BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၁၈</h2>

'ကျန်းနျန်' ၏ အခန်းတံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အောက်ထပ်တွင် မိဘများအနီး ထိုင်နေရင်း 'ကျန်းနျန်' ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ သိလိုသမျှကို ဖြေကြားပေးနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ 'ကျန်းနျန်' သာလျှင် ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် အချိန်ဟူသော အသိစိတ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေပြီး သူမ ထိုနေရာ၌ မည်မျှကြာအောင် ထိုင်နေခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် မသိတော့ပေ။ စားပွဲထက်ရှိ ဟင်းလျာများမှာ အမြဲတမ်း အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေပြီး မိသားစုဝင်များ၏ စကားဝိုင်းမှာလည်း စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းနှင့် ယခုနှစ် မြို့ပြစီမံကိန်းအကြောင်းများကိုသာ ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေကြသည်။

"ကျန်းနျန် ထတော့လေ။"

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နက်ရှိုင်းသည့် အသံတစ်ခုမှာ သူမ၏ နားပါး၌ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ လုယွီပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်မှာ အိပ်ရာမှ မထချင်သေးပေ။ သူမသည် 'ကျန်းနျန်' ပြန်လာသည်အထိ စောင့်နိုင်မည်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်နေမိသည်။

သို့သော် ထိုအသံက ဆက်တိုက် တိုက်တွန်းနေသည်။ "မအိပ်ပါနဲ့တော့... ထလာပါတော့။"

ထိုစကားသံထဲတွင် အရေးတကြီးဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်မက်ထဲသို့ ပြန်လည်နစ်ဝင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း 'ကျန်းနျန်'  မကြာမီ ပြန်လာလေမလားဟု မျှော်လင့်မိသည်။ နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက် အခြေအနေ၌ သူမ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးနေစဉ် လက်မထက်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အိပ်မက်များမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရှေးဟောင်း အစိမ်းရောင်ရထားကြီးတစ်စင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် မျက်တောင်တခတ်ခတ် ပြုလုပ်နေမိသည်။ နာကျင်မှုကြောင့်ပဲလား သို့မဟုတ် 'ကျန်းနျန်' ကို မစောင့်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်ပျက်မှုကြောင့်လား မသိရဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်း၌ မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ လုယွီမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချရင်း သူမ၏လက်မကို ဖိထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်၍ ပွေ့ထူလိုက်သည်။ "မင်း သူမအကြောင်းကို ထပ်ပြီး အိပ်မက်မက်ပြန်ပြီလား။"

သူ့အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းလွန်းသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်သာ ကြားနိုင်လောက်သည့် အနေအထားပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီအား ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်တော့မှန်း သိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်၍ ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် သူမကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး။"

"ကျန်းနျန် ဘာတွေများ အိပ်မက်မက်ခဲ့လို့လဲ။ နင့်ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံပဲ၊ အိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့လို့လား။" ရှု့ယန်က သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရင်း အေးစက်နေသည့် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ငါ ခုနက လန့်သွားတာပဲ၊ တပ်ရင်းမှူးလု ဘယ်လောက်ပဲ ခေါ်ခေါ် နင်က နိုးမလာဘူးလေ။"

လုကောရှန်မှာလည်း အိပ်စင်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း ကျန်းနျန်အား စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုထဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ပြီး လန့်သွားတာပါ။"

ရှု့ယန် သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အခု နိုးလာပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

လုယွီသည် ရေနွေးသွားယူကာ ကျန်းနျန်အတွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမဘေးတွင် ထိုင်ကာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှု့ချန်ကို တွေ့ခဲ့လား။"

သူ၏ အသံထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့် တင်းမာမှုနှင့် တုန်ရင်မှုများကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သတိမပြုမိကြပေ။

အိပ်မက်ထဲတွင် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရသည့် ကျန်းနျန်၏ ပုံရိပ်မှာ သူ့စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း သူ၏မေးကို ကျန်းနျန်၏ ပခုံးထက်၌ အသာအယာ တင်ထားကာ သူမအား ပွေ့ဖက်ထားသည့် လက်များကို တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်နှစ်သာ လိုတော့သည်။

တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမလား သို့မဟုတ် ဤစာအုပ်ထဲရှိ ကမ္ဘာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားမလား ဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အတိတ်ကကဲ့သို့ ထပ်မံဖြစ်ပျက်ကာ အရာအားလုံး မူလအစသို့ ပြန်ရောက်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ နောင်ဘဝများတွင်လည်း ကျန်းနျန်နှင့် ထပ်တွေ့ဆုံနိုင်ပါဦးမလား ဆိုသည်မှာ မသေချာလှပေ။

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှု့ချန်ကို မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။"

လုယွီ၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေမှုကို သူမ ခံစားမိသဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို လက်ညှိုးလေးဖြင့် ခပ်ဖွဖွတို့ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

လုယွီသည် သူ၏ ခံစားချက်များကို မျက်နှာထက်မှ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ "အင်း... မင်းအဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။"

နွေဦးပွဲတော်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နှစ်သစ်သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မိသားစုတိုက်ခန်းဝင်းအတွင်း အပြောင်းအလဲများ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ တပ်ရင်းမှူးဟဲမှာ တာဝန်ပြောင်းရွှေ့ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး လကုန်လျှင် တောင်ပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဟု သိရရာ ငါးရက်မျှသာ လိုတော့သည်။

အစ်မလန်သည် ထိုတိုက်ခန်းရှိ စစ်သည်ဇနီးသည်များစွာကို ကူညီဖူးသူဖြစ်သဖြင့် သူမ ထွက်ခွာတော့မည်ကို သိရှိသောအခါ အားလုံးက လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အချို့မှာ ကြက်ဥများနှင့် ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသည့် ချဉ်ဖတ်များကို လက်ဆောင်ပေးကြသော်လည်း အစ်မလန်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းခရီးက ကြမ်းတမ်းတာဆိုတော့ ဒါတွေက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်၊ နင်တို့ပဲ သိမ်းထားလိုက်ကြပါ။"

လုယွီနှင့် တပ်ရင်းမှူးဟဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲများ၌ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည့် ရဲဘော်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးဟဲ မထွက်ခွာမီ တစ်ရက်အလိုတွင် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့က စားသောက်ပွဲကြီး ပြင်ဆင်၍ သူ၏ မိသားစုကို ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။ ရှု့ရွှယ်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းတို့လည်း အတူရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အရက်အနည်းငယ် သောက်သုံးပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူးဟဲက ပြောသည်။ "လုယွီ မင်း ငယ်ရွယ်တုန်းမှာ ကလေးယူဖို့ မြန်မြန်လုပ်ဦး။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်နဲ့ ကလေးယူတာက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မဆန့်ကျင်ပါဘူး။ မင်းလည်း မငယ်တော့ဘူးလေ၊ နောက်တစ်နှစ်ဆိုရင် အသက် ၃၀ ပြည့်တော့မယ်။ ငါ မင်းအရွယ်တုန်းက ကလေးနှစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီ။ ဟိုမှာ ကြည့်ဦး... သူတို့တောင် ကလေးရတော့မယ်၊ မင်းလည်း မြန်မြန်လုပ်။"

အစ်မလန်က လှမ်း၍ သတိပေးခဲ့သည်။ "ရှင် အရက်ကို လျှော့သောက်ပါ၊ မနက်ဖြန်ကြမှ အိပ်ရာက မထနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ်။"

တပ်ရင်းမှူးဟဲက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အရက်ကိုသည်းခံနိုင်စွမ်းက ကောင်းပါသေးတယ်၊ နောက်ထပ် တစ်ပေါင်လောက် သောက်ရင်တောင် ပြဿနာမရှိဘူး။ လုယွီ ငါပြောတာကို မင်း အလေးအနက် ထားရဲ့လား။"

လုယွီ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်တော်တို့ နောက်နှစ်ကြရင် ကလေးယူပါ့မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပ်ရင်းမှူးဟဲက စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ဘာကြောင့် နောက်နှစ်အထိ စောင့်နေမှာလဲ။ ဒီနှစ်မှာတင် ယူလိုက်လေ၊ ဒါဆိုရင် နောက်နှစ်မှာ ၀၀ကစ်ကစ် သားလေးကို ပွေ့ချီနိုင်ပြီပေါ့။"

ချန်ယောင်ကလည်း ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။ "နောက်နှစ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်လောက် မွေးလိုက်ပါ တပ်ရင်းမှူးလု။"

လုယွီ - …

ကျန်းနျန် - ....

