် အချို့သောအရာများနှင့် စကားလုံးများကို ထုတ်ပြောစရာမလိုဘဲ နားလည်ပေးနိုင်သည်။</p> <p>လင်မုန့်ရှန်းမှာ အကြာကြီးမနေဘဲ သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပိန်ပါးသော ကျောပြင်လေးကို ကြည့်နေမိပြီး လက်ပတ်နီ တပ်သားများ ဝင်းထဲကို စီးနင်းဝင်ရောက်ကာ ပါမောက္ခလင်ကို ဖမ်းဆီးသွားပုံ၊ ထိုမငြိမ်မသက်မှုအတွင်း သူမ၏ မိခင် သေဆုံးသွားခဲ့ပုံနှင့် သူမတွင်လည်း တစ်ခါက ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုလေး ရှိခဲ့ဖူးပုံတို့ကို သတိရသွားသည်။</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"</p> <p>သူတို့ သုံးယောက်မှာ ခရိုင်ကားဂိတ်သို့ အမြန်သွားကြရာ လုကောရှန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ မိသားစု ကလေးများနှင့်အတူ စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကလေးသုံးယောက်က သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး ကျန်းနျန်က လျိုကျန့်ဝူ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးတွေက တုန်းရှီမြို့ကို သွားရမှာဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အိပ်တောင် မအိပ်ကြဘူး။ စုန့်ရှန်းတုန်နဲ့ စုန့်ရှန်း‌ဟုန်တို့ကို တွေ့ချင်ဇောနဲ့လေ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့က ဝင်းတစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာဆိုတော့ ရုတ်တရက် ခွဲခွာလိုက်ရတဲ့အခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အများကြီး လွမ်းနေကြမှာပေါ့။"</p> <p>သူတို့သည် ကားဖြင့် ရထားဘူတာသို့ သွားကာ ယွမ်မြို့သို့ တစ်ညလုံး ခရီးနှင်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် တည်းကြသည်။ လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့မှာ မွန်းလွဲပိုင်းကားဖြင့် တုန်းကောကျေးရွာသို့ သွားကာ ပစ္စည်းအများအပြား ဝယ်ယူပြီး ညအမှောင်ချိန်တွင် ပါမောက္ခလင်၏ နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် သွားတွေ့ကြသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ မိုးလင်းခါနီးအထိ အိပ်ပျော်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ လုကောရှန်နှင့် ရှု့ယန်တို့၏ အသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>သူမ မျက်လုံးကို ပွတ်ကာ အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာရာ လှေကားပေါ် တက်လာသော လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်မှာ အံ့သြသွားပြီး မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိရာ လုယွီ သူမရှေ့မှာ ရပ်လိုက်မှ သတိဝင်လာခဲ့သည်။ "ရှင်တို့ မနေ့က နေ့လယ်ပိုင်းမှ ထွက်သွားတာ မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် အစောကြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ။"</p> <p>ယုတ္တိရှိရှိပြောရလျှင် သူတို့သည် ဒီနေ့မနက်ပိုင်းကားဖြင့်သာ ပြန်လာရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လုယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တုန်းကောကျေးရွာက ခရိုင်နဲ့ မဝေးပါဘူး။ ကိုယ်နဲ့ ကုရှစ်ကျိုးက တစ်ညလုံး ပြေးပြီး ပြန်လာကြတာလေ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p>တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပင်။</p> <p>သူတို့သည် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် မနက်စာ စားကြပြီးနောက် လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့က ရထားလက်မှတ်သွားဝယ်ကြသည်။ ကုရှစ်ကျိုးက ယွမ်မြို့ပြန်လက်မှတ် ဝယ်လိုက်ပြီး လုယွီကတော့ တုန်းရှီမြို့ကိုသွားမယ့် ညနေ ၆ နာရီ ရထားလက်မှတ် ဝယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ရက်ကြာခရီးဖြစ်သည်။</p> <p>ရှု့ယန်နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့က အိပ်စင်တစ်ခုကို အတူသုံးပြီး လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့က နောက်တစ်ခုကို အတူသုံးကြသည်။ လုကောရှန်ကတော့ ရှု့ယန် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်နိုင်အောင် ညဘက်တွင် လျိုကျန့်ဝူကို သူရှိရာ အိပ်စင်သို့ ခေါ်ထားပေးပြီး ကလေးသုံးယောက်လုံးကို စောင့်ရှောက်ပေးသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ရာ လူသွားလမ်းတစ်ဖက်ရှိ ရှု့ယန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရှု့ယန်... နင် အခုလို ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ မြင်ရလို့ ငါ တကယ် ဝမ်းသာတယ်။"</p> <p>ရှု့ယန်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ငါလည်း အတူတူပါပဲ။"</p> <p>တုန်းရှီမြို့သည် ယခင်နှစ်များကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း အေးစက်လှသည်။ အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဖြစ်သော ကျန်းနျန်မှာ ထူထဲသော ဂွမ်းထည်ကုတ်အင်္ကျီနှင့် နားရွက်ဖုံးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှု့ယန်နှင့် ကလေးများမှာ အဝတ်အစားတွေ အထပ်ထပ် ဝတ်ထားသော်လည်း ချမ်းတုန်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသား သုံးယောက်မှာမူ ဆီးနှင်းတွေ ကျနေပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသော ကွင်းပြင်ထဲတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့ အအေးဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်သလို ရပ်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့ တည်းခိုခန်းမှာ တစ်ညအိပ်ကြပြီး နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ မနက်တွင် တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် စစ်သည်ငယ်တစ်ဦးမှာ သူတို့ကို လာကြိုရန် နှင်းလျှောစီးလှည်း နှစ်စီးဖြင့် ရောက်လာသည်။ ရှု့ယန်နှင့် လုကောရှန်တို့ကို အတူတူမြင်လိုက်ရသောအခါ တပ်ရင်းမှူးစုန့်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "အတော်လေး ဟုတ်နေပါလား။"</p> <p>လုကောရှန် - .....</p> <p>ကလေးသုံးယောက်ကလည်း သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါ်ကြသည်။ "ဦးလေးစုန့်။" တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူတို့ခေါင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့တွေ အများကြီး ကြီးလာကြပြီပဲ။ ကဲ... လှည်းပေါ် တက်ကြ။"</p> <p>ဖန့်မိန်သည် အိမ်မှာ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာ ပြင်ဆင်နေသည်။ မွန်းတည့်ခါနီးတွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ စုန့်ရှန်း‌ဟုန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ "မေမေ၊ မေမေ။ ဒေါ်လေးရှု့နဲ့ လျိုကျန့်ယဲ့တို့ ရောက်လာပြီ။ ဦးလေးလုနဲ့ လုကျစ်ကျွင်းလည်း ပါတယ်၊ မေမေ လာကြည့်ဦး။"</p> <p>"ငါ သိတယ်။"</p> <p>ဖန့်မိန်က ဂျုံလှိမ့်တံကို ချပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီ ပို့ထားတဲ့ ကြေးနန်းအရ ရှု့ယန်နှင့် လုကောရှန်တို့ ကလေးတွေကို ခေါ်လာမယ်ဆိုတာ သူမ သိထားသော်လည်း အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိခဲ့ပေ။ သူမ အပြေးထွက်လာရာ လျိုကျန့်ဝူက လုကောရှန်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ထိုသို့ ပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဖေဖေ သားကို ကူပြီး ချပေးပါဦး။ ခြေထောက်တွေ ကျဉ်ကုန်ပြီ။"</p> <p>လုကောရှန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ နှိပ်ပေးမယ်လေ။"</p> <p>ဖန့်မိန်မှာ အံ့သြလွန်း၍ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူမ၏ ပခုံးကို တွန်းလိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီမိန်းမ ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ငေးရပ်နေတာလဲ။"</p> <p>ဖန့်မိန် သတိဝင်လာပြီး သူမ၏ အံ့သြမှုကို အမြန်ဖုံးကွယ်ကာ လုယွီနှင့် ကျန်သူများကို ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ရှု့ယန် ရွှင်လန်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။  "အစ်မဖန့် ကျွန်မတို့ မတွေ့ရတာ သုံးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီနော်။"</p> <p>ဖန့်မိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါရဲ့၊ အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ။ ကလေးတွေတောင် အများကြီး ကြီးကုန်ကြပြီ။"</p> <p>အမျိုးသားတွေက အခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး အရင်နှစ်တွေအကြောင်း စကားစမြည် ပြောနေကြစဉ် ကလေးတွေကတော့ ဝင်းထဲမှာ ဆော့ကစားနေကြသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့က မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဖန့်မိန်ကို ညစာပြင်ဆင်ရာမှာ ကူညီပေးကြသည်။</p> <p>အပြင်လူ မရှိတော့သဖြင့် ဖန့်မိန်က ရှု့ယန်နှင့် လုကောရှန်တို့ အကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က လျိုချမ့် လုပ်ခဲ့သမျှကို ပြန်ပြောပြရာ ဖန့်မိန်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး စဉ်းတီတုံးကို ဓားဖြင့် အားရပါးရ ပေါက်လိုက်သဖြင့် အပြင်ကလူတွေတောင် လန့်သွားကြသည်။ သူတို့တွေ မမေးရသေးခင်မှာတင် ဖန့်မိန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်လိုက်တော့သည်။ "အဲဒီ ခွေးသား လျိုချမ့်က ထောင်ကျတာနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။"</p> <p>"ဘာတွေ အော်နေတာလဲ" တပ်ရင်းမှူးစုန့်က လှမ်းမေးရာ ဖန့်မိန် ပြန်အော်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အော်တာ ရှင့်အလုပ် မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>တပ်ရင်းမှူးစုန့် - .....