Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၁၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏ တာအိုမျိုးဆက် (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီဟောင်သည် အပြင်လောကကို တွေးမိသောအခါ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိလိုက်သည်။ ထိုသူတော်စင်များမှာ အားကိုး၍ရမလားဟူသော အတွေးဖြင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် ယုံကြည်ချက် ကင်းမဲ့နေသည်။</p> <p>သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းကို ဖုန်းပိုဖျင်နှင့် အခြားသူများမှာ သူ သေဆုံးသွားပြီဟုသာ အများစုက ထင်နေကြမည်ဖြစ်သည််။</p> <p>သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ မည်သို့ရှိနေမည်နည်း၊ သို့မဟုတ် မဟာမိတ် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းများက စောင့်ရှောက်ထားကြသလား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။</p> <p>အမျိုးမျိုးသော အတွေးများမှာ လီဟောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး သူသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငေးမောနေမိသည်။</p> <p>မည်မျှကြာသွားသည်မသိ... အစောပိုင်းက ကောက်ရိုးအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသော အဖိုးအိုမှာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးကို မြင်သောအခါ သူက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤမျှသော နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လာထိုင်ဝံ့သူကို မြင်ရသဖြင့် သူ သဘောကျသွားပုံရသည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် လီဟောင်ကို နှောက်ယှက်ခြင်း မပြုဘဲ ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လီဟောင် သတိထားမိသွားသောအခါ အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး “စီနီယာ...” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေတွေကို သူတို့ မင်းကို ပြောပြပြီးလောက်ပြီ ထင်တယ်။ ဘာလို့ မင်းက အလောတကြီး ငါ့ကိုလာမရှာဘဲ ဒီလောက်တောင် အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်နေရတာလဲ”</p> <p>အဖိုးအိုက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အရင်က ဝမ်းနည်းနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို အပြည့်အဝထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပုံရပြီး ယခုအခါ အလွန် ကြင်နာတတ်သော ပုံစံ ပေါက်နေသည်။</p> <p>လီဟောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “လောစရာ မလိုပါဘူး စီနီယာ။ ဒါက အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ် ဖြစ်နေမှတော့ ဘာလို့ ဒီလို လျှို့ဝှက်တဲ့ နေရာမှာ ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ အကယ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးက လူတွေသာ ဒီကိုလာပြီး လေ့လာခွင့်ရမယ်ဆိုရင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပိုရှိလာမှာပါ။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံနိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးဟာ ဒီလို ဘေးဒုက္ခကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်သလို၊ ‘အစစ်အမှန်နယ်မြေ’ ကိုတောင် ပိုပြီး စောစော ရောက်သွားနိုင်တာပေါ့”</p> <p>“ပြဿနာကို ဒီလို ရှုထောင့်ကနေ မြင်တတ်တာကို ကြည့်ရင် မင်းမှာ တကယ်ကို ကြင်နာသနားတတ်တဲ့ နှလုံးသား ရှိတာပဲ”</p> <p>အဖိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အစစ်အမှန်နယ်မြေရဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေအကြောင်း သိထားမှတော့ ရှေးဟောင်းစစ်ပွဲကြီးအကြောင်းကိုလည်း သိသင့်တယ်။ ငါ မင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပါရစေ”</p> <p>သူသည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံး ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လီဟောင်သည်လည်း ထိုင်ခုံပုလေးပေါ်တွင် နာခံစွာ ထိုင်၍ နားထောင်လိုက်သည်။</p> <p>“ရှေးဟောင်းစစ်ပွဲတုန်းက အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တွေဟာ အစစ်အမှန်နယ်မြေအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပူးပေါင်းခဲ့ကြပြီး မျိုးနွယ်စုပေါင်း တစ်သောင်းကို အဆုံးစွန်ရောက်တဲ့အထိ ဖိအားပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေ၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်တွေလည်း