Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၂၀</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် ရေချိုးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ကာ မျက်နှာကို ရေဖြင့် ဆေးကြောလိုက်သည်။ အေးစက်သော ရေကြောင့် သူမ၏ အသားအရေမှာ အေးမြသွားပြီး ရင်ဘတ်အတွင်းမှ နာကျင်မှုမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေဇလုံကို ကိုင်ထားရင်း အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေမိသည်၊ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေပြီး မေးခွန်းများစွာမှာ တရဟော ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့် သူမသည် လုယွီ၏ မတူညီသော သေဆုံးမှုပုံစံများကို အိပ်မက်မက်နေရသနည်း။</p> <p>ထို့ပြင် လုယွီက ဘာကြောင့် ကလေးယူရန် သုံးနှစ်စောင့်ခိုင်းခဲ့သနည်း။ ထိုအရာနှစ်ခုကြားတွင် ဆက်စပ်မှုတစ်ခုခု ရှိနေသည်လား။</p> <p>ကျန်းနျန် စဉ်းစားမရဘဲ ခေါင်းကိုက်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ချန်ယောင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ယွမ်ယွမ်လေး နင့်ရဲ့ မွေးစားအဖေ ပြန်လာပြီ"</p> <p>ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ကျန်းနျန်မှာ မျက်နှာကို အမြန်သုတ်ကာ ပြုံးလျက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ ကျဆင်းနေပြီး လုယွီ၏ အဝတ်အစားများထက်တွင် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် အပေါ်အင်္ကျီကို ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်ရင်း မီးဖိုချောင်အတွင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးနေသော ကုရှစ်ကျိုးကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်လျက် ကျီစယ်လိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးအရာရှိ ကုက တစ်ခါတလေကြတော့လည်း ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ချင်နေတာပါလား။"</p> <p>ကုရှစ်ကျိုး - ....</p> <p>သူသည် ဓားကို ချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ခယ်မလေးက ငရုတ်သီးနံ့ မွှန်သွားလို့ ငါ ဝိုင်းကူပေးနေတာပါ။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်အား ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ "မင်း သွားနားနေလိုက်ပါ၊ ကိုယ်ပဲ ညစာ ပြင်ဆင်လိုက်မယ်။"</p> <p>"မလိုပါဘူး ကျွန်မ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီက သူမအား တားဆီးကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ကုရှစ်ကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ဝိုင်းကူဦး။"</p> <p>ကုရှစ်ကျိုး - …</p> <p>ရှု့ရွှယ်မှာလည်း မီးဖိုချောင်အပြင်သို့ အခေါ်ခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် ချန်ယောင်ထံမှ ကလေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့ခြေသလုံးကို ကန်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း သွားကူလိုက်ဦးလေ၊ ဒီတိုင်း ထိုင်မနေနဲ့။"</p> <p>ချန်ယောင် - …</p> <p>သူက သမီးလေးကိုပဲ ချီထားချင်တာပါ။</p> <p>နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာကို ထိုအမျိုးသားသုံးဦးမှ စုပေါင်းပြင်ဆင်ခဲ့ကြရာ လုယွီ၏ လက်ရာကြောင့် ဟင်းလျာများမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။</p> <p>နှစ်သစ်ကူးအကြိုညမှာ မအိပ်ဘဲ စောင့်ရမည့်ညဖြစ်သဖြင့် သူတို့အားလုံး မိုးလင်းသည့်အထိ စောင့်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရှု့ရွှယ်မှာ မျက်လုံးများ မဖွင့်နိုင်လောက်အောင် အိပ်ငိုက်လာသဖြင့် ကလေးကို ခေါ်ကာ အရင်ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်မှာလည်း တစ်ဝက်ခန့်တွင် အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် လုယွီက သူမအား အိပ်ခန်းသို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်လျက် လုယွီ၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ မလွှတ်ဘဲ ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ လာအိပ်ပေးလို့ ရမလား။"</p> <p>လုယွီ၏ စိတ်ထဲ၌ နူးညံ့သွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နူးညံ့စွာ နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်။"</p> <p>သူသည် အပြင်သို့ ထွက်ကာ ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ချန်ယောင်တို့အား အမြန်ပြန်ကြရန် ပြောဆိုပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အိမ်၌ပင် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကုရှစ်ကျိုး - …</p> <p>ချန်ယောင် - ....