ရှု့ရွှယ်က သူမခင်ပွန်း၏ ပေါင်ကို ဆိတ်လိုက်ရာ သူက နာကျင်စွာဖြင့် သူမအား ကြည့်ပြီး မေးခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ထပ်ပြီး ဆိတ်တာလဲ။"

ရှု့ရွှယ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ရှင့်ကို စကားတွေ လျှောက်ပြောခိုင်းလို့လဲ။"

ချန်ယောင် - ???

နောက်ဆုံးတွင် တပ်ရင်းမှူးဟဲအား ရှု့ရွှယ်၏ ခင်ပွန်းက ထမ်းပိုး၍ ပြန်ခေါ်သွားရပြီး အစ်မလန်က ကိုယ်ဝန်ရင့်မာနေသော ရှု့ရွှယ်အား အိမ်သို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ရှုပ်ပွနေသည်များကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် လုယွီက ကျန်းနျန်အား အရင် ရေမိုးချိုးခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်မူ လုယွီမှာ အားလုံးကို သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းရင်း ထမင်းစားပွဲတွင် တပ်ရင်းမှူးဟဲ ပြောဆိုခဲ့သည်များကို ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။

သူမအနေဖြင့် လုယွီနှင့် ကလေးယူသင့်ပြီဟု ထင်မိသည်။

သို့သော် လုယွီက သုံးနှစ်စောင့်ဆိုင်းရန် ပြောဆိုထားသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားမိသည်။ ယခုနှစ်မှာ နောက်ဆုံးနှစ်ပင် ဖြစ်သည်။ လုယွီ အထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူမက ဘာကြောင့် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခိုင်းရသနည်းဟု မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သူ့တွင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိပေလိမ့်မည်။

နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် တစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ ကိစ္စမရှိလှပေ။

"နျန်နျန်..."

ကျန်းနျန်က လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်အား သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကလေးတွေကို သဘောကျလား။"

ကျန်းနျန်မှာ သူ ဤအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုလာသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြောရရင်တော့ သဘောကျပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အများကြီး ပိုပြီး ချစ်မှာပါ။"

"လုယွီ ရှင်ရော ကလေးတွေကို သဘောကျရဲ့လား။" သူမ ပြန်မေးလိုက်သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းကြား၌ မျက်နှာအပ်ကာ နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည်။ "ကိုယ်က ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးကိုပဲ ချစ်တာပါ။"

နောက်တစ်နှစ်တွင် ရလဒ်များ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ကျန်းနျန်နှင့် ကလေးများစွာ ယူလိုပေသည်။

ကျန်းနျန်၏ အင်္ကျီလေးမှာ အထက်သို့ လန်တက်သွားပြီး သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော အသားအရေထက်တွင် လုယွီ၏ လက်ဗွေရာများ ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်လေးအား အသာအယာ မယူကာ လုယွီ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးထက်၌ တင်ထားလိုက်ရာ သူ၏ ခပ်တင်းတင်း မျက်မှောင်အစုံမှာ ကျန်းနျန်တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်တည်သည့် နူးညံ့ကြင်နာမှုများကြောင့် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့၍ ကျန်းနျန်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို နမ်းရှိုက်ရင်း သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး သူ့အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။"မပင်ပန်းပါဘူး... အား။"

သူမသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေသော အကြည့်ဖြင့် လုယွီအား စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူကမူ ပြုံးလျက် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ယခုညတွင် လုယွီမှာ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျန်းနျန်အား ထပ်မံ၍ နာကျင်အောင် ပြုလုပ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမအား သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပေးကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ဖက်၍ နမ်းရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အရမ်း စိတ်လောသွားတယ်။"