စစ်ပွဲထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ကြတယ်။ အင်မော်တယ်အရှင်သခင်တွေနဲ့ စစ်မှန်သောအင်မော်တယ်တွေ အပါအဝင်ပေါ့။ ဘယ်သူမှ အရှက်တကွဲ အသက်မရှင်ချင်ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ‘အတုအယောင်နယ်မြေ’ ထဲကနေ ထွက်ပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်”</p> <p>အဖိုးအိုသည် အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရရင်း ပြောသည်။ “အဲဒီစစ်ပွဲမှာ လူတိုင်းဟာ ‘နိုင်ရင်နိုင်၊ မနိုင်ရင်သေ’ ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က မျိုးစေ့တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်၊ အဲဒါကတော့ ဒီ ‘ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး နန်းတော်’ ပဲ”</p> <p>“မင်း အပြင်လောကမှာ စစ်မှန်သော အင်မော်တယ်တွေရဲ့ အမှတ်အသားကို မမြင်ရတာက... စစ်မှန်သော အင်မော်တယ် တိုင်းဟာ စစ်ပွဲထဲမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြလို့ပဲ”</p> <p>“မင်း အင်မော်တယ် ကျင့်စဉ်တွေကို ရှာမတွေ့တာကလည်း... အင်မော်တယ် ဥပဒေသအားလုံးကို ဒီ ‘ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး နန်းတော်’ ထဲမှာ စုစည်းထားခဲ့လို့ပဲ။ အဲဒါက ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေ လက်ထဲကို ကျရောက်ပြီး ပျက်စီးသွားမှာ စိုးလို့ပဲ။ အဲဒီနတ်ဆိုးတွေက အရမ်းကို အစွမ်းထက်ကြတယ်၊ သုတေသန လုပ်တာနဲ့ အတုခိုးတာမှာ အရမ်းကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ အကယ်လို့ သူတို့သာ ဒီကျင့်စဉ်တွေကို ရသွားရင် ပိုပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေ ဖြစ်လာကြလိမ့်မယ်...”</p> <p>အဖိုးအိုက လီဟောင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အခုတော့ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်က ဘာလို့ ဒီမှာ ဖုံးကွယ်နေရသလဲဆိုတာ မင်း နားလည်လောက်ပါပြီ။ အပြင်ဘက်မှာ အင်မော်တယ်လမ်းစဉ် ဥပဒေသတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားလို့ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်တာ။ အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့် ရှိတဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး တစ်ကောင်ပဲ ဒီထဲက အခြေအနေတွေကို အာရုံခံနိုင်မှာ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးဆိုရင်တော့... ငါကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းမှာပေါ့”</p> <p>သူပြောလိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ထက်ရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>မည်သည့် အရှိန်အဝါကိုမျှ ထုတ်မပြထားသော်လည်း လီဟောင်မှာ ရုတ်တရက် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်အထိ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အရင်က ကောင်းကင်ဘုံတွေမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ ဒါက...” လီဟောင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလျက် ပြောသည်။ “ငါက အစောင့်အရှောက်ပဲ။ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်က ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်နေဖို့ပဲ၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး တစ်ကောင်က ဒီအမွေအနှစ်ကို အာရုံခံမိတဲ့ အချိန်မှသာ ငါက တိုက်ခိုက်ရမှာ။ ဒီနေရာကိုယ်တိုင်က အဝင်လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ ပြန်မထွက်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ ဒါက တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်လာပြီး အပြင်လောကမှာ နာမည်ကျော်နေတာပေါ့...”</p> <p>သူက အသာအယာ ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလျက် ဆက်ပြောသည်။ “ဒီကို ရောက်လာတဲ့ လူတွေဟာ စည်းမျဉ်းတွေက သူတို့ကို တားဆီးမထားရင်တောင် ဒီကနေ မထွက်သွားနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိတယ်။ အကယ်လို့ သူတို့ ထွက်သွားခဲ့ရင် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေက သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေတွေ ပေါက်ကြားကုန်မှာပေါ့။ အဲဒီအခါမှာ အင်မော်တယ်ဘုရင် အဆင့်တင်မကဘဲ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေထဲက ‘နတ်ဆိုးဘိုးဘေး ခြောက်ပါး’ တောင် ရောက်လာနိုင်တယ်...”