</p> <p>သူတို့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက်တွင် လုယွီ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကို မှီကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိပြီးနောက်မှ အထဲမှ ကျန်းနျန်၏ တိုးညှင်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> သူသည် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လျက် ရေချိုးခန်းအတွင်း သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်၍ နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက် ဖြစ်နေသည့် ကျန်းနျန်အား ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်က သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာသောအခါ လုယွီသည် မန္တန်အစွမ်းဖြင့် ပြုစားခံလိုက်ရသည့်အလား သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြင်းပြစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ ထိုအနမ်းများကြောင့် အသက်ရှူ ကျပ်လာခဲ့ကာ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အင်္ကျီလေးမှာလည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကြားတွင် မည်သို့ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို မသိရပေ။</p> <p>သူမသည် ရေငတ်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုယွီအား ဖက်တွယ်ထားမိသည်။ မှောင်ရီပျိုးနေသော အခန်းအတွင်း သူမသည် အားယူ၍ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း နီမြန်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များနှင့် ဖောင်းကြွနေသော သွေးကြောများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသမျှကို ယခုမှပင် အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"လုယွီ..."</p> <p>ကျန်းနျန်က တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သော်လည်း လုယွီထံမှ ပိုနက်ရှိုင်းသော တုံ့ပြန်မှုကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ဤတိုက်ပွဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ မြဲမြံခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်အနေဖြင့် ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရသည့် တစ်ခုတည်းသော ညပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အချိန်များကို ယခုအခိုက်အတန့်၌ ရပ်တန့်ထားလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လုယွီ၏ တင်းကျပ်သော ပွေ့ဖက်မှုကို ခံယူရင်း သူ၏ မှန်မှန်ခုန်နေသည့် နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ကာ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကြသည်။ လုယွီက သူ၏ နှာခေါင်းဖြင့် ကျန်းနျန်၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လျက် မေးခဲ့သည်။ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်းလှသော်လည်း ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြောလိုင်သည်။ "မပင်ပန်းပါဘူး။"</p> <p>လုယွီမှာ သူမအား ထပ်မစတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ရေနွေးတည်ကာ သူမအတွက် ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမအား အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လည်ပွေ့ချီလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကျန်းနျန်မှာ လုံးဝ နိုးကြားနေပြီဖြစ်ရာ လုယွီ၏ လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးလျက် သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို လိုက်စမ်းနေမိသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ မတတ်နိုင်သလို သက်ပြင်းချလျက် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ငြိမ်ငြိမ်နေပါ။"</p> <p>ထိုသို့ကြားရသောအခါ ကျန်းနျန်သည် နောက်ပြောင်လိုသော စပ်စုစိတ်ဖြင့် စောင်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို တားဆီးရန် စောင်ကို အမြန် ပြန်ဖိချလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ရှင် ထပ်ပြီး မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလား။"</p> <p>လုယွီ - …</p> <p>ဒီအမျိုးသမီးဟာ စကားပြောတဲ့နေရာမှာ ပိုပြီးတော့ အရှက်မရှိ ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူးလား။" ကျန်းနျန်က လုယွီအား တမင်စနောက်လျက် ထပ်မေးခဲ့သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုအမျိုးသားမှာ စခံရခြင်းကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူမ၏အပေါ်သို့ ပြန်လည်မှောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း စမ်းကြည့်ချင်သေးလို့လား။"</p> <p>ကျန်းနျန် -.....