ကျန်းနျန်မှာ အလွန်အိပ်ငိုက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခိုဝင်ရင်း ဗလုံးဗထွေး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

လုယွီ - …

တစ်လခန့်ကြာပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရှု့ရွှယ် ဗိုက်နာလာသဖြင့် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ အပြေးအလွှား ပြန်လာ၍ သူမအား ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ထမ်းပိုးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်လည်း အတူ လိုက်ကာကူညီပေးခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှု့ရွှယ်မှာ ကလေးမွေးဖွားရန် ခက်ခဲနေပြီး ကလေးမှာ အလွန်ကြီးထွားနေကြောင်း ဆရာဝန်က ပြောခဲ့သည်။ မွေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းနျန်သည် ရှု့ရွှယ်၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်မိသည်။

ချန်ယောင်မှာလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေမိပြီး ရှု့ရွှယ်အား မကြာခဏ စကားလှမ်းပြောနေသည်။ လေးနာရီမျှ ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင် မွေးခန်းအတွင်းမှ ကလေးငယ်၏ ငိုသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုကလေးငယ်မှာ ခုနစ်ပေါင်နှင့် ရှစ်အောင်စ အလေးချိန်ရှိသည့် သမီးလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ရှု့ရွှယ်က ထိုသမီးလေးအား မွေးစကတည်းက လုံးလုံးကုတ်ကုတ်လေး ဖြစ်နေသဖြင့် ယွမ်ယွမ်ဟု အိမ်မည် ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးမွေးဖွားခြင်းမှာ သူမအား အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားစေသည်။

ရှု့ရွှယ်သည် ဆေးရုံတွင် ခုနစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကူညီမည့် မိဘများ မရှိသဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အိမ်တွင် အခက်တွေ့နေရသည်။ ယွမ်ယွမ်လေး၏ မွေးစားမိခင် အဖြစ် ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်၏ မီးဖွားပြီး တစ်လတာ ကာလအတွင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ ရှု့ရွှယ်တို့ ဇနီးမောင်နှံက ယွမ်ယွမ်လေး၏ နာမည်အရင်းကိုမူ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့သာ ပေးရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ထိုညက အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ကျန်းနျန်သည် မည်သည့်နာမည် ပေးရမည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေမိသည်။

လုယွီသည် လက်ကမ်း၍ ကျန်းနျန်အား သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "ဘာကြောင့် ငါးတစ်ကောင်လိုမျိုး ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမက လုယွီအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ယွမ်ယွမ်လေးကို ဘယ်လိုနာမည် ပေးရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ချန်ယွီဟွမ်လို့ ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းနျန်က သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီနာမည်က ကောင်းသားပဲ။"

သူမသည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီနာမည်ကို ကြိုပြီး စဉ်းစားထားတာလား။"

လုယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အင်း..."

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်တို့အား ထိုနာမည်ကို ပြောပြရာ အားလုံးက နာမည်ကောင်းလေးတစ်ခုအဖြစ် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ရက်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းနျန်သည် ယခုနှစ်တွင် လုယွီမှာ သူမအပေါ် အထူးတလည် တွယ်တာနေသည်ဟု ဝေဝါးစွာ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုခု လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်၊ ယခုနှစ်၏ အချိန်များကို ရပ်တန့်ထားလိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ဇူလိုင်လကုန်တွင် ကျန်းနျန်ထံသို့ လုကောရှန်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှု့ယန်သည် သမီးလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်အား လူနာမေးရန်အတွက် ခရိုင်ဆေးရုံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ လုကောရှန်နှင့် ကလေးသုံးယောက်မှာ ကလေးလေး၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံနေကြသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ငါတို့ရဲ့ ညီမလေးလား၊ တကယ်ကို သေးသေးလေးပဲ။"

