BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၂၃</h2>

တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် အမှောင်အတိ ကျနေခဲ့သည်။ လိုက်ကာများအားလုံးကို ဆွဲပိတ်ထားသည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အာရုံတစ်ခု ရရှိလိုက်ပြီး အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့သည်။ ချန်ယောင်က ကလေးကို ရှု့ရွှယ်လက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့ကာ အော်ဟစ်ရင်း အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ "မရီး။"

ဤမျှ ဆူညံသွားသော်လည်း အထဲရှိလူမှာ နိုးမလာခြင်းက တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို ပြောပြနေသည်။

မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ ကုရှစ်ကျိုးက အတွင်းခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အိပ်ရာနှင့် တစ်မီတာခန့်အကွာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"မရီး။"

ချန်ယောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်က လိုက်လာသော ရှု့ရွှယ်နှင့် ကွမ်လုတို့မှာလည်း လန့်ဖြန့်သွားကြသည်။ ကုရှစ်ကျိုးက ကျန်းနျန်၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စစ်ဆေးကာ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အလွန်အမင်း ပူကျစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီကာ စစ်ဆေးရုံဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပြီး ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းနျန် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး လဲကျသွားသည့် သတင်းမှာ မိသားစုအိမ်ရာများအတွင်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူမနှင့် ရင်းနှီးပြီး ယခင်က သူမ၏ အကူအညီကို ရရှိခဲ့ဖူးသော စစ်သည်ဇနီးသည်များမှာ သူမကို ကြည့်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ရှိ လူမှာ မျက်လုံးများကို အမြဲပိတ်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ နုနယ်လွန်းလှသဖြင့် ထိလိုက်ရုံနှင့် ကြေမွသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။

ကုရှစ်ကျိုးမှာ မုတ်ဆိတ်မွေးများ ထွက်နေကာ ဆေးရုံကုတင်ရှေ့တွင် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။ သူသည် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အားနာစိတ်နှင့် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှု့ရွှယ်က အစားအသောက်အချို့ ယူလာပေးကာ ကုရှစ်ကျိုးအား ပြောလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု... တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး။"

ကုရှစ်ကျိုး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှု့ရွှယ်သည် ကုတင်ဘေးရှိ ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲမှ ဆေးသွင်းအပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ အတန်ကြာမှ သူမမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

"အစ်မကျန်းရဲ့ အခြေအနေ ဒီလောက်ဆိုးနေတာကို ကျွန်မ အချိန်မီ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောတာကိုပဲ ကျွန်မ ယုံနေခဲ့တာ။ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို စောစောသတိထားမိခဲ့ရင် အစ်မကျန်းရဲ့ အခြေအနေ ဒီလောက်ထိ ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဖျားနာမှုမှာ ကြာရှည်သွားသောကြောင့် ကျန်းနျန်၏ အခြေအနေမှာ ပိုဆိုးရွားလာခဲ့ပြီး အပြင်းဖျားမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်ကာ နှလုံးခုန်နှုန်း မမှန်တော့ကြောင်း ဆရာဝန်က ပြောခဲ့သည်။

သူမ ဆေးရုံမှာ လဲနေသည်မှာ ယခုဆိုလျှင် နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ဆရာဝန်များပင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေကြပြီး သူမဘာသာ သတိပြန်ရလာသည်အထိသာ စောင့်ရမည်ဟု ပြောကြသည်။

ရှု့ရွှယ်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ကုရှစ်ကျိုးအား မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု တပ်ရင်းမှူးလုက ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ"

ကုရှစ်ကျိုးက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။"

သူသည် လုယွီနှင့် အဆက်အသွယ် မရခဲ့ဘဲ တပ်မှူးကြီးထံပင် အထူးတောင်းဆိုကာ ဖုန်းဆက်မေးမြန်းခဲ့သည်။ သို့သော် တပ်မှူးကြီးက လုယွီနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ ပေးနိုင်ခြင်းမရှိသေးကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

လုယွီ၏ တာဝန်များမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ထုတ်ဖော်ပြောကြားမည်မဟုတ်သည်ကို သူ နားလည်သည်။ ကျန်းနျန် သတိမေ့မြောနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ့ကို ရင်နာစေသည်။

ဤတာဝန်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားရန် လိုအပ်ပြီး အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။

လုယွီ ပြန်လာရမည့် ရက်ထက် လဝက်ကျော် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ရာ ထိုဘက်တွင် တစ်ခုခု အပြောင်းအလဲ ရှိနေပုံရသည်။