</p> <p>ဒီမိန်းမ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။</p> <p>အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လုယွီက တပ်ရင်းမှူးစုန့်အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လုကောရှန်ကို အချက်ပြလိုက်ရာ လုကောရှန်ကလည်း သူ့အခြေအနေနှင့် ရှု့ယန်၊ လျိုချမ့်တို့အကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်မှာ ထိုအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တကယ့်ကို အဖြစ်ဆိုးတာပဲ။"</p> <p>ထိုညက ဖန့်မိန်တို့အိမ်က နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲမှာ လုပ်ခဲ့သမျှပွဲတွေထက် ပိုပြီး စည်ကားလှသည်။ ကျန်းနျန်က ချက်ပြုတ်ပြီး ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့က ကူညီကြသည်။ အိမ်တစ်ခုလုံးမှာ ဟင်းနံ့မွှေးမွှေးတွေ ပျံ့နှံ့နေသည်။ လူကြီးတွေက စားပွဲတစ်လုံး၊ ကလေးတွေက စားပွဲတစ်လုံးစီ ထိုင်ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က စုန့်ရှန်းတုန်ကို အရက်ကောင်း သုံးဂျင်လောက် ယူခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ထမင်းစားနေရင်း တန်းလန်းမှာ ဖန့်မိန်က ရုတ်တရက် ပြောခဲ့သည်။ "ရှု့ယန် လျိုကျန့်ယဲ့နဲ့ လျိုကျန့်ဝူကို လုကောရှန်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ပဲ ယူခိုင်းလိုက်ပါလား။ အဲဒါဆို အပြင်သွားတဲ့အခါ သူတို့မျိုးရိုးက ဘာလို့ အဖေနဲ့ မတူတာလဲလို့ ဘယ်သူမှ မေးခွန်းထုတ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"</p> <p>ရှု့ယန် မှင်တက်သွားရသည်။ သူမ ထိုကိစ္စကို တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>လုကောရှန်က အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ရှု့ယန်ကို ဘာမှမပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။ အရင်နှစ်က သူ့အမေက ဒီကိစ္စကို ပြောခဲ့သော်လည်း ရှု့ယန် သဘောမတူမှာ သို့မဟုတ် ကလေးတွေက ငြင်းမှာကို သူစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှု့ယန် ကိုယ်တိုင် ပြောလာမည့်အချိန်ကိုသာ သူ မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လုကောရှန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ရှု့ယန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြံတောင်းသည့်သဘောဖြင့် ဘေးက ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။"</p> <p>ထို့နောက် ရှု့ယန်က လုကောရှန်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါ့မလား။"</p> <p>လုကောရှန်က အရက်ကို နောက်တစ်ခွက် ထပ်သောက်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်တာနဲ့ လျိုကျန့်ယဲ့နဲ့ လျိုကျန့်ဝူရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်တွေကို အိမ်ထောင်စုစာရင်းမှာ လု အဖြစ် ပြောင်းပေးမယ်။"</p> <p>"ကဲ... သောက်ကြရအောင်" တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လုယွီနှင့် လုကောရှန်တို့လည်း လိုက်ပါပြီး သုံးယောက်သား တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်ကြသည်။</p> <p>ညဘက်တွင် ကလေးငါးယောက်မှာ အိမ်နီးနားချင်းအိမ်မှာ သွားအိပ်ကြပြီး လုယွီ၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် လုကောရှန်တို့က အပြင်ခန်းမှာ အိပ်ကြသည်။ ကျန်းနျန်၊ ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့က အတွင်းခန်းမှာ အိပ်ကြသည်။ ဖန့်မိန်က အိပ်ရာပြင်ရင်း မေးခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန် နင့်ရဲ့ အိပ်တဲ့ အကျင့်က ဘယ်လိုလဲ။ အိပ်ရင်းနဲ့ လူတွေကို ရိုက်နေတုန်းပဲလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် - .....</p> <p>သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ "တော်တော်လေးတော့ အဆင်ပြေလာပြီ ထင်တာပဲ။"</p> <p>ဒါက ဖန့်မိန်ကို ပိုပြီး စိတ်မချဖြစ်စေသည်။</p> <p> ရှု့ယန်က စပ်စုစွာမေးမြန်းခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p>ဖန့်မိန်က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလိုမျိုး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဒီညတော့ နင် သိမှာပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>တစ်ညလုံး အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ရှု့ယန်က ဖန့်မိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးခဲ့သည်။ "မနေ့ညက ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ဘူးမလား။"</p> <p>ဖန့်မိန်လည်း အံ့သြသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို မေးခဲ့သည်။ "နင့်ရဲ့ အိပ်တဲ့အကျင့်က အများကြီး ကောင်းလာတာပဲ။ လုယွီ ပြုပြင်ပေးလိုက်တာလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တယ်။"</p> <p>ညတိုင်း