Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၂၄</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် စူးရှသော အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိ မှေးထားမိပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မသက်မသာ ခံစားရသည်။ အလင်းဒဏ်ကို သက်သာစေရန် မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ထားလိုက်သော်လည်း ပြင်းထန်သော အိပ်ငိုက်စိတ်က သူမကို လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။ ထိုစဉ် ဝေဝါးနေသော အာရုံထဲသို့ အသံတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>"နျန်နျန်..."</p> <p>"မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါဦး။"</p> <p>ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှသည်။</p> <p>ဝေဝါးနေသော အသိအာရုံထဲတွင် သူမ၏လက်မှာ မတင်ခံလိုက်ရပြီး ဆုပ်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ချွေးစိုနေသော လက်ဖဝါးတစ်ခု၏ အငွေ့အသက်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖိကပ်ထားပြီး ရင်းနှီးသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုမှာ လက်ကောက်ဝတ်မှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာသည်။ ရုတ်တရက် သူမ စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်.. တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ကိုက်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိစကားကို အသံထွက်၍ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>"မကိုက်နဲ့လေ။"</p> <p>ထိုစကားလုံးများ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မျက်ခွံများပေါ်မှ လေးလံမှုနှင့် သူမကို လွှမ်းမိုးထားသော နုံးချိမှုများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမအနားသို့ တိုးကပ်နေသော လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ မျက်နှာကို လာထိနေပြီး သွေးညှီနံ့ ခပ်သဲ့သဲ့ ရနေသည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အိပ်မက်ထဲကလို စုတ်ပြတ်နေသော အင်္ကျီမဟုတ်ဘဲ သန့်ရှင်းသော အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူ၏ ထင်ရှားသော မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ယခုအခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများ ထွက်နေကာ ဆံပင်များလည်း ရှည်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသူမှာ လုယွီပင် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အတော်လေး နွမ်းနယ်နေပုံရသည်။</p> <p>"ကျန်းနျန်။"</p> <p>လုယွီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ ပါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ သူသည် သူမ၏ ကြောင်တောင်တောင် မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဝမ်းသာမှုများမှာ ထိတ်လန့်မှုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။ "နျန်နျန် ဒါ တကယ် မင်းပဲလား။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ ပါးပေါ်ရှိ သူ၏လက်မှာ တုန်ရီလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အရောင်အဝါများ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ လုယွီ၏ အကြည့်ထဲမှ တောက်ပမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကျန်းနျန် ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နွေးထွေးမှုနှင့် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုများ လျော့ရဲသွားသည့် အချိန်မှသာ သူမ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p>လုယွီ အသက်ရှင်နေတာပဲ။</p> <p>သူ မသေဘူး။ သူက သူမရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာ။</p> <p>သူ၏ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လျော့ရဲသွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်နေသော လက်မှာ ဖယ်ခွာသွားသည်။ လုံးဝ ဖယ်ခွာမသွားမီမှာပင် ကျန်းနျန်က သူ၏ လက်ဖဝါးကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စနောက်ကာ ကုတ်လိုက်သည်။ သူ ကြောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စနောက်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရှင် အရင်ကထက် အိုသွားတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ လက်မဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်းမှာ ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံကို တစ်ယောက် ခံစားနေရကာ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် စိုးရိမ်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။ "နျန်နျန် ဒါ တကယ် မင်းပဲလား။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လုယွီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ ဆွဲကပ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိတွေ့သွားကြသည်။ စနောက်ပြီး ကလဲ့စားချေသည့်အနေဖြင့် သူမက သူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မမှ မဟုတ်ရင် တခြားဘယ်သူ ဖြစ်ဦးမှာလဲ။ ခုနက ရှင် ကျွန်မကို ကိုက်လိုက်တာ မဟုတ်လား။"</p> <p>လုယွီမှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှ တင်းမာမှုများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သိမ်းပိုက်လိုက်ကာ ပြင်းပြစွာ နမ်းရှိုက်တော့သည်။ လုယွီသည် သူမ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူခြင်းကို ခံစားနေမိသည်။ သူ၏ ရှေ့မှ လူမှာ အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်တော့ဘဲ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ကျန်းနျန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"အား။"</p> <p>ရုတ်တရက် ရှု့ယန်၏ အသံက ထိုနူးညံ့သော အခိုက်အတန့်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာပင် ရှု့ရွှယ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု အစ်မကျန်း နိုးလာပြီလား။"</p> <p>သူတို့၏ ချိုမြိန်သော အချိန်လေး နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ စိုစွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ရှု့ယန်နှင့် ရှု့ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောခဲ့သည်။ "သူမ နိုးလာပြီ၊ ကျွန်တော် ဆရာဝန် သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။"</p> <p>လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှု့ယန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့မှာ ကျန်းနျန်၏ ကုတင်ဘေးသို့ အပြေးအလွှား လာကြကာ သူမ၏ လက်များကို ကိုင်ရင်း သူမ သတိမေ့နေသည့် ရက်များအတွင်း စိုးရိမ်ခဲ့ရပုံများကို ပြောပြကြသည်။</p> <p> ရှု့ယန်က ထပ်မံငိုကြွေးရင်း ပြောခဲ့သည်။ "နင် နိုးမလာတော့ဘူး ထင်နေတာ၊ ငါ့ကို လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ တကယ်လို့ နင်သာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>ရှု့ရွှယ်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း နောက်တစ်ခါ ကျွန်မတို့ကို ဒီလို မလှည့်စားပါနဲ့တော့နော်။ နောက်ခါ အအေးမိရင်လည်း ဆေးခန်းကို ချက်ချင်း သွားရမယ်၊ ဒီအတိုင်း ပစ်မထားပါနဲ့တော့။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ။"</p> <p>သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် သူမသည် ရှစ်ရက်တိုင်တိုင် သတိမေ့နေခဲ့ပြီး ဆေးသွင်းပိုက်ဖြင့်သာ အသက်ဆက်နေရသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ အတော်လေး ပိန်သွားခဲ့ရာ အားအင်မရှိခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ လုယွီကို ဖက်လိုက်ခြင်းကပင် သူမ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>သူမသည် ဆေးရုံခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီက ဆရာဝန် သွားခေါ်နေသော်လည်း သူမမှာ ယုံရခက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ခုနကလူက တကယ်ပဲ လုယွီလား။" သူမ ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှု့ယန် - …</p> <p>ရှု့ရွှယ် -...</p> <p>ရှု့ယန်က သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ရိုက်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု မဟုတ်လို့ ဘယ်သူ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ခုနကတင် နင်တို့ နှစ်ယောက် နမ်းနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။</p> <p>လုယွီသည် သံသရာထဲတွင် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရပြီး သူမနှင့် 'ကျန်းနျန်' တို့မှာလည်း မူလအခြေအနေသို့ ပြန်မရောက်သွားခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပြီ။</p> <p>ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာရာ သူမ အဆင်ပြေနေပုံရပါလျက် ဘာကြောင့် ငိုနေသည်ကို ရှု့ယန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ နားမလည်ဖြစ်နေကြသည်။ လုယွီ ပြန်လာပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည့် အချိန်မှသာ ကျန်းနျန်က သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အခုတော့ ကျွန်မတို့အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ။"</p> <p>လုယွီက ကျန်းနျန်၏ နားရွက်လေးကို နမ်းပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကိုယ်တို့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။"</p> <p>ဆရာဝန်က ကျန်းနျန်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဆေးရုံတွင် နောက်ထပ် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်ခန့် စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်သော်လည်း တခြားပြဿနာ မရှိပါက မကြာခင် ဆေးရုံဆင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ကြမှသာ လုယွီ၏ ဒဏ်ရာများအကြောင်းကို သိခွင့်ရခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် လုယွီကို မှီနေစဉ် သွေးညှီနံ့ ခပ်သဲ့သဲ့ ရလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက သူ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်ရာ ပခုံးပေါ်ရှိ ပတ်တီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မျက်နှာပျက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက သေနတ်ဒဏ်ရာလား။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း ဒါပေမယ့် မပြင်းထန်ပါဘူး၊ ကိုယ့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သစ်ရွက်စိမ်းပုံလေး ပါသော အခြားအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ပြောင်းဝတ်ထားသည်။ သူမသည် ကော်လာကို ကိုင်ထားရင်း အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ... ကျွန်မ ရှင့်အကြောင်း ထပ်ပြီး အိပ်မက်မက်တယ်။"</p> <p>လုယွီက သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆက်ပြောရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်မက်ထဲမှာ ရှင် တကယ် ရှိနေသလိုပဲ။ ကျွန်မချုပ်ပေးထားတဲ့ အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး တောထဲမှာ ရာဇဝတ်ကောင် နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းနေတာ။ အဲဒီနောက် သေနတ်သံတွေ ကြားရတယ်။ ရှင့်ကို ရှောင်စေချင်ပေမယ့် အဲဒီနောက်ပိုင်းကို ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး။" ထိုသို့ ပြောရင်း သူ၏ ပခုံးကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သေနတ်အပစ်ခံလိုက်ရတာလဲ။"</p> <p>သူမသည် အိပ်မက်ထဲက အဖြစ်အပျက်များနှင့် လက်တွေ့ဘဝမှာ တူညီမှု ရှိမရှိကို သိချင်နေမိသည်။</p> <p>အိပ်မက်ထဲက လုယွီက တကယ်ဖြစ်နေတာလား၊ သူ လုပ်နေတဲ့ အရာတွေက လက်တွေ့မှာလည်း တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာလား။</p> <p>လုယွီ၏ ရင်မှာ ခဏမျှ ခုန်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ နဖူးကို နမ်းကာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်သည်။ သူ ပြောပြသည်။ "ကမ်းပါးပေါ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်က ပစ်လိုက်တာ။"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကျန်းနျန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ သူ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ကျည်ဆန်မှာ သူ၏ နှလုံးကို လွဲချော်သွားပြီး ပခုံးကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် မကောင်းသော အာရုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆရာဝန်က ဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီးနောက် သူသည် ကျန်းနျန်ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့သော်လည်း ချန်ယောင်က ဖုန်းကိုင်ကာ ကျန်းနျန် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး လေးရက်တိုင်တိုင် သတိမေ့နေကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>လုယွီသည် သူ၏ ဒဏ်ရာပြင်းထန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်လာရန် ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ သေနတ်အပစ်ခံရစဉ် ကျန်းနျန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။</p> <p>ဆေးရုံမှာ ကျန်းနျန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ကို သူ စဉ်းစားရုံနှင့်ပင် ရင်နာလှသည်။</p> <p>သူမမှာ ဖြူဖျော့ပြီး နုနယ်နေကာ အလွန်အမင်း ပိန်ကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အေးစက်ပြီး ထုံထိုင်းနေသော အမူအရာများဖြင့် အစားထိုးခံထားရသည်မှာ အရင်ဘဝများက သူ အိမ်ပြန်လာချိန်တွင် မြင်ရတတ်သော မုဆိုးမလေး၏ မျက်နှာထားအတိုင်းပင်။ လုယွီသည် သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ကာ သူမ မျက်လုံးပွင့်ပြီး နိုးလာစေရန် နေ့ရောညပါ စကားများ ပြောပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>သူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် နောက်တစ်ခါ နိုးမလာတော့မှာကို သူ ကြောက်သည်၊ နိုးလာခဲ့ရင်တောင် သူမ အရင်က ကျန်းနျန် မဟုတ်တော့မှာကို သူ ပိုပြီး ကြောက်နေမိသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် သူ၏ နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း သူမ၏ အိပ်မက်ကို ပြန်စဉ်းစားကာ သေနတ်သံနှင့် သူ သေနတ်အပစ်ခံရပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော ညည်းတွားသံကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ကိုက်ညီနေတော့သည်။</p> <p>သူမမှာ ကြောက်စိတ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤလူနာခန်းမှာ သီးသန့်အခန်းဖြစ်ပြီး သူမနှင့် လုယွီ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ သူမသည် အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် 'ကျန်းနျန်' ဆီမှ ကြားသိခဲ့ရသော အိပ်မက်အကြောင်းနှင့် အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။ လုယွီမှာ အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူမလည်း ဘဝနှစ်ခုစလုံးမှာ ရုန်းကန်ခဲ့တာပေါ့။"</p> <p>ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မကို စောစောကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ။"</p> <p>လုယွီ သူမ၏ဆံပင်ကို အသာအယာ ဖွလိုက်သည်။ "မင်းကို ပြောပြလိုက်ရင် မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေပဲ ပိုလာမှာစိုးလို့ပါ။"</p> <p>မုဆိုးမလေးက သူမကိုယ်သူမ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးမှန်း သိနေခြင်းက လုယွီကို အံ့ဩစေသည်။ သူမသည် သူ၏ ဘဝနှစ်ခု ပြန်လည်ဝင်စားမှုကို သိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း ယခု တတိယဘဝတွင် သူသည် အရင်ဘဝနှစ်ခုစလုံး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို သူမအား မပြောခဲ့ပေ။</p> <p>ပထမဘဝတုန်းက ရှု့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင်းဖို့ ပြန်လာပြီးမှသာ သူဟာ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးမှန်း သိခဲ့ရသည်။ စာအုပ်ထဲမှာတော့ သူ့အတွက် မင်းသမီးတစ်ယောက်၊ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်နဲ့ မိသားစုကြီးတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးထားပြီး အိုမင်းတဲ့အထိ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် စာအုပ်ထဲက 'လုယွီ' ရဲ့ ဘဝကို သူ မစာနာနိုင်ခဲ့ပေ။ ဘဝရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း ထိန်းချုပ်ခံရတာကို သူ မုန်းသည်၊ သူ့ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ မမြင်ရတဲ့ သံကြိုးတွေကို ဖြတ်တောက်ဖို့ သူ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ပဲ ဇာတ်လမ်းရဲ့ အကွက်တိုင်းက သူ့ကို ရှေ့ဆက်ဖို့ တွန်းအားပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>လုယွီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးသားများဖြင့် စာအုပ်၏ စိတ်အာရုံကို တွန်းလှန်ခဲ့ပြီး စွင်းယင်ကို ရှောင်ကြဉ်ကာ ဇာတ်လမ်းနှင့် ပတ်သက်သမျှကို ရှောင်လွှဲခဲ့သည်။</p> <p> အစပိုင်းမှာတော့ သူ အောင်မြင်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့သော်လည်း ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် သူ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့နေ့မှာပဲ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့ ကျည်ဆန်တစ်ခုက သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အေးစက်စက်နဲ့ စက်ရုပ်ဆန်တဲ့ အသံတစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတက်သည်။ "အခု ပြန်သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"</p> <p>သူဟာ စိတ်အာရုံတစ်ခုရဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းခံနေရတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို ခံစားလိုက်ရပြီး ဒုတိယဘဝမှာတော့ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ဆီကို သူ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဒုတိယဘဝမှာတော့ သူက အရင်ဘဝရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး စာအုပ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းအတိုင်း ထပ်ကျော့နေပြန်သည်။ ရှု့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင်းဖို့ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကြမှသာ သူဟာ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်မှန်း ထပ်ပြီး သိလာရသည်။ သူဟာ စာအုပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို အစွမ်းကုန် တွန်းလှန်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ထောင်ချောက်ဟောင်းထဲကိုပဲ ထပ်ပြီး ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြန်သည်။</p> <p>လုယွီ ထပ်ပြီး နိုးလာတဲ့အချိန်မှာတော့ ရှု့မိသားစု ကိစ္စတွေကို ရှင်းနေချိန် မဟုတ်တော့ဘဲ ရှု့ချန် သေဆုံးပြီး နောက်တစ်နေ့ကို ရောက်နေခဲ့သည်။ သူ ရုတ်တရက် အရင်ဘဝနှစ်ခုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရရှိလိုက်သည်။</p> <p>သူ ခွင့်ယူပြီး အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်ခဲ့ကာ စာအုပ်ရဲ့ အဓိကအချက်က ရှု့မိသားစုထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ သူ သံသယဝင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သေရမယ့်သူတွေက မသေခဲ့ဘူးဆိုရင် စာအုပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား။</p> <p>သူဟာ နံရံနဲ့ ခေါင်းနဲ့ဆောင့်ပြီး သေရမယ့် မုဆိုးမလေးကို အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်ဆီကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမ ရှိနေခြင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ပြိုပျက်သွားစေတာကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အရင်က တိတ်ဆိတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်နေတဲ့ မုဆိုးမလေးဟာ ဘဝရဲ့ အသေးစိတ် အပြောင်းအလဲတွေကြားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုယွီသည် သူမမှာ ကျန်းနျန်အစစ် မဟုတ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ မုဆိုးမလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်က အစားဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤငါးနှစ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများမှာ စာအုပ်၏ ဇာတ်လမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> အရင်ဘဝနှစ်ခုတုန်းက စာအုပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရတာနဲ့ မတူဘဲ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူဟာ ကိုယ်လက်နာကျင်မှုတွေကို မခံစားရတော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူဟာ ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားစစ်စစ်တစ်ယောက်လို ခံစားလာရသည်။</p> <p>ငါးနှစ်တိုင်တိုင် သူသည် နောက်ထပ် ငါးနှစ်အကြာမှာ ကြုံတွေ့ရမည့် ထိုအလှည့်အပြောင်းကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။</p> <p>သူ ကျန်းနျန်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတောင် အဲဒီကံကြမ္မာဆိုးကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားမလားဆိုတာ သူ တွေးနေမိခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် သူ မလောင်းရဲခဲ့ပေ။ သူသာ အစကနေ ပြန်စရမယ်ဆိုရင် ကျန်းနျန်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ကလေးကို ဒီအချိန်ကာလမှာ ထားရစ်ခဲ့ရမှာကို သူ ကြောက်နေမိသည်။</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ချစ်ခင်စုံမက်မှုနှင့် ရင်နာမှုများဖြင့် သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရာအားလုံးမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save