ရှု့ရွှယ်သည် သူမ၏ ကလေးကို ကြည့်ပေးရန် ထျန်မိုင်အား အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ သူမသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဆေးရုံ၌ ကျန်းနျန်ကို ပြုစုပေးနေခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်က အစားအသောက်များ ချက်ပြုတ်ပေးကာ ချန်ယောင်က လာပို့ပေးသည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာလည်း ကျန်းနျန်၏ ကုတင်ဘေး၌ နေရန် ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူထားခဲ့သည်။

ရှု့ယန်သည် စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ကျန်းနျန်အား လာရှာရာမှ အခြေအနေကို ကြားသိပြီး ဆေးရုံသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကုရှစ်ကျိုး၏ အကူအညီဖြင့် စာရွက်စာတမ်းများ လက်မှတ်ထိုးပြီးမှသာ ကျန်းနျန်ကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။

ဆယ်ရက်ခန့်သာ ဝေးကွာခဲ့သော်လည်း ကျန်းနျန် သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် အသက်မဲ့နေသော ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ် ထဲ၌ လဲလျောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ရင်းနှီးသော မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသာ မဟုတ်ပါက ရှု့ယန်အနေဖြင့် သူမကို မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် ကျန်းနျန်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ သတိမေ့မြောနေရှာသည်။ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း ကျန်းနျန် ဘာတွေခံစားခဲ့ရလဲဆိုသည်ကို ရှု့ယန် စိတ်ပင်မကူးရဲတော့ပေ။

ရှု့ယန်သည် လုကောရှန်နှင့် သူမ၏ ယောက္ခမအား ကျန်းနျန်အကြောင်း ပြောပြကာ သူမ ဆေးရုံ၌ ကျန်းနျန်ကို ပြုစုနေစဉ်အတွင်း ကလေးများကို သေချာကြည့်ပေးရန် ယောက္ခမအား မှာခဲ့သည်။

ညအချိန် အလင်းရောင်မှိန်မှိန်ရှိသော စင်္ကြံလမ်းတွင် ကုရှစ်ကျိုးမှာ နံရံကို မှီရပ်ကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာအိတ်ပေါ်မှ လက်ရေးကို ကြည့်ကာ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လူနာခန်းဆီသို့ ခြေသံများ နီးကပ်လာသဖြင့် သူသည် စာအိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ရှု့ယန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှု့ယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ စိုစွတ်သွားအောင် ရေနွေးလေး သွားယူမလို့ပါ။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သွားယူပေးမယ်။"

မှောင်မည်းပြီး အေးစက်သော တောအုပ်အတွင်း၌ လေများ တိုက်ခတ်နေကာ သစ်ရွက်ခြောက်များကို နင်းဖြတ်သွားသော ခြေသံများမှာ တောနက်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားသည်။ သစ်ရွက်စိမ်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပြီး နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသော ခြေသံများကြောင့် နားနေသော ငှက်များမှာ လန့်ဖြန့်ကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

သေနတ်သံများမှာ အမျိုးသားများ၏ အမိန့်ပေး အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ရောနှောထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ... ဟိုဘက်မှာ။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခြေသံများမှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြပြီး သစ်ပင်များကြား၌ အရိပ်များ ပြေးလွှားနေကာ သစ်ရွက်များ ကြေမွသံကြောင့် သူတို့၏ သတိကြီးစွာ လှမ်းသော ခြေလှမ်းသံများမှာ ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော ရင်းနှီးလှသည့် မြင်ကွင်းကို ငိုင်ပြီး ကြည့်နေမိသည်။ ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသော တောအုပ်နှင့် နောက်တွင် မမြင်ရသော ချောက်ကမ်းပါး။ သူမသည် အလယ်တွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ အေးစက်သော လေဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ လေတစ်ချက်တိုက်ရုံနှင့်ပင် လွင့်စင်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ခြေသံများမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာကာ စစ်စိမ်းရောင်ဝတ်ထားသော လုယွီမှာ သူမ၏ရှေ့၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်းနျန်မှာ သတိဝင်လာတော့သည်။

သူမသည် လုယွီ အသတ်ခံရမည့် အချိန်ကို ထပ်၍ အိပ်မက်မက်နေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မှောင်မည်းနေသော အမှောင်ထဲတွင် ဝေဝါးနေသော လုယွီ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သူ့အနားသို့ တိုးသွားချင်စိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းများကို တုံ့ဆိုင်းစွာ လှမ်းနေမိသည်။ သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်လှပြီ။ သူတို့ မတွေ့ရသည်မှာ ခြောက်လကျော်ပြီဖြစ်ရာ အိပ်မက်ထဲမှာပင်ဖြစ်စေ သူမ သူ့ကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

"လုယွီ...."

သူမ၏ အသံမှာ လေထဲ၌ လွင့်ပါးသွားခဲ့ကာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ ကျန်မနေခဲ့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ် အိပ်မက်ထဲက လုယွီမှာ ပို၍ ပိန်သွားပုံရကာ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပို၍ ပေါ်လွင်နေပြီး နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းနျန်အနေဖြင့် လုယွီ၏ ဤကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ညအမှောင်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေကာ သားကောင်ကို ခုန်အုပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် တစ်ကိုယ်တော် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

သူသည် သေနတ်ကို ကိုင်လျက် ကျောကို သစ်ပင်ကြီးတွင် မှီထားကာ အနီးနားရှိ အသံများကို အသေအချာ နားထောင်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူ့နှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အိပ်မက်ထဲက လုယွီမှာ အရင်ကနှင့် မတူသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည်က ကွဲပြားနေသလဲဆိုသည်ကို မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် အနီးနားမှ ရုတ်တရက် ခြေသံများနှင့် သေနတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီသည် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ လုယွီ သွားရာဘက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားရာ သူက လူနှစ်ယောက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားအချို့မှာ သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာနေကြပြီး သူတို့၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းရောင်များမှာ လုယွီ၏ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်းနျန်မှာ ဘာတွေ လွဲမှားနေလဲဆိုသည်ကို သတိထားမိတော့သည်။

လုယွီ၏ စစ်ဝတ်စုံအောက်မှ ထွက်နေသော အင်္ကျီကော်လာမှာ သူမကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားသည့် သစ်ရွက်ပုံလေး ပါသော အင်္ကျီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကော်လာပေါ်ရှိ ပန်းပွင့်လေးနှင့် ပုံစံတူ တစ်စုံ ဖြစ်သည်။ သူဝတ်ထားသော စစ်ဝတ်စုံမှာလည်း အရင်အိပ်မက်ထဲကလို စုတ်ပြတ်နေသည်မဟုတ်ဘဲ ကွဲပြားနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာများ မရှိပေ။

ဒါက အရင်ဘဝနှစ်ခုက လုယွီ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ဒီဘဝက လုယွီပဲ။

သူမဟာ ဒီဘဝက လုယွီအကြောင်းကို အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။

သူ ဘေးကင်းနေတာပဲ၊ သူ အဆင်ပြေနေတာပဲ။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရာဇဝတ်ကောင်နှစ်ယောက်ကို လက်ထိတ်ခတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း မရပ်မနား ငိုကြွေးနေမိသည်။ သူမ သတိမပေါ့ရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ အရင်အိပ်မက်များတွင် ရာဇဝတ်ကောင်များကို ဖမ်းသွားပြီးမှသာ လုယွီမှာ သေနတ်အပစ်ခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ လုယွီ၏ ရှေ့ဘက်ကို အသေအချာ ကြည့်နေမိသည်။ အိပ်မက်တိုင်းတွင် ထိုကျည်ဆန်မှာ သူ့ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုယွီမှာလည်း ရှေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိလိုက်ရာ သူသည်လည်း အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်သော ထိုကျည်ဆန်ကို စောင့်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး လုယွီ၏ ဘေးသို့ ရောက်ခါနီးမှာပင် နောက်ဘက်မှ သေနတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လုယွီ ဝပ်လိုက်။"

ကျန်းနျန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ကာ လုယွီ၏ ရှေ့တွင် သူမ၏ လက်ကို ကာပေးလိုက်သည်။ ကျည်ဆန်မှာ တောအုပ်ကို ဖြတ်ပျံလာကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျည်ဆန်မှာ အသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည့် အသံကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပြီး နောက်ဘက်မှ ညည်းတွားသံတစ်ခုကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်မှာ သူမ၏ နှလုံးသား နာကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း အလင်းစက်များအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့သည်။ လုယွီ၏ အခြေအနေကို လှည့်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဖြူဖွေးနေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မကြားတကြား တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်…

"နျန်နျန်..."