လုယွီက သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ထည့်ထားပြီး သူမရဲ့ ခြေလက်တွေ မလှုပ်နိုင်အောင် ထိန်းထားပေးတတ်သည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာလာပြီးနောက် သူမ၏ အိပ်စက်ခြင်း အလေ့အထမှာ တိုးတက်လာပုံရသည်။</p> <p>သူတို့သည် ဖန့်မိန်တို့အိမ်မှာ နှစ်သစ်ကူး ၄ ရက်နေ့အထိ နေခဲ့ကြသည်။ ၅ ရက်နေ့တွင် လုယွီနှင့် အခြားသူများ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ မထွက်ခွာမီ လုယွီနှင့် လုကောရှန်တို့က တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ဗီရိုထဲတွင် ငွေ ၅၀ ယွမ်နှင့် အသားဝယ်ယူခွင့်ကူပွန် ၅ ပိဿာဖိုးကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုခေတ်က အစားအစာကို ကန့်သတ်ချက်ဖြင့်သာ ရောင်းချခြင်းဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့စားခဲ့သော အသားများမှာ တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ခြောက်လစာ အသားကူပွန်များလောက် ကုန်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ခွဲခွာရမည့်နေ့တွင် ဖန့်မိန်နှင့် သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်အထိ ငိုကြသည်။</p> <p>လျိုကျန့်ယဲ့၊ လျိုကျန့်ဝူနှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့လည်း ငိုကြသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် မိသားစုဝင်းထဲမှာ နေ့တိုင်း တွေ့နေရသော်လည်း ယခုအခါ နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှ တစ်ခါသာ တွေ့နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;">တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူတို့ကို ရထားဘူတာအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး သူတို့သည် ညနေ ၆ နာရီ ရထားကို စီးခဲ့ကြသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အပြင်က နှင်းဖုံးနေသော ရှုခင်းကို ကြည့်နေသည်။ လုကောရှန်က သူ့ကိုမြင်သဖြင့် ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သား ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"</p> <p>လျိုကျန့်ယဲ့က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လုကောရှန်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးသည်။ "ဖေဖေ... သားနဲ့ လျိုကျန့်ဝူက အခုကစပြီး လု ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူရတော့မှာလား။"</p> <p>လုကောရှန်က ကလေး ဘာတွေးနေမှန်း မသေချာသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သား... အခုကစပြီး သားက လု တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ အဲဒါကို သား သဘောကျရဲ့လား။"</p> <p>လျိုကျန့်ယဲ့က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ သား အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ချင်တာ။"</p> <p>'လျို' ဆိုသော မျိုးရိုးအမည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမေ ခံစားခဲ့ရသည်များကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး လျိုချမ့်နှင့် 'လျို' မျိုးရိုးကို စက်ဆုပ်ခဲ့သည်။ သူ့အမေနှင့် အဖေအရင်းတို့ ကွာရှင်းခဲ့ကြသော်လည်း 'လျို' ဆိုသော အမည်က သူ့နောက်ကို အရိပ်မည်းကြီးလို လိုက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ၎င်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အခုကစပြီး သူ့ဘဝမှာ အဲဒီလူရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ရှု့ယန်က အိပ်စင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လျိုကျန့်ဝူကို သိပ်နေသည်။ သူမက အခန်းအပြင်ဘက်မှာ စကားပြောနေကြသည့် သားအဖနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန့်ယဲ့က လျိုချမ့်နဲ့ ဒီလောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တစ်ခါမှ စကားမပြောခဲ့ဖူးဘူး။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အားလုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီလေ။"</p> <p>ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ရထားပေါ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရထား၏ စည်းချက်ကျကျ အသံကို နားထောင်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်မက်တစ်ခု မက်ဦးမယ်လို့ ထင်ထားသော်လည်း ရာစုသစ်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ မိသားစုကို အိမ်မက် မက်ခဲ့သည်။ သူမက အိမ်ထဲကို အပြေးဝင်သွားပြီး ထမင်းစားပွဲမှာ စကားပြောရင်း စားသောက်နေတဲ့ မိသားစုကို ကြည့်လိုက်ကာ လုယွီအကြောင်း အရာအားလုံးကို သိချင်နေသည့် အတွက် 'ကျန်းနျန်' ကို ရှာဖို့ အပေါ်ထပ်ကို အပြေးတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save