</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး လီဟောင်ကို ပြောသည်။ “ဒီအကြောင်းတွေကို နောက်မှ ငါ မင်းကို ထပ်ပြောပြမယ်၊ မင်းရဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းချင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်သက်တမ်းက သိပ်မကြာတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တာက မင်းမှာ တကယ့်ကို ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှိတယ်ဆိုတာ ပြနေတာပဲ။ တခြားလူတွေထက်တောင် သာဦးမယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက မင်းဟာ ဒီခေတ်ရဲ့ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ နောက်ဆုံး ‘အမည်ခံတပည့်’ ဖြစ်လာနိုင်တယ်”</p> <p>“အမည်ခံတပည့် ဟုတ်လား”</p> <p>လီဟောင် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ သူက တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အမည်ခံတပည့်ဆိုသည်မှာ... တပည့်ထက် အဆင့်တစ်ဆင့် နိမ့်သေးသည်။</p> <p>အဖိုးအိုက ရယ်မောလျက် ပြောသည်။ “အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို အပြည့်အဝ ရရှိပြီး တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အလွန်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ ဆိုရင်တော့ အခွင့်အရေးက တစ်သိန်းမှာ တစ်ပုံပဲ ရှိတယ်”</p> <p>လီဟောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်... ‘တစ်သိန်းမှာ တစ်ပုံလား၊ ဒါက အရမ်းကို ချဲ့ကားလွန်းတာပဲ၊ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲလို့လား’</p> <p>“အမည်ခံတပည့် ဖြစ်ဖို့တောင်မှ အဆင့်သုံးဆင့်ရှိတဲ့ စမ်းသပ်ချက်ကို အရင်အောင်မြင်ရမယ်။ ဟိုလူတွေကို ကြည့်လိုက်... အကြာဆုံး တစ်ယောက်ဆိုရင် ဒီမှာ ကျင့်နေတာ နှစ်ပေါင်း ကိုးသောင်းတောင် ရှိပြီ၊ အခုထိ ဒုတိယအဆင့်မှာပဲ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီလို ပါရမီမျိုးက သာမန်ပဲ ရှိတာ၊ သူတို့ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားမှပဲ အမည်ခံတပည့် ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်နိုင်မှာ”</p> <p>အဖိုးအိုက တရားထိုင်သည့် ဖျာပေါ်ရှိ ‘မူသူတော်စင်’ ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြပြီး ဆက်ပြောသည်။ “နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းအတွင်းမှာ အမည်ခံတပည့် ဖြစ်လာနိုင်ရင်တောင် အတော်အသင့် ပါရမီရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်”</p> <p>“နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းအတွင်း စမ်းသပ်ချက်တွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင်တော့ အလယ်အလတ်အဆင့်လို့ သတ်မှတ်ပြီး၊ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်လာဖို့ တစ်သောင်းမှာ တစ်ပုံ အခွင့်အရေး ရှိမယ်”</p> <p>သူသည် လီဟောင်၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ နယ်ပယ်အားလုံးရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တည်နေသူဖြစ်ပြီး၊ စိတ်ကူးကြည့်လို့ မရနိုင်တဲ့ အသိပညာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ။ အကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီက မလုံလောက်ရင် အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံတဲ့ ခဏမှာတင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးကိုပဲ ပေးမှာ”</p> <p>လီဟောင်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တန်ခိုးစွမ်းအားကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို တိုင်းတာကြည့်ပါ၊ ပြီးရင် အဆင့်သုံးဆင့်ပါတဲ့ စမ်းသပ်ချက် နည်းလမ်းတွေကို ငါ သင်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ လောကဦးနတ်ဝိညာဉ် အစွမ်းကို ကြည့်ပြီး ငါကတော့ မင်းကို ‘ယမ အင်မော်တယ် နည်းစနစ်’ ကို ကျင့်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အစွမ်းနဲ့ ဆိုရင်တော့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အတွင်းမှာ အဲဒါကို အဆင့်မြင့်ဆုံးထိ တတ်မြောက်ပြီး ပထမအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိတယ်”</p> <p>အဖိုးအိုက လီဟောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လီဟောင်၏ ပါရမီအပေါ် အကောင်းမြင်နေသည်မှာ သိသာသည်။</p> <p>လီဟောင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူ၏ လောကဦးနတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးများကို စားသုံးပြီး နတ်ဝိညာဉ်၏ အကန့်အသတ်အဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save