၎င်းမှာ လုယွီ၏ အသံ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်မှာ ဘာမျှ မမြင်ရတော့ဘဲ လုယွီ၏ အသံမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဖြူဖွေးနေသော မြင်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခေတ်သစ်ရှိ သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည့် မိသားစုဝင်များ မရှိတော့ဘဲ အပေါ်ထပ်မှ သူမ၏အမည်ကို ထိတ်လန့်တကြား အော်ခေါ်နေသော သူမမိခင်၏ အသံကိုသာ ကြားနေရသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ ဖခင်မှာ သူမကို ပွေ့ချီကာ လှေကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အဘိုးအဘွားများနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့က နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာကြသည်။

အိမ်က မြင်ကွင်းမှာ ဆေးရုံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ ဖခင်မှာ စင်္ကြံလမ်းတွင် ထိုင်ကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ ငိုနေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် ရင်ခွဲရုံမှ ထွက်လာသော ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်နေသည်။

အဘိုး၊အဘွားများလည်း ရောက်လာကြရာ အဘွားဖြစ်သူက "နျန်နျန်" ဟု အော်ဟစ်ကာ မေ့လဲသွားသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူက အချိန်မီ ဖမ်းထိန်းလိုက်ရသည်။ အဘိုးဖြစ်သူမှာ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ရုပ်အလောင်းကို ဖုံးထားသော အဝတ်ဖြူကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်သည် ထိုနေရာ၌ လဲလျောင်းနေသော သူမနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။

သူမအဘိုးက ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားကြရအောင်။"

မြင်ကွင်းမှာ အိမ်သို့ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်ရာ သူမသည် ရေခဲခေါင်းထဲ၌ လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ သဘာဝမကျဘဲ ဖြူဆွတ်နေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲရောင်ကိုင်းနေသည်အထိ ငိုနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေခဲခေါင်းတံခါးနားသို့ တိုးသွားကာ လက်ကို တင်လိုက်သော်လည်း မြင်ကွင်းမှာ ဆေးရုံခန်းအဖြစ် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ဆေးရုံဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး စောင်ခြုံလျက် လက်တွင်လည်း ဆေးသွင်းပိုက် တပ်ဆင်ထားသည်။ ကုတင်ဘေးရှိ စက်ပေါ်တွင် ပုံမှန်နှလုံးခုန်နှုန်းကို ပြသနေသည်။

ဤဆေးရုံမှာ ၂၁ ရာစုက ခေတ်မီဆေးရုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ လူမှာ သူမ မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော အခြား 'ကျန်းနျန်' ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်မြင်ကွင်းများမှာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သတိမေ့နေသော 'ကျန်းနျန်' ကို ကြည့်နေမိသည်။ အတန်ကြာမှ သူမသည် လက်ကို ကမ်းကာ ထိုသူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "'ကျန်းနျန်'... ငါ့ရဲ့ မိသားစုကို ငါ့ကိုယ်စား ဂရုစိုက်ပေးပါနော်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ထိုသူမ ကြားနိုင်မကြားနိုင်ကိုမူ ကျန်းနျန် မသိပေ။ ထိုနေရာ၌ အကြာကြီး ထိုင်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထလိုက်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းအပြီးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမဘေးနားမှ ကုရှစ်ကျိုး၏ အသံကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းနျန်... အိပ်မနေနဲ့ဦး။"

"လုယွီ မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာ။"

"သူ ပြန်လာတဲ့အခါ မင်းကို ဒီလိုမျိုး မြင်စေချင်တာလား။"

ကုရှစ်ကျိုး၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် မကြားရတော့ပေ။

ကျန်းနျန်မှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်ကို မသိပေ။ တစ်ခါတရံတွင် ရှု့ယန်၏အသံ၊ ရှု့ရွှယ် ငိုနေသည့် အသံနှင့် ညသန်းခေါင်ယံတွင် ကုရှစ်ကျိုးက သူမကို နှိုးရန်အတွက် လုယွီအကြောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောနေသည့် အသံများကို ကြားနေရသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးပြန်ရွာနေပုံရကာ မိုးစက်သံများကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။

အနီးနားမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုးသတ်ဆေးနံ့မှာ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ဆေးသွင်းထားသော လက်မှ နေရာလေးမှာ အနည်းငယ် နာကျင်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လေးလံနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအနားတွင် စကားပြောနေသော်လည်း မည်သူဖြစ်သည်ကို သူမ မခွဲခြားနိုင်ပေ။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း မျက်ခွံများမှာ ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။

"နျန်နျန်..."

"အိပ်မနေနဲ့တော့။ ထရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

ဘယ်သူ ပြောနေတာလဲ။

ကျန်းနျန်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ရှေ့မှ အမှောင်ထုမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းရောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

***

Book List