Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၂၆ (Extra )</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>၁၉၈၂ ခုနှစ်၏ ဆောင်းရာသီ၊ နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် ကျန်းနျန်သည် ကောမိန်ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ကောမိန်မှာ ယခုအခါ ကွမ်းချန်တွင် ရှိနေပြီး တန့်ခယ်နှင့်အတူ အလုပ်တွဲလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက ကောမိန်သည် တန့်ခယ်နှင့်အတူ စီးပွားရေးလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် သူမ၏အလုပ်မှ စိတ်အားထက်သန်စွာ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် ဤနေ့ရက်ကို အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုက ပြန်စဉ်းစားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခိုင်မာလွန်းလှသည်။ သူမ၏ အသက်အရွယ်အရဆိုလျှင် အနားယူရန် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်သာ စောင့်ရန် လိုအပ်သော်လည်း မည်သူ့၏ ငြင်းခုံမှုကိုမျှ သူမ အလေးမထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ပုံသေကားချပ် လုပ်ငန်းခွင်ထဲတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော တွန်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် တန့်ခယ်ကို အားကျမိပြီး ထိုကဲ့သို့သော လွတ်လပ်မှုနှင့် အောင်မြင်မှုကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ခံစားကြည့်ချင်နေမိသည်။</p> <p>ဖုန်းထဲတွင် ကောမိန်က တန့်ခယ်နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ မည်မျှ အဆင်ပြေကြောင်း ကျန်းနျန်ကို ပြောပြနေသည်။ အပြင်တွင် အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလာနေရသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း သူမမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသည်။ အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ကောမိန်က အဓိကအကြောင်းအရာကို မေးလိုက်သည်။ "ပန်းထိုးထည်လေး ဘယ်လိုလဲ၊ ပြီးပြီလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြီးခါနီးနေပါပြီ။"</p> <p>ကောမိန် ပြောလိုက်သည်။ "နင်က အခုတော့ ငါတို့ကုမ္ပဏီရဲ့ ကြယ်ပွင့်ပဲ။ စီးပွားဖက် အများအပြားက နင့်ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကြောင့်ပဲ လာကြတာ။ တစ်နှစ်ကို တစ်ထည်ပဲ ထိုးပေးပေမယ့် အဲဒီတစ်ထည်က အရမ်းကို ရောင်းကောင်းပြီး ငါတို့ကုမ္ပဏီ နာမည်ကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အစ်မနဲ့ အစ်မတန့်သာ မရှိရင် ကွမ်းချန်မှာ ကျွန်မကို ဘယ်သူ သိမှာလဲ။"</p> <p>"ဒါနဲ့..." ကောမိန် စနောက်လိုက်သည်။ "ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးဖို့ ကွမ်းချန်ကို လာဦးမလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မသာ ကွမ်းချန်ကို သွားရင် လုယွီက ကလေးချီပြီး ကျွန်မနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်လာရလိမ့်မယ်။"</p> <p>ကောမိန်မှာ ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ "လုယွီက နင့်အပေါ် ဒီလောက်အထိ တွယ်ကပ်တတ်မှန်း အရင်က သတိမထားမိလိုက်ဘူး။"</p> <p>ကောမိန်နှင့် ဖုန်းပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ လုဖန်ကို ကျောင်းသွားကြိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အချိန်မှာပင် ဆရာမက လုဖန်ကို ပြန်လိုက်ပို့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ချန်ယွီဟွမ်နှင့် လိနနရှောင်တိတို့လည်း ပါလာခဲ့ကြသည်။ လိန်ရှောင်တိ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ လက်သီးဖြင့် အထိုးခံထားရသကဲ့သို့ ဖူးရောင်နေပြီး ချန်ယွီဟွမ်မှာမူ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။</p> <p>"ဆရာမလျန် ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ကလေးသုံးယောက်လုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ယွီဟွမ်သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သည်နှင့် အနားသို့ ပြေးလာကာ သူမ၏လက်ကို ကိုင်လျက် အလန့်တကြား အော်ပြောတော့သည်။ "မွေးစားအမေ၊ လုဖန်နဲ့ လိန်ရှောင်တိ ရန်ဖြစ်ကြတာ၊ တကယ်ကို အပြင်းအထန်ပဲ။"</p> <p>လုဖန်မှာ မျက်နှာဆူပုပ်လျက် တစ်ခွန်းမျှ မဟပေ။ လိန်ရှောင်တိကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ပြနေပြီး နှစ်ယောက်လုံးက အလျှော့ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ကြချေ။</p> <p>ဆရာမလျန် ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်ကျန်း လိန်ရှောင်တိရဲ့ မိဘတွေက အိမ်မှာ မရှိလို့ ဒါကို ပြောပြဖို့ ကျွန်မ လာခဲ့တာပါ။"</p> <p>ဆရာမလျန် ပြောပြသည်ကို နားထောင်ပြီးမှ ကျန်းနျန်မှာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ လိန်ရှောင်တိက