လုကျစ်ကျွင်းက သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် တိုင်းတာပြရင်း ပြောခဲ့သည်။ "သူမက ငါ့လက်မောင်းထက် နည်းနည်းလေးပဲ ပိုရှည်တာ။"

အငယ်ဆုံး လျိုကျန့်ဝူက အနီးကပ်ကြည့်ရန် တိုးသွားသော်လည်း လျိုကျန့်ယဲ့က တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "သတိထားဦးလေ၊ ညီမလေးကို သွားပြီး မတိုက်မိစေနဲ့။"

သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ညီမလေးအသစ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ငေးကြည့်နေကြသဖြင့် ကျန်းနျန် ရောက်ရှိလာသည်ကိုပင် သတိမပြုမိကြပေ။

ရှု့ယန်မှာမူ ရှု့ရွှယ်ထက် ပို၍ ကျန်းမာရွှင်လန်းပုံရသည်။ ကျန်းနျန်က အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "နာကျင်နေသေးလား။"

ရှု့ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက အရင်က နှစ်ယောက်မွေးဖူးတာဆိုတော့ အခုတော့ သိပ်ပြီး မနာတော့ပါဘူး။"

သူမက ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မေးလိုက်သည်။ "နင်နဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုရော ဘယ်လိုလဲ။ လက်ထပ်တာလည်း နှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီ၊ ဘာကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့သတင်း မကြားရသေးတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်သေးလို့ပါ။"

ရှု့ယန်က သူမအား အကြံပေးလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သော်လည်း လုကောရှန်က ရှု့ယန်အတွက် သကြားညို ကြက်ဥပြုတ်ရည် တစ်ခွက် ယူဆောင်လာပေးသဖြင့် သူမ၏ စကားများမှာ ပြတ်တောက်သွားရသည်။ "အားရှိအောင် ဒါလေး သောက်လိုက်ဦး။ မင်း ဘာစားချင်လဲ ပြော၊ ကိုယ် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အမေ့ကို ပြောပြပေးမယ်။"

ရှု့ယန်က ခွက်ထဲရှိ အရည်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။"

လုကောရှန်မှာ လစဉ် ဝင်ငွေအများကြီး မရရှိသော်လည်း သူမနှင့် ကလေးသုံးယောက်ကိုမူ အစွမ်းကုန် ဂရုစိုက်သည်။ သူ၏ အသားဝေစုကိုပင် သူမ စားသုံးရန်အတွက် သိမ်းဆည်းပေးထားတတ်သည်၊ အတိတ်က လျိုချမ့်ဆိုလျှင်မူ ဤကဲ့သို့ ဘယ်သောအခါမျှ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများကို ကြည့်ရှုရင်း ခေတ္တမျှ ထိုင်ကာ ပြန်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူမသည် အသားတစ်ပေါင် ဝယ်ယူပြီးနောက် မိသားစုတိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ပန်းထိုးလုပ်ငန်း ပြီးဆုံးသွားသည်ကို သတိရသဖြင့် အခန်းထဲသို့ အရင်ဝင်ကာ ပန်းထိုးထည်ကို အိတ်လေးအတွင်း ထည့်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် မြို့သို့သွားရောက်၍ ဒါရိုက်တာထံ အပ်နှံရင်း နောင်နှစ်တွင်မူ အကောင်းဆုံး ပန်းထိုးထည်တစ်ခုကိုသာ ထိုးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အိတ်လေးကို ချလိုက်ရုံရှိသေး တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီ ပြန်လာပြီဟု အမှတ်ပြုလျက် သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"လုယွီ..."

အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသားမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများအတွင်း ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ခံစားချက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးမြန်းကာ ဖန်ခွက်အောက်မှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "မင်း ရှု့ယန်ဆီ သွားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျန်းနျန်သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားရာ "သူမကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ..." ဆိုသည့် စကားလုံးများကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အလုံးစုံ မဖတ်ရှုရသေးမီမှာပင် လုယွီက စာကို ခေါက်၍ စာအိတ်အတွင်း ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်သူ့ဆီ စာရေးနေတာလဲ။"

***

Book List