BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၂၅</h2>

ကျန်းနျန်မှာ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာသော်လည်း လုယွီမှာမူ သေချာပြန်လည်နာလန်ထူရန်အတွက် ဆေးရုံတွင် ဆက်နေရန် လိုအပ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ သီးသန့်လူနာခန်းတစ်ခုတွင် အတူနေကြရာ ကျန်းနျန်က လုယွီကို ပြုစုပေးရမည့်အစား လုယွီကသာ သူမကို ပြန်စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့သည်။ ဆေးရုံတွင် လဝက်ခန့် နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးရုံဆင်းခဲ့ကြသည်။ ဆေးရုံဆင်းသည့်နေ့တွင် ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ချန်ယောင်တို့က သူတို့ကို လာကြိုကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် လက်တွဲပြီး ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကုရှစ်ကျိုးသည် ကျန်းနျန်၏ ပိန်ချိုင့်နေသော ပါးပြင်များကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ စေ့လိုက်ပြီးမှ လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ဒဏ်ရာမရှိသည့် ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ဆေးရုံကဆင်းတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲ။"

ချန်ယောင်က ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု၊ မရီး အိမ်ပြန်ကြရအောင်။"

ဆေးရုံမှ စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ကားမောင်းရသည်မှာ သိပ်မကြာလှပေ။ မိသားစုအိမ်ရာသို့ ရောက်သောအခါ ထျန်မိုင်မှာ သူတို့ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်သည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ဆင်နွှဲရန် ခွင့်ယူထားခဲ့ကာ ကုရှစ်ကျိုး၊ ချန်ယောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့လည်း ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

ထမင်းဝိုင်းတွင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်က ပြောခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ရာထူးတိုးတော့မယ် မဟုတ်လား။"

ချန်ယောင် ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "အဲဒါကတော့ သေချာတာပေါ့။"

လုယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆေးရုံမှာ နေနေတာ အတော်ကြာသွားပြီဆိုတော့ သိပ်မသေချာသေးဘူး။"

နင်ရှို့မှာ ဆရာမကျီနှင့်အတူ ဆိပ်ကမ်းမြို့သို့ သွားနေသော်လည်း နင်ချန့်မှာ အိမ်မှာကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ကျန်းနျန်ကို အလွန်ခင်မင်တွယ်တာနေသည်။ ကျန်းနျန် သတိမေ့နေစဉ်အတွင်း သူမသည် ထျန်မိုင်ကို ဖက်ကာ ဒေါ်လေးကျန်း အမြန်ဆုံး နေကောင်းလာပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း နေ့တိုင်း ငိုနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က နင်ချန့်၏ ခေါင်းကို အသာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "စာလေ့လာရတာရော ဘယ်လိုလဲ။"

နင်ချန့်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ စာမေးပွဲမှာ ဒုတိယ ရတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ချန့်အာက တော်လိုက်တာ။"

ထျန်မိုင်၏ အိမ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် နေ့လယ်စောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လှေကားမှ ဆင်းလာစဉ် ကုရှစ်ကျိုးက လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "လမ်းလျှောက်ဦးမလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လျှောက်ကြတာပေါ့။"

ကုရှစ်ကျိုးနှင့် လုယွီတို့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိသည်ကို ကျန်းနျန် နားလည်သည်။ သူမသည် အိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း လုယွီက သူမကို အိမ်ထဲအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ရင်း သူသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ချိုမြိန်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကို ခဏစောင့်နော်။"

ကျန်းနျန်မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်းပါ။"

လုယွီသည် တံခါးကို ပိတ်ခဲ့ပြီး ကုရှစ်ကျိုးနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသူ အများအပြားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုယွီ ရှေ့ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကုရှစ်ကျိုး - "မနေ့က အဖွဲ့အစည်းက ဖုန်းဆက်တယ်၊ မင်းရဲ့ ရာထူးတိုး စာရွက်စာတမ်းတွေ လာနေပြီ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လိမ့်မယ်။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရာထူးပြောင်းရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ဆက်နေရမှာလား။"

ကုရှစ်ကျိုး - "ယွမ်မြို့မှာပဲ ဆက်နေရမှာပါ။"

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း တပ်ရင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အတန်ကြာမှ ကုရှစ်ကျိုးက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ကာ လုယွီအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လုယွီသည် စာအိတ်ပေါ်မှ ရင်းနှီးနေသော လက်ရေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "မင်း ဒါကို မပို့လိုက်ဘူးလား။"

သူသည် စာအိတ်ကို ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ စုန့်ပိုင်ထံ ပေးပို့ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း တပ်ရင်းကိစ္စများကြောင့် နောက်ကျနေခဲ့သော စာပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းကို ပေးပို့ပေးရန် ကုရှစ်ကျိုးအား ယုံကြည်စွာ အပ်နှံခဲ့သော်လည်း ယခုထိတိုင် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကုရှစ်ကျိုးသည် လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ အသာအယာ ထည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ သစ်ပင်တန်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "ငါ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ယုံကြည်ပါတယ်၊ မင်း ပြဿနာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီစာကို မင်းအတွက် ခဏ သိမ်းထားပေးတာပါ၊ မင်း ပြန်လာတဲ့အခါ ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါ။"

သူသည် ဝေးလံသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် နားနေသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ်တစ်ခု ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

လုယွီသည် စာကို ကိုင်ထားရင်း ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြစ်နေသည့် ကုရှစ်ကျိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို ခဏမျှ မှေးကြည့်လိုက်ပြီးမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း နျန်နျန်ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငါ့အလုပ်တွေ ပြီးသွားရင် နျန်နျန်နဲ့အတူ မင်းကို ကျေးဇူးလာတင်ပါ့မယ်။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကြားရတာတော့ မဆိုးဘူးပဲ။"

ကုရှစ်ကျိုးနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် လုယွီသည် ထိုစာအိတ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲကာ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝယ်ရန် စျေးသို့ သွားခဲ့သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်မှာ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ရေချိုးရန်အတွက် ရေနွေး တည်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် ဟင်းချက်ရန်အတွက် ရှေ့ဖုံးခါးစည်းကို ဝတ်လိုက်သောအခါ လုယွီက သူမကို တားလိုက်သည်။

သူသည် သူမကို နောက်ဘက်မှ သိုင်းဖက်ကာ ပါးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ကိုင်လျက် နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ ရောယှက်နေပြီး လွမ်းဆွတ်မှုများမှာ ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့ ဝေးကွာနေသည်မှာ ခြောက်လခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ လုယွီသာမက သူမသည်လည်း သူ့ကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

သူမ၏ ခါးမှတစ်ဆင့် မတင်ခံလိုက်ရကာ စားပွဲခုံပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ လုယွီသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ နမ်းရှိုက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ လက်များမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်မိသည်။ သူမသည် အကြည့်ကို နှိမ့်လိုက်ရာ ရှက်စိတ်နှင့် ရင်ခုန်သံများကြောင့် သူမ အသက်ရှူကျပ်သလို ဖြစ်နေမိသည်။

"နျန်နျန်..." လုယွီ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

သူသည် သူမ၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။

လုယွီ၏ မျက်လုံးထဲမှ ပြင်းထန်သော လွမ်းဆွတ်မှုများကြောင့် ကျန်းနျန်မှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်များမှာ သူမ၏ ပခုံးမှတစ်ဆင့် ခါးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပိန်သွားတယ်။"

ကျန်းနျန်၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားခဲ့ကာ လုယွီ၏ မျက်နှာကို သူမ၏ လက်များဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှင်လည်း ပိန်သွားတာပါပဲ။"

လုယွီ၏ ရာထူးတိုး စာရွက်စာတမ်းများ ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ့အား နှစ်ပတ်ခန့် ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပထမဆုံးအလုပ်မှာ နေရပ်သို့ ပြန်ရန်ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးအနေဖြင့် ပါမောက္ခ လင်ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဦးလေးရှု့အတွက် စက္ကူများ မီးရှို့ပေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ဖခင်ဂူဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဒေါ် ကျောက်မှာ သူမ၏ မြေးနှင့်အတူ ကျန်းနျန်ထံသို့ အလည်လာခဲ့သည်။

အဒေါ် ကျောက်က အကြောင်းအရာ အများအပြားကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ရွာထဲတွင် သူမနှင့် လုယွီအကြောင်း မည်သို့ အတင်းပြောကြသည်ကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ထိုကောလာဟလများမှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အားလုံးမှာ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီ ပြန်လာသည်ကို ဝမ်းသာနေကြပုံရသော်လည်း အချို့ကမူ ကွယ်ရာတွင် တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်က ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်သလို အခြားသူများက သူမကို မည်သို့ ထင်ကြမည်ကိုလည်း စိတ်မဝင်စားပေ။

အဒေါ် ကျောက် မေးလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နှစ်ရက်လောက်ပါပဲ။ မနက်ဖြန် ကျန်းမိသားစုဆီ သွားပြီး သူတို့ဆီက ရစရာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သွားတောင်းမလို့။"

အဒေါ် ကျောက်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "နင့်အမေရဲ့ မိသားစုမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ နင့်ဆီ စာမပို့ဘူးလား။"

ကျန်းနျန် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

သူမ သိထားသည်မှာ လျန်ချင်းက ဒုက္ခကို မခံနိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားသည်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မပြသည်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ် ကျောက်က ဆက်ပြောပြခဲ့သည်။ "ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ဖြစ်ခဲ့တာ။ အိမ်နီးနားချင်း ရွာတွေအထိ သတင်းတွေ ပျံ့နေတာပဲ။ ချောင်လန်က တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတယ်လေ။ သူမက သူ့မိသားစုရဲ့ ပျင်းရိမှုကို စိတ်ကုန်သွားပြီး သူတို့ကို ဆက်မပြုစုချင်တော့ဘူးလို့ ပြောကြတာပဲ။ ကျန်းဟိုင်က လေဖြတ်သွားတဲ့အထိ အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဲဒီမိသားစုမှာ ကျန်းဖူနဲ့ သူ့သားပဲ ကျန်တော့တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ကျန်းမိသားစုအတွက် စာနာစိတ် မရှိပေ။ သူတို့၏ အဆုံးသတ်မှာ သူတို့ဘာသာ လုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိုပိုက်ဆံများကို ထပ်တောင်းရန်လည်း မရည်ရွယ်တော့ပေ။ ကျန်းဖူနှင့် သူ၏သား ဘယ်လိုနေထိုင်ကြမည်မှာ သူမ၏ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။

ကျန်းနျန် ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် ပါမောက္ခ လင်အတွက် လက်ဆောင်အချို့ ယူသွားခဲ့သည်။ သူမနှင့် လုယွီတို့သည် ကောမိန်ကို တွေ့ရန်လည်း အထူးခရီးစဉ်တစ်ခု သွားခဲ့ကြသည်။ ကောမိန်၏ ရာထူးမှာ ယွမ်မြို့ကလောက် မမြင့်သော်လည်း လစာမှာ အဆင်ပြေသည်။ သူမသည် အလုပ်နှင့် မြေးထိန်းသည့်အလုပ်ကို မျှတအောင် လုပ်ကိုင်နေပြီး သူမ၏ ကလေးများမှာလည်း သူမအနားမှာပင် ရှိကြသည်။ ကောမိန်မှာ အရင်ကထက် ပို၍ ပြုံးနေသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမအတွက်တော့ မိသားစုနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် နေရခြင်းက အကောင်းဆုံးအရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် တန့်ခယ်ကို အားကျသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကို ပို၍ တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။

ကောမိန်ကို တွေ့ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့ကို သွားတွေ့ခဲ့သည်။ အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်လာခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ သူတို့သည် လုယွီ၏ စစ်တပ်မှ ရဲဘော်ဟောင်းများထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။

ကျူးကျွင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့မှာ အဆင်ပြေနေကြပြီး ကျန်းရှောင်မှာလည်း နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ကျန်းနျန်အား ဘယ်တော့ ကလေးယူဖို့ စီစဉ်ထားလဲဟု မေးရာ ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဒီနှစ်ထဲမှာပေါ့။"

စစ်အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ မြို့သို့ ကားဖြင့် သွားခဲ့ကြသည်။ ရထားဘူတာတွင် သူတို့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရင်းနှီးသော မျက်နှာနှစ်ခုနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့မှာ ဝူယိုရှန်နှင့် စွင်းယင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကထက် ပို၍ နွမ်းနယ်နေပုံရပြီး သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လည်း အတူပါလာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် စွင်းယင်ကို ထပ်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျန်းနျန်၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောပြွမ်းသွားခဲ့သည်။ စွင်းယင်သည် ယခင်က လုယွီနှင့် ရထားပေါ်တွင် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ သတိရလိုက်ပြီး စွင်းယင်သည်လည်း သူမကဲ့သို့ပင် အိပ်မက်များမှတစ်ဆင့် မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကို ရရှိခဲ့လားဟု တွေးနေမိသည်။

ဝူယိုရှန်နှင့် စွင်းယင်တို့သည်လည်း လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ စွင်းယင်၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ကာ လုယွီက ကျန်းနျန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး ကလေး၏ အပြစ်ကင်းသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝူယိုရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဖက်ထုပ် စားချင်တယ်။"

ဝူယိုရှန်သည် စိတ်အေးသွားကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ကြစို့၊ အိမ်ရောက်ရင် ကိုယ် မင်းစားချင်တဲ့ ဖက်ထုပ်တွေ လုပ်ပေးမယ်။"

.......

၁၉၇၇ ခုနှစ်၊ မေလ ၂၀ ရက်နေ့တွင် ကျန်းနျန် ကလေးမွေးဖွားခဲ့သည်။

ကွမ်လု၊ ယွဲ့ချောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ ကလေးမွေးသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် သူတို့၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကြောင့် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လုယွီက သူမကို စဉ်ဆက်မပြတ် စကားပြောပေးရင်း အားပေးနေခြင်းသာ မရှိပါက ကျန်းနျန်မှာ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် နောက်ဆုတ်သွားမိပေလိမ့်မည်။

ထျန်မိုင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့လည်း မွေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြသည်။ သူ၏ ဇနီးအတွက် လုယွီ၏ ပူပန်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူတို့ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ အမြဲတမ်း တင်းမာပြီး အေးစက်တတ်သော လုယွီမှာ ကျန်းနျန်နှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန် နူးညံ့ပြီး ဂရုစိုက်တတ်သော ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို မိသားစုအိမ်ရာရှိ လူအားလုံး သိကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် သားလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့ပြီး လုယွီက နာမည်ကို ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်… လုဖန်။

ဆရာဝန်က ကလေးကို အပြင်သို့ ထုတ်လာသောအခါ လုယွီသည် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး မွေးခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်သည် ကလေးကို ယူကာ ရှု့ရွှယ်နှင့်အတူ ပြုစုပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လုယွီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အားတင်းလျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဖက်ရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေမိသည်။ "နျန်နျန်... ကိုယ်တို့ နောက်ထပ် ကလေးတွေ မယူတော့ဘူးနော်။"

ကျန်းနျန်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားရသည်မှာ သူ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် အလှီးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ နာကျင်မှုမှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း ကျွန်မ နောက်ထပ် ယူချင်သေးတယ်။"

"ကျွန်မ သမီးလေးတစ်ယောက်လည်း လိုချင်သေးတယ်။" သူမက ထပ်ပြောလိုက်ပြီး လုယွီကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

~ပြီးပါပြီ~

***

Book List