</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ သူ့ကို အစွမ်းကုန် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ လုယွီကလည်း ထပ်၍အတင်းအကျပ် မပြုလုပ်တော့ပေ။</p> <p>ထို့အစား သူသည် သူမအား ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ကာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်တွင်မူ သူ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ရှေ့လမှာ ထွက်သွားရတော့မယ်။"</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျန်းနျန်၏ ကိုယ်ငွေ့နှင့် ရှက်ရွံ့မှုများ အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုညနေက ဟင်းချက်နေစဉ် ခံစားလိုက်ရသည့် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုနှင့် အိပ်မက်ထဲက လုယွီ၏ ကံကြမ္မာကို သူမ သတိရသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူလျော့သွားပြီး လုယွီအား တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။"ရှင် မသွားလို့ မရဘူးလား။"</p> <p>သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ထိုလူသားလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ လုယွီသည် သူမ၏ တုန်ယင်မှုများကို သက်သာစေရန် ကျောရိုးလေးတစ်လျှောက် ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူမ၏ ခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ "အမိန့်က ကျလာပြီလေ၊ ကိုယ် လိုက်နာရမှာပေါ့။"</p> <p>"ကျန်းနျန်... ကိုယ် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာမှာပါ။"</p> <p> "မင်း အိမ်မှာ စောင့်နေတာဆိုတော့ ကိုယ် သေချာပေါက်ကို ပြန်လာမှာပါ။"</p> <p>ထိုစကားလုံးများမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြောဆိုနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သလို ကျန်းနျန်အား ပြောနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေမိသည်။ မိုးသောက်ယံသို့ ရောက်မှသာ သူမ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဖေဖော်ဝါရီလလယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်အကြာတွင် လုယွီ ထွက်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော နေ့ရက်များတွင် ကျန်းနျန်သည် ညစဉ် အိပ်ရာဝင်တိုင်း 'ကျန်းနျန်' ကို ထပ်၍အိပ်မက်မက်ရန် မျှော်လင့်နေမိသည်၊ စာအုပ်ထဲရှိ လုယွီ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းနှင့် ဇာတ်ကွက်များ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို သိလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>စာအုပ်ထဲရှိ အချိန်ကာလနှင့် ဇာတ်ကွက်များကို အတိအကျ နားလည်မှသာလျှင် သူမ လုယွီအား ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၉ ရက်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် လုယွီ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ဝက်သား၊ ကြက်သားများနှင့်အတူ ပန်းသီး၊ လိမ္မော်သီးနှင့် ငှက်ပျောသီးများကိုလည်း အများအပြား ယူလာခဲ့သည်။ အိမ်တွင် လိုအပ်သမျှကို အားလုံး ဖြည့်ဆည်းပေးထားပြီး စားပွဲပေါ်တွင်လည်း သူဝယ်လာသည့် မုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများကိုပင် သံဘူးတစ်ခုအတွင်း ထည့်သွင်းပေးထားသည်။ ကျန်းနျန်မှာမူ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေရင်း ငိုထားသဖြင့် မျက်ဝန်းလေးများမှာ နီမြန်းနေသည်။</p> <p>လုယွီက အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ဖွပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် ခဏလောက်ပဲ သွားမှာပါ၊ အကြာဆုံး ခြောက်လ၊ အမြန်ဆုံး လေးလလောက်ပါပဲ။ အပြင်မှာ ကိုယ်က ဒီလောက် ပိုက်ဆံမသုံးဖြစ်ဘူးလေ။ အိမ်မှာပဲ သေချာ ကြည့်ထားလိုက်ပါ။ ဘဏ်စာအုပ်ကိုလည်း သေချာ သိမ်းထား၊ လိုအပ်ရင် ထုတ်သုံးလို့ ရတယ်။ ပန်းထိုးအလုပ်ကိုလည်း အရမ်းကြီး မလုပ်ပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မျက်စိ ထိခိုက်လိမ့်မယ်။ ကိုယ် မင်းကို ထောက်ပံ့နိုင်ပါတယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ စီးကျလာတော့မည့် မျက်ရည်များကို အနိုင်နိုင်ထိန်းရင်း ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်မှာ စောင့်နေမယ်၊ ရှင် သေချာပေါက် ပြန်လာရမယ်နော်။"</p> <p>လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။" သူသည် သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်ထဲမှာ ကလေးယူကြမယ်လို့ ကိုယ်တို့ သဘောတူထားတယ်မဟုတ်လား။ အိမ်မှာပဲ ကိုယ့်ကို စောင့်နေနော်။"</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည့်အခါတွင်မူ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမသည် လုယွီ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ မျက်နှာအပ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ငိုကြွေးတော့သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို မခွဲနိုင်ဘူး လုယွီ ရှင့်ကို မသွားစေချင်ဘူး။"</p> <p>သူပြုမူသမျှ အရာအားလုံးမှာ နှုတ်ဆက်ခြင်း အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ သူ ရင်ဆိုင်ရမည့် အရာများကို သူကိုယ်တိုင် ကြိုတင်သိရှိနေသည့်အလား။ ကျန်းနျန်မှာမူ ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ ဇာတ်ကွက်များမှာ အလယ်ပိုင်းတွင် ပြိုကွဲသွားခဲ့လျှင်ပင် ဇာတ်သိမ်းမှာမူ တူညီနေလိမ့်ဦးမည်ဟု ထင်ရသည်၊ သူမအနေဖြင့်မူ ဤစာအုပ်၏ ဇာတ်သိမ်းမှာ မည်သို့ရှိမည်ကိုပင် မသိရှိပေ။</p> <p>လုယွီမှာ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ သူမအား တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားမိသည်။ တစ်ချိန်က နွေးထွေးခဲ့သော အခန်းလေးမှာ ယခုအခါ ကျန်းနျန်၏ ရှိုက်သံများဖြင့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသယောင်ပင်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် သူမ၏ ဆံနွယ်ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။ သူ ပြန်လာခဲ့မည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ အသေအချာ ပြန်လာခဲ့မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤဘဝတွင် သူ့၌ ကျန်းနျန် ရှိနေပြီ၊ သူမသည် အိမ်တွင် သူ့ကို စောင့်ကြိုနေမည် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့်အတူ ကလေးများစွာ ယူချင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် လုယွီ၏ အက်ရှရှအသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ "နျန်နျန် ကိုယ်တို့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရအောင်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ရှိုက်သံကို ထိန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"</p> <p>သူမသည် ရေချိုးခန်းအတွင်း မျက်နှာသစ်ကာ နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း နောက်ထပ်ကျလာမည့် မျက်ရည်များကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အသားအရေထိန်းပစ္စည်းအချို့ လိမ်းပြီး တောက်ပသော အရောင်ရှိသည့် ဂွမ်းအင်္ကျီကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ လုယွီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းတွင် ကုရှစ်ကျိုးနှင့် လျိုကျစ်တို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာ ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာထက်မှ ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်ကို သတိပြုမိသော်လည်း အများကြီး မမေးတော့ဘဲ ရိုးရှင်းစွာမေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရုပ်ရှင်သွားကြည့်မလို့။"</p> <p>လျိုကျစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုကတော့ သူ့ဇနီးကို တကယ် အလိုလိုက်တာပဲ။"</p> <p>ကုရှစ်ကျိုး လျိုကျစ်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ အခြေအနေကို ရိပ်မိကာ နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကုရှစ်ကျိုးက နာရီကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "နေ့လယ်ပိုင်းကားကို မီအောင် မြန်မြန်သွားကြတော့။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် စစ်အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်ခွာကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကားစီးသူ သိပ်မရှိလှပေ။ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်လျက် လုယွီ၏ လက်မောင်းကို မှီကာ သူတို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းလေးများကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူတို့ ချစ်သူဖြစ်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် မြို့သို့ ကားအတူစီးခဲ့စဉ်က လုယွီသည် သူမ၏လက်ကို အဝတ်အိတ်လေးဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်ကို သူမ သတိရသွားသည်။ ထိုအချိန်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့်အခါ ကျန်းနျန် အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်သွားမိသည်။ အစပိုင်းတွင်မူ လုယွီအား အေးစက်ပြီး စကားနည်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ထိုအရာများမှာ ဟန်ဆောင်မှုများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့ရသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်သည်။ "လုယွီ..."</p> <p> ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လျက် ပြန်ထူးခဲ့သည်။ "ဟင်"</p> <p>ကျန်းနျန် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာရမယ်နော်၊ ကျွန်မ အိမ်မှာ စောင့်နေမယ်။" ထို့နောက် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အသာအယာ ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်သွေးလေးကို လိုချင်တယ်။"</p> <p>လုယွီ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"</p> <p>မြို့သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ လုယွီသည် သူမအား လိုက်ပို့ပေးကာ မုန့်အချို့ ဝယ်ယူပြီးနောက် ရုပ်ရှင်ရုံသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ရုပ်ရှင်မှာ နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီး ထိုအချိန်အတောအတွင်း ကျန်းနျန်၏ လက်ကို လုယွီက တစ်ချိန်လုံး ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်ပြီးဆုံးသည့်အခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်ရာ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်မည့်ကားမှာ မရှိတော့ပေ။</p> <p>သူမသည် လုယွီအား မှီလျက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီည ဘယ်မှာ တည်းကြမလဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်မှာပေါ့။"</p> <p>ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် ကားက မရှိတော့..."</p> <p>"လုယွီ၊ ခယ်မလေး..."</p> <p>ကုရှစ်ကျိုးသည် စစ်စိမ်းရောင် ဂျစ်ကားဘေးတွင် လက်ပိုက်လျက် သူတို့နှစ်ဦးအား ပြုံးကြည့်နေသည်ကို ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အကြည့်မှာလည်း ကုရှစ်ကျိုးထံသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး အချို့သော အမျိုးသမီးများမှာ စကားပြောရန်ပင် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p>စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စစ်ကားကို မောင်းနှင်နိုင်သူဖြစ်ရာ သူသည် အရေးပါသောသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အချို့သော သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးများမှာပင် သူ့အား အမျိုးသမီးများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် စဉ်းစားနေကြသည်။</p> <p>ကုရှစ်ကျိုး လည်ချောင်းဟန့်ပြီး လုယွီအား ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်လာ။" သူတို့သာ အချိန်ဆွဲနေပါက အဒေါ်ကြီးအချို့က ဝိုင်းအုံလာကြလိမ့်မည်။</p> <p>ကျန်းနျန်အနေဖြင့် ကုရှစ်ကျိုး ထိတ်လန့်နေသော ပုံစံကို တွေ့ရခဲလှသည်။ တည်ငြိမ်လှသော သူပင်လျှင် အောင်သွယ်ပေးမည့် အဒေါ်ကြီးများနှင့် တွေ့သည့်အခါ အခက်တွေ့တတ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် လုယွီအား ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးအရာရှိ ကု ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"</p> <p>ကုရှစ်ကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်သာ ရောက်မလာရင် လုယွီက မင်းကို အိမ်အထိ ပိုးပြီး ပြန်ရမှာပေါ့။"</p> <p>ဪ... ကုရှစ်ကျိုး၏ စကားအရ သူက လုယွီကို သနားနေပုံရသည်။ ကျန်းနျန်က လုယွီအား စနောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ညှစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကားပေါ် မြန်မြန်တက်။"</p> <p>ကောင်းကင်မှာ မှောင်ကျလာပြီး ရှေ့မီးကြီးများကသာ လမ်းကို လင်းထိန်စေသည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ လက်မောင်းကို မှီလျက် လှုပ်ခါနေသော ကားနောက်ခန်း၌ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကာ သူမ၏လက်ကလည်း လုယွီအား တစ်ချိန်လုံး ဖက်တွယ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save