ချန်ယွီဟွမ်နှင့် ဆော့ချင်သော်လည်း ချန်ယွီဟွမ်က လုဖန်နောက်သို့သာ တကောက်ကောက် လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းကို မကျေနပ်သော လိန်ရှောင်တိက လုဖန်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းကို လုယူသွားသည်ဟု ခံစားရကာ လုဖန်နှင့် ရန်ဖြစ်ကြခြင်းပင်။ နှစ်ယောက်လုံးက အလျှော့မပေးကြဘဲ လုဖန်မှာ ငယ်သော်လည်း လုယွီ၏ လေ့ကျင့်ပေးမှုများကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မဆိုးလှပေ။ ထို့ကြောင့် လိန်ရှောင်တိမှာ အရေးမသာဘဲ မျက်လုံးဖူးရောင်ကာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုနေ့ညနေတွင် ယွဲ့ချောင်နှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းတို့က လိန်ရှောင်ရှီးကို ခေါ်ကာ လိန်ရှောင်တိကို လာကြိုကြစဉ် ထိုအကြောင်းကို သိသွားကြသည်။ ဗိုလ်ကြီးလိန်သည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် လိန်ရှောင်တိ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ကာ ဆူပူသည်။ "မင်းက ဘာလို့ မိန်းကလေးတွေလို ကုတ်ဖဲ့ပြီး ရန်ဖြစ်နေရတာလဲ။ အဲဒါတောင် သူ့ကို ကောင်းကောင်း မကုတ်နိုင်ဘူးလား။"</p> <p>လိန်ရှောင်တိမှာ ချက်ချင်းပင် ငိုချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဗိုလ်ကြီးလိန် - …</p> <p>သူ့ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မွေးကတည်းက မှားယွင်းသွားသလားပင် ထင်ရသည်။ လိန်ရှောင်ရှီးက ယောက်ျားလေးစိတ်ရှိပြီး လိန်ရှောင်တိကမူ အမြဲတမ်း ငိုယိုကာ မိန်းကလေးများကဲ့သို့ ရန်ဖြစ်တတ်သည်။</p> <p>ယွဲ့ချောင်မှာ မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းနျန်နှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ကလေးများကို ခေါ်ကာ ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ဟောင်းနွမ်းသော မိသားစုအိမ်ရာမှ ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လုယွီ၏ မိသားစုမှာ ယခုအခါ သီးသန့် နှစ်ထပ်အိမ်လေးတစ်လုံးတွင် နေထိုင်ကြသည်။ တပ်မှူးကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အစည်းအဝေးများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကာ ညရှစ်နာရီအထိ အိမ်ပြန်မရောက်သေးပေ။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း လုဖန်၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးကို ထိုးဆွကာ ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။ "လိန်ရှောင်တိရဲ့ မျက်လုံးကို ဖူးရောင်အောင် လုပ်ထားတာ၊ နင့်အဖေ ပြန်လာရင် ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ။"</p> <p>လုဖန် - …</p> <p>ကောင်လေးမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နာကျင်နေသော ဒဏ်ရာကို ကိုင်ရင်း ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မေမေ မေမေ သားကို ကူညီရမယ်နော်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါက ဘယ်လို ကူညီရမှာလဲ။ လိန်ရှောင်တိကတော့ နင့်အဖေကို သေချာပေါက် တိုင်မှာပဲ။"</p> <p>လုဖန် - …</p> <p>သူက ခေါင်းငုံ့ထားရင်း ညည်းတွားခဲ့သည်။ "သူက တိုင်တန်းပြီး ငိုဖို့ပဲ သိတာ။ လိန်ရှောင်ရှီးလောက်တောင် မကြံ့ခိုင်ဘူး။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p>သူမက လုဖန်၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "နင့်အဖေက ကိုယ်ခံပညာ သင်ပေးထားတိုင်း တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်လို့ မထင်နဲ့။ ကံကောင်းလို့ လိန်ရှောင်တိရဲ့ မျက်လုံးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာမရသွားတာ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်သွားရင် နင့်အဖေက နင့်ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ လိန်ရှောင်တိရဲ့ ဘဝသာ ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"</p> <p>လုဖန်မှာ ဘာမျှ မပြောတော့ပေ။ အတန်ကြာသောအခါ အပြင်ဘက်မှ ဘရိတ်အုပ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ မေမေ့သားကို ကယ်ပါဦး၊ မဟုတ်ရင် မေမေ့ယောက်ျားက သားကို သတ်လိမ့်မယ်။"</p> <p>ငါးနှစ်သားလေး၏ သနားစဖွယ် အမူအရာကို ကျန်းနျန်မှာ မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ခြေသံများ နီးကပ်လာသောအခါ ကျန်းနျန်က လုဖန်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "နင် အရင်ဆုံး အခန်းထဲ ပြန်နှင့်တော့၊ နင့်အဖေက ရန်ဖြစ်တဲ့အကြောင်း သိမသိ ငါ အရင် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လုဖန်မှာ အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားတော့သည်။</p> <p>လုယွီ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးတက်သွားသော ပုံရိပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျန်းနျန် အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတတ်သည်နှင့် ဆင်တူလှသည်။</p> <p>"လုယွီ။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် အနားသို့ လျှောက်လာကာ လုယွီ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လျက် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အစည်းအဝေး ပြီးပြီလား။"</p> <p>လုယွီသည် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို ရိပ်မိသွားကာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည့်အချိန်မှာပင် ကျန်းနျန် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ထမင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ မြန်မြန်စားလိုက်နော်။ ပြီးရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ပခုံးနှိပ်ပေးမယ်။ တစ်နေကုန်ဆိုတော့ ပင်ပန်းလာမှာပေါ့။"</p> <p>လုယွီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"</p> <p>သူသည် လှေကားထောင့်ဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သောအသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ "လုဖန် ဦးလေးဝမ် အပြင်မှာ ရှိတယ်။ သူ့ကို အဘိုးလင်အိမ်မှာ ဒီည သွားအိပ်ဖို့ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်။"</p> <p>ထောင့်လေးမှ လုဖန်၏ တိုးတိုးလေး ဖြေကြားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"</p> <p>ပုံရိပ်လေးတစ်ခုမှာ လှေကားမှ အပြေးအလွှား ဆင်းလာကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ဦးလေးဝမ်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးဝမ်... မြန်မြန်လုပ်ပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်ကို အရေခွံခွာလိမ့်မယ်။"</p> <p>ဦးလေးဝမ် - …</p> <p>တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပိတ်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်မှာ မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ရင်း အခြေအနေမှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည့်အတွက် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားမိသည်။</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ နက်မှောင်သော အကြည့်များထဲတွင် စီးမျောသွားခဲ့သည်။ ထိုယောက်ျား၏ စူးရှသော အကြည့်များမှာ သူမကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးသွားသည့် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးမှာ လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ရွှေ့သွားခဲ့သည်။ သူက နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရင် ထမင်းစားရအောင်။"</p> <p>လက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန်၏ ရင်မှာ ခုန်နေမိကာ မျက်နှာမှာလည်း ခပ်ရဲရဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လုယွီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း ကျန်းနျန်သည် လုဖန်နှင့် လိန်ရှောင်တိ ရန်ဖြစ်သည့်အကြောင်း သူ သိမသိကို စူးစမ်းရန် သူ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ခိုးကြည့်နေမိသည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားအချို့ ထည့်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏ဆံပင်ကို ဖွလျက် ပြောခဲ့သည်။ "စားတော့။"</p> <p>လက်ထပ်ပြီး နှစ်အတော်ကြာခဲ့သော်လည်း ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို တကယ်တမ်း နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သူကိုယ်တိုင် ထုတ်မပြလျှင် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သူမ မည်သို့မျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထမင်းစားပြီး ရေချိုးပြီးသည့်နောက်ပိုင်းမှသာ လုယွီ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကြောင့် သူမ၏ အသက်ရှူသံများ တုန်ရီလာချိန်တွင် ကျန်းနျန် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါကြောင့် ရှင် ဖန်ဖန်ကို အဘိုးလင်အိမ်ဆီ ပို့လိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား။"</p> <p>လုယွီက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို နမ်းလိုက်သည်။ "နျန်နျန်... မင်းက အခုမှ သိတာလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>အစပိုင်းတွင် သူမသည် လုယွီက သူမ ဒေါသထွက်ပြီး လုဖန်ကို ရိုက်မှာစိုး၍ ပို့လိုက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူက ဤကဲ့သို့ စိတ်ကူးရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ လက်ချောင်းများကို ညှစ်လိုက်ကာ သူ တိုးကပ်လာသည်ကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဖန်ဖန်က တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးမှာ အပြစ်ရှိတာပါ။ ရှင် အဲဒီလောက်အထိ... ။"</p> <p> "ဖန်ဖန်ရဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်။ မင်းက အမေကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိနေပေးပါ၊ ကိုယ်ကပဲ တင်းကျပ်တဲ့ အဖေ လုပ်ပါ့မယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ ကြိုးစားမှုက အလကား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပင်။</p> <p>သူမ၏ သားလေးမှာ "ဆုံးမခြင်း" တစ်ခုခုနှင့် သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လုယွီက လုဖန်ကို မည်သို့ ဆုံးမမည်ကို ကျန်းနျန် မသိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လုဖန်၏ တည်ကြည်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်ရတိုင်း သူမမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>နှစ်သစ်ကူးအတွင်း လင်မုန့်ရှန်းသည် အိမ်သို့ လာရောက်ကာ လုယွီတို့ မိသားစု သုံးယောက်ကို နှစ်သစ်ကူး ဆင်နွှဲရန် သူတို့အိမ်သို့ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။</p> <p>ပါမောက္ခ လင်သည် ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် အပြစ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုခံခဲ့ရသည်။</p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျူး၊ ကုရှစ်ကျိုး၊ လင်မုန့်ရှန်း၊ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် သူ့ကို သွားကြိုရန် ယွင်မြို့သို့ သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရပြီးနောက် ပါမောက္ခ လင်သည် သူ၏ ဆံပင်များ ဖြူသွားသည့် အချိန်မှသာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းမော့နိုင်ခဲ့သည်။ ထမင်းဝိုင်းတွင် ပါမောက္ခ လင်သည် အတော်လေး သောက်ခဲ့သလို အတွင်းရေးမှူးကျူးကလည်း အတူတူ သောက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ငယ်စဉ်က အကြောင်းအရာများကို အစအဆုံး ပြန်လည်ပြောပြကာ အလွမ်းသယ်နေကြသည်။</p> <p>နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် လုယွီသည် ကျန်းနျန်နှင့် လုဖန်ကို ပါမောက္ခ လင်၏ အိမ်သို့ ကားမောင်းပို့ခဲ့သည်။ သူတို့ ရောက်ပြီးသည်နှင့် မကြာမီမှာပင် ကုရှစ်ကျိုးလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပါမောက္ခ လင်၏ အိမ်တွင် ဝိုင်းဝန်းထိုင်ရန် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပြီး လူအများအပြား စုဝေးနေကြသဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားနေသည်။</p> <p>ထမင်းဝိုင်းတွင် သူတို့သည် အတော်လေး စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လုဖန်သည် ကုရှစ်ကျိုး၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ပါမောက္ခ လင်တို့ အတိတ်အကြောင်း ပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း တစ်ခါတရံ မေးခွန်းအချို့ မေးတတ်သည်။</p> <p>ကုရှစ်ကျိုးက လုဖန်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ စားပွဲတစ်ဖက်ရှိ ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး စားနေကာ လုယွီက သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထည့်ပေးနေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။</p> <p>နှစ်သစ်ကူးအကြို ထမင်းစားပြီးနောက် ပါမောက္ခ လင်က လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ကို စကားပြောနေစဉ် ကျန်းနျန်နှင့် လင်မုန့်ရှန်းတို့က စားပွဲကို သိမ်းဆည်းနေကြသည်။</p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပါမောက္ခ လင်က ကုရှစ်ကျိုး၏ အခြေအနေကို မေးနေသည်ကို ကြားနေရသည်။ "ရှစ်ကျိုး မင်းလည်း မငယ်တော့ဘူး။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"</p> <p>ပါမောက္ခ လင်သည် အပြစ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုခံရပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက ကုရှစ်ကျိုးကို နှစ်တိုင်း ဤစကားကို ပြောခဲ့သော်လည်း ကုရှစ်ကျိုး၏ အဖြေမှာ ဘယ်သောအခါမျှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ "ကျွန်တော်ကတော့ အခုလို အခြေအနေက တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။"</p> <p>ပါမောက္ခ လင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသော လင်မုန့်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ကုရှစ်ကျိုး၏ လက်ကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး၊ အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေအပေါ်မှာ ပိုပြီး အလေးအနက် ထားသင့်တယ်။"</p> <p>ကုရှစ်ကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။"</p> <p>လင်မုန့်ရှန်းသည် ဝရန်တာတွင် ရပ်ကာ အပြင်ဘက်မှ မီးရောင်များကို ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံရှုပ်ထွေးနေသည်။ နောက်ဘက်မှ ခြေသံကြားသဖြင့် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ။"</p> <p>ပါမောက္ခ လင်သည် ဝရန်တာလက်ရန်းကို ကိုင်ထားရင်း အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်းရှန်း သမီး ဘယ်လို ထင်လဲ။"</p> <p>လင်မုန့်ရှန်းက သူမ၏ လက်ပိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်မ ဆက်ပြီး စောင့်ပါ့မယ်။"</p> <p>တစ်နေ့တွင် ကုရှစ်ကျိုးက သူမကို သတိထားမိလာပြီး သူတို့၏ မောင်နှမကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှုကို ချစ်သူဘဝအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p>သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်စောင့်ရမည်ကို စိတ်မရှိတော့ပေ။</p> <p>နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် လူတိုင်း ပြန်အလုပ်ရှုပ်လာကြပြန်သည်။</p> <p>ကောမိန်မှာ ကွမ်းချန်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပြီး အထည်အလိပ်ကုမ္ပဏီအကြောင်း ကျန်းနျန်ကို ပြောပြကာ အားသည့်အချိန်တွင် လာခဲ့ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရာသီဥတုမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ အိပ်ငိုက်သလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ အပြင်းအထန် ကျဆင်းနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ကာ ခြံထဲရှိ နှင်းများကို ကြည့်နေစဉ် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် လုယွီက သူမကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ကာ မေးကို သူမ၏ ပခုံးပေါ် တင်လျက် ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ "ရှု့ရွှယ်ဆီက ကြားတယ်၊ မင်း ဒီရက်ပိုင်း နေလို့ သိပ်မကောင်းဘူးဆို။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ပြုံးပြီး သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>လုယွီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို သိနေသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အသာအယာ ထိလိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိစပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခုကတည်းက ဒုက္ခပေးနေပြီလား။" ထိုသို့ ဆိုကာ ကျန်းနျန်၏ ဗိုက်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ "မေမေ နေလို့မကောင်းအောင် လုပ်နေတာလား။ အပြင်ထွက်လာရင်တော့ ဖေဖေက မင်းကို ဆုံးမရလိမ့်မယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ကလေးကို အဲလို ခြိမ်းခြောက်နေတော့ ဘာထူးမှာလဲ။"</p> <p>လုယွီလည်း တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ဘာမျှ မပြောဘဲ ဖက်ထားခဲ့သည်။</p> <p>အတန်ကြာသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သူမ၏ ပါးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "နျန်နျန်..."</p> <p>ကျန်းနျန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီက သူမကို ပြင်းပြစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူ၏ အနမ်းမှာ နူးညံ့ပြီး စွဲမက်စရာ ကောင်းလှကာ ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ဂရုတစိုက် ရှိလှသည်။</p> <p>ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် လုဖန်မှာ လှေကားမှ အပြေးဆင်းလာကာ ဖက်ထားသော ဇနီးမောင်နှံကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ဖက်မှ လူနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်။ ကျန်းနျန် လုဖန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ ဖုန်းဆက်တာလဲ။"</p> <p>လုဖန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဦးလေးစုန့် ဖုန်းဆက်တာ၊ ကျွန်တော် ဘာကြိုက်လဲလို့ မေးနေတယ်။ ရှင်းကျန်းကနေ တစ်ခုခု ဝယ်လာပေးမလို့တဲ့။"</p> <p>"ကျန်းနျန်။"</p> <p>လုယွီ၏ အသံက သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>ကျန်းနျန် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟမ်။"</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်။"</p> <p>သူတို့ အတူတူ နေလာခဲ့သည့် ဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းမှ ဤကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော စကားလုံးမျိုးကို ကျန်းနျန် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ထိုစကားမှာ အတော်လေး နားထောင်လို့ ကောင်းလှသည်။</p> <p>လုဖန်သည် စုန့်ပိုင်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောနေသည်ကို အခွင့်အရေးယူကာ ကျန်းနျန် ခြေဖျားထောက်လျက် လုယွီ၏ လည်ဇလုတ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ရီဝေသွားသော သူ၏ အကြည့်ကို ဆုံတွေ့လိုက်စဉ် သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ချစ်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">